Alle inzendingen van Bas

Huismus Vaak te gewoon voor woorden. Van hoopje veren tot een vliegend stukje grijs fladdert rond het vaderhuis. Doodeenvoudig is hij niet. Een mus verbergt geheimen die hem meegeschapen zijn. In zijn ooghoek drukt dat feit. Een vogel met verdriet, die twee keer eet dat wat hij weegt. En toch is hij niet zwaar. Hij torst een licht…

Ben je boos? Pluk een roos. Zet hem op je hoed: Dan ben je morgen weer goed. Helpt het niet? Blijf je kwaad? Dan volgt nu betere raad: Ben je boos? Pak een doos En geef hem een schop of verscheur hem: Dat lucht op! ------------------------------ uit: 'Binnenste buiten', 1986.…

Hij laat het niet zien maar stiekem kijkt hij naar haar Hij begraaft zijn gevoelens maar stiekem houdt hij van haar Zijn omgeving weet niks van hem en hij weet niks van haar Wanhopig verlangt hij naar haar en zo doodt hij de tijd...…

nu is het mooi geweest als as in de wind verdwenen kus mij liefelijk zoals jij speelt met snaren neem mij mee neem mij mee ik wacht een dag in levenslang patroon ik smacht naar leven van de lust zo is mijn bron…

het leeft in alles onder de tranen in de bomen in het graf het is er altijd ook diep in mij kruipt het schreeuwt ze tot het einde der dagen zelfs dan is ze het ZIJ al dat winnen zal alles is ze ze is er altijd…

gordijnen trillen grenzeloos als ik praat tot mijn gedachten vanaf je heengaan in het rood van toen trillend in het midden samen met je streken naar de richting zoals ik enkel kennen zou steeds weer bij het binnenkomen tandenknarsend door jouw stem steeds op feiten geprikt weer sluimert ze weg verder…

ga je mee zei ze nog voordat ik spreken kon ooit zei ze dat…

schone schijn die afgebroken is om haar te laten in de stilte van de storm zodat enkel zij weet dat echte liefde bestaat het leven niet steeds liegt of is bloed toch enkel gif zweef ik slechts in lange dromen die in alle dagen samen komen zo in de spiegel van jouw ogen waar de stille waardig is jij opent deuren die toen niet…

De mens, gemaakt tot eer van God, ging plotseling rebelleren. De relatie gekraakt, dat werd zijn lot, toen hij zich tégen zijn Schepper ging keren. Een gapend graf waar de dood regeert en waar niemand aan kán ontkomen, dát is de straf - door de zonde beheerd - als gevolg van ónze hoogmoedsdromen. God, Die het zag, - in Zijn…

Aan het einde van de tijden brengt God Zijn kind’ren bij elkaar, hen, die alleen Zíjn Naam belijden wijst Hij hun plaats, en zegt Hij: “Dáár… temidden van Mijn and’re kind’ren mag jíj nu met hen samen zijn. Laat je traditie je niet verhind’ren, ook voor hén verdroeg Ik de pijn”. Want ieder die met de mond belijdt: “Jezus….mijn Redder en mijn…

Alle mensen zijn geschapen door de Almachtige, onze Heer. En Zijn Zoon, onze God en Heiland daalde zomaar tussen ons neer om voor ons de weg te banen, ons te brengen in Zijn huis. Want de straf die wíj verdienden droeg Híj voor ons aan het houten kruis. Wat zijn wíj, Christenen, dan bevoorrecht dat wij dit zó mogen zien. Dat wij…

gebroken verzopen uitgekotst geslagen afgebrand herrezen geprezen en weer in vergetelheid beland…

stralen in de nacht; je ogen hebzucht, verdacht, macht ik ren naar de gracht; je ogen duister, honds, doordacht geen hoek meer om te huilen ik schreeuw zonder kracht; je ogen veracht, ontoelaatbaar, niet zacht dan trek je mij de diepte in met waterige ogen…

tranen druppelen in het zand ze roepen mij stil te staan ze druipen waar ze blijven glijden daar bedwelmen mijn vergeven huid die innig vraagt naar tedere momenten van ons samen zijn tranen fluisteren de dagen de klanken meedogenloos vertel mij hoe ik kringen in water moet buigen geef mij hoe ik mijn stroom moet stoppen…

je bent met geen pen te beschrijven niet te voorspellen stiekem glad doordacht dat ik niet bang ben is een feit het plaatst mij boven jou ik ontneem je de macht…

