Alle inzendingen van Jaap

Welkom in het themapark Over kannibalen Stap ook eens in een kookpot Daar hoeft u niet voor te betalen U wordt gekookt U wordt gemalen U wordt gemarineerd En dan in onze vreetschuur Als kanniburger geserveerd.…

Ik zag jou in de duinen Een vrijdag in april Ik keek in je mooie ogen En je nieste op mijn bril In mei vroeg ik jou ten huwelijk Je juichte: JA, IK WIL! Ik nam jou in mijn armen En je nieste op mijn bril Ik zal altijd van je houden Al ben je steeds verkouden Al nies je telkens op mijn bril Jij bent alles wat ik wil Wij zitten…

Mijn schoonmoeders verjaardag Gezellig was het niet Zij ging per ongeluk zitten Op haar kanariepiet Bij de begrafenis van het diertje Achtduizend mensen vol verdriet Wij werden allen diep geraakt Door het briljante requiem Getiteld Twiet Twiet Twiet…

Chantal, mijn nieuwe goudvis Was al na 1 dag dood Elke rijles die ik krijg Eindigt steevast in de sloot Laatst danste ik een solo In Het Zwanenmeer En viel in de orkestbak Wel 23 keer Toch hoort men mij niet klagen Ik jubel en ik zing Ik hoor net van mijn buurman: De Smurfenonderbroeken Zijn in de aanbieding!…

Geen meditatie bij volle maan Geen zielscontact met wijze koeien Wij keken in de spiegel Dagenlang Om heel bewust Ons neushaar te zien groeien.…

Ik dacht de winter weg. Mijn geestesblik richtte ik vooruit, kwam in een sfeer van behaaglijkheid. Het oor in mijn geest nam vogelgezang waar, gaf mij verbinding met gevleugelde vrienden. M’n geestesgevoel ervoer een briesje, deed mij licht huiveren in dunne kleding. Geestesreuk in mij snoof frisheid uit de lucht, merkte verschil met…

U zoekt een nieuwe tent, meneer? Een bungalowtent, een trekkerstent? Ik zie dat u wat ouder bent Waarom neemt u geen impotent?…

januari 2026 Toen de slaap uitbleef ben ik gegaan. In een weinig licht, de witte winter in. Tussen tengere berken waarin vogels zich stilhielden, twee gedaantes. Lopers, broers, met koude handen en volle woorden over wat mooi is. Het lied van Cohen en de tijd die verstrijkt. Ook toen sneeuwde het bos langzaam dicht. Straks zal de…

Dagen knijpen stilaan toe. Zo was en is het van nature. Donker duwt verspreid bijeen. Waar nog weinig kan, rijpt rust. Licht betekent zichtbaar, komt van bronnen, klein, groot, van schemering tot zonneschijn en vormen van aangestoken zijn. Grote bron van licht, ruimte, altoos present in het heelal, nadert dra zijn verste verte, zal keren…

Een slak op de A13 Een konijn in de leeuwenkooi Een varken in het slachthuis Voor hen is het leven mooi Vergeleken met het mijne Vergeef me dat ik breek Ik moet naar een verjaardag Vandaag over een week!…

Ik zat te keten in de les En ging over de knie Ik smeekte tot de teacher: Please, do not lettuce me!…

Ik roofde een koekje uit grootmoeders trommel Opeens de bliksem en dreigend gerommel Een machtige stem uit de hemel zei: Gij zondaar, offer dat baksel aan mij Mijn zoon komt zo op de koffie Die zeurt steeds om een koekje erbij!…

De rode deux chevaux. We reden het leven, samen naast elkaar, de rode deux chevaux, maakte het altijd weer klaar. Een hobbel, een bocht, soms een plots diep dal, maar steeds weer omhoog, met vertrouwen vooral. - De zon op het dak en de wind in ons haar, het leven leek eindeloos, vrolijk en klaar. De motor zacht pratend, gepiep…

Zal ik al naar bed gaan of nog even blijven zitten achter mijn laptop? Wellicht komt er iets in mijn hoofd naar boven, waarvan ik niet eerder wist dat het in mij zat. Ik denk de baas te zijn over wat ik onthoud, maar merk meer dan eens dat ik nog weet wat ik vergeten dacht te hebben. Speelt verdringing dan een rol? Of is er kans op een…

Inblazen van frisse lucht, verdrijven van warmte, warmte als hitte beleefd. Kunstmatige koelte helpt, komt uit diverse apparaten, of machines indien groot. Bevalt de natuur niet, dan maar aan de kant. Mensen wanen zich God.…

Een schrale zon schijnt. Temperaturen voelen laag. Een wind meldt zich present. Kleding is zichtbaar winters. Lijfelijk contact blijft schaars. Voorkeur gaat naar protectie. Verlangens zijn er naar beter. Warmte wordt sterk gewenst, evenals genoeglijk aanraken.…

Om hier te gaan. Het veld op. Zonder broer. Onder die lege, blauwe hemel die alles zichtbaar maakt dat gezien wil worden.…

De ochtendmist maakt alles zacht, doet bomen verdwijnen. Die mag ik zelf verzinnen. Want er is geen verte. Er is alleen nu. Een lichaam tot stilstand, een naakt veld. Maar straks... Ja straks, werkelijk alles in de knop! Dan kom jij me tegemoet, onbedekt, in een oranje-paars licht. Tot die tijd - terwijl mijn wangen gloeien - blijf ik hier…

Uitgespreid ligt in de vroege morgen onaangeraakt en gaaf een laagje wit. Later wordt het betreden, nu nog niet. Vanachter zijn zolderraam een dichter, in woorden denkend, schetsend, hem ingegeven uit werelden van zijn poëzie. Het onbeschreven wit van buiten waant hij een groot te bekrabbelen vel papier. Van vormen wil hij voorshands niet…

Takken ogen stakerig in een zuinig licht, flauw schijnsel ener lantaarn, genoeg om ‘t donker van het laantje te verzachten. Het voldoet net voor wie de weg hier weet. Wind dringt er binnen, bladeren opwerpend, die droog geworden zuchtend voortschuiven. Een hond, schijnbaar beschutting zoekend, draait de hoek om, komt al rap weer terug.…

Toch een jas in de morgen, overbodigheid ’s middags: bescherming past tijdelijk; mensen behoeven een vacht. In harigheid te kunnen woelen, tasten naar een onderlaag, behoefte nog aan oppervlakte: bevoelen brengt nader, dichtbij. Maar het kunnen onthullen, een mantel langzaam ontknoopt, een laag voorbij en dan weer: gestaag wordt warmte gewaar…

De dag is mooi als buien afwezig zijn en een open zon ontvangen wordt door een schitterende schakering van verheugde mensen. De dag is mooi als een dichter zijn tong tussen zijn tanden klemt, zijn woorden snoeit tot bloeiende parels. De dag is mooi als iedereen niet iedereen blijft, klankem en kleuren ieder begin van grijs onmogelijk…

Afstand is digitaal, een contactformulier, een chatrobot voor 24/7, eerst een app installeren. Afstand is zoeken naar, jammerlijk tijd verliezen, wachten op zoveel vóór u, een uitgevallen verbinding. Afstand is geen vervoer, gebrekkige toegankelijkheid, apparaten niet kennen, juiste woorden missen. Afstand is weg raken, steeds zoeken…

De regenton kan niet meer bergen. Water komt neer in grote overvloed. De hemel kent helaas geen kranen. Niets dat het stromen stoppen doet. Nodig evenwicht lijkt ver te zoeken. Veel en weinig, overdaad en tekort. Besef is onhandig, niet economisch. Hoop is techniek gericht, nog even. Dat alles een einde kent, denkt men. Wellicht is dit…

Ik ben lelijk en verlegen Jaren liep ik van eenzaamheid krom Toen bestelde ik uit wanhoop Een verloofde op bol.com Zij werd bezorgd in een doos Met voldoende luchtgaatjes erin We zijn nu 1 jaar samen Het leven heeft eindelijk zin.…

Als een schoft om een praatje verlegen zit Vindt hij altijd wel op straat Een schoft die om een praatje verlegen zit Met wie hij dan praat Maar koning, met wie praat jij in zo'n geval Je zoekt je dood, je blijft alleen, ik zie het al Want een koning heeft alleen maar minderen En z'n kinderen en z'n vrouw Zelfs als een hond wil…

Het is een ware bron die lamp aan het plafond. Maar echt licht in een gedicht komt alleen van de zon.…

Op straat liep hij en deed een blues, Hij ging voorbij, ritmisch zijn roes. Het is een rijm, dat daarbij hoort als een geheim in klank gesmoord. En steeds weerom is er doem-doem, zijn roep om kom in een gezoem. Was zij maar hier. Zo moest het zijn. Simpel plezier maakt rotsen fijn. Hij was een man, Hