Netgedichten

netgedicht (nr. 89.424):

Proteïne

De zon had bolle wangen: een baby-bolletje stralend
van kinderlijk plezier, groene grazige weiden waar
alles was in Liefde bloeiende (egelantieren roosken

roosken) iedereen ging zelfs gebloemde bloesjes dragen;
een zachte lentebries maakte je gouden haren door
de war, het was die wind die je gouden haren door de

war maakte, je zei dat je ooit een hoofd vol slangen
zou krijgen door jaloezie en afgunst, het licht is om
je; intens van elliptische kleuren een ovalen regenboog,

brooddronken van wijn en vlees en bloed – een absoluut
helder woord van Liefde – helder als wijn, want had ik
Liefde niet, dan was er geen Schoonheid, geen woorden

van Schoonheid, geen vlees van Liefde; de witte melkweg
was een grote bloemenzee zo ver je kijken kon… narcissen
waar de honing uitdroop… bedwelmd liep ik door deze

augiasstal vol Schoonheid (de smaak van water op mijn
tong een natte vinger in je oor) we lachten en deden
alsof we zelf verhalen waren; het vlees is woord geworden,

een woord van gouden regen, een eiwitte zwaan van vlees
met eieren, van de dubbele helix van de weg van de
proteïne, het dna-spoor van bloeiende Liefde dat dood loopt.