zo je spreekt blijf zoals nu in gedachten…

vergeet de dalen en kraters die zijn gebrand in je kern gekerft tot diep in de lijnen van jouw krijsend bestaan leef naar paarse hoogtes als de laatste minuten van lachen en tranen vier je ademen met het stromen van de wind vraag de zee te zingen tot de morgen komt…

ik verdraag de dagen door de lichtbundels die mij brengen naar de dagen met jou ze stralen en dragen de pijn van jouw heengaan in het ochtendrood van toen ze zweven en komen samen in kernen waar ze mijn balans zullen eisen mij zullen wijzen op die laatste kus…

als ik dadelijk anders mag zijn zal je dan vast in gedachten blijven? koester je mijn ziel bekwaam en liefdevol beleef, bemin, besta verbeter je mij nooit? dan is daar de dag waarin de rest donker zal zijn en men zal buigen in het lot dat ons tekent? ooit…

ik schets je uit mijn hart in rijke kleuren en boetseer je in perfectie hoofdje, handjes voetjes, lichaam hartje, ziel ik vorm jouw gezicht in gedicht maak je verlangend in expressie hoe zou het zijn hoe zou jij zijn als je nu eens voor mij stond…

Van jongs af aan heb ik geleerd Mezelf te begrijpen Je eigen kunnen Je eigen doen Niemand die het kan veranderen Blijf jezelf tot aan het einde Blijf totdat je niet meer kunt Dan kun je rustig slapen gaan Om nooit meer terug te komen…

Een Speculaasrups zei op een dag tot zijn pa: Ik wil zo graag vliegen, het geluk achterna! Dat begrijp ik, zei vader, zo gaat het met kinders Het liefst worden ze allemaal Speculaasvlinders Maar om dat te bereiken zit er niets anders op Dan eerst te muteren in een Speculaaspop…

Liggend op een strand in 't verre Zeeland... door alleen te observeren héél véél ineens te leren... een verkeerde zwembroek een té strakke lendendoek een té groot lijf in een té kleine bikini maar alléz in 2011, wie nié... een life guard met een verkeerde zonnebril maar géén reactie bij een gil... een kouwe appeltaart een té…

Een ster straalt boven aan de hemel Deze ster is speciaal voor jou en mij Iedere avond als wij hem zien maakt hij ons blij Sander is het mooiste wat ons ooit is overkomen Sander is altijd bij ons, ook in onze dromen Wij zullen jou missen voor altijd Maar nemen nooit van jou afscheid! xxx papa en mama…

De zon schijnt. De was is nog niet droog. Ik heb angst op een door-de-weekse dag. Ik weet wel waar ik bang voor ben! Ik ga huilen bij het horen van je stem! Maar ik neurie een vrolijk lied en zing 'alles kan, maar niets mag'. de brug is gebroken.…

Ik weet nog heel lang in 't verleden ging ik prat op mijn edele delen maar nu ben ik getrouwd en daar ging het fout nu lig ik me 's nachts te vervelen…

In elkaars armen liggen we hier we zuchten diep als we elkaar strelen toch ben ik een spel aan het spelen want mijn hoofd heeft geen plezier toen je eindelijk koos voor onze liefde zoals je zei gaf ik me over aan wat ik voelde voor jou ik weet, er bestaat geen eeuwige trouw maar ik denk alleen maar aan waarom je loog tegen mij de vlam van…

Boer kijkt naar lucht, ziet een wolk en denkt o dat de zon weer scheen en ik met vrouw of paard of koe of hond blij kon zijn en in de zon keek met de blik op het licht en het hart naar het geel van de zon.…

een leven zonder jou wakker lig ik in de nachten nooit meer horen "ik hou van jou" elke seconde ben je in mijn gedachten je armen nooit meer om me heen de dagen met samen jou leek ik te dromen maar in de liefde totaal alleen zoveel angst dat dat moment zou komen voor altijd een deel zijn van elkaars leven zonder echt bij elkaar te kunnen…

´Ik ben toch zeker Sinterklaas niet?´ en met een grote dreun viel de deur in het slot. De boerin keek naar het plastic tafelkleed, zoals een kind kijkt naar zijn lege schoenen. Haar vingers grepen naar het vaasje zonder bloemen (gekregen vorig jaar op 5 december). In de verte zag ze door de stalraam het silhouet van een man met een baard, rijdend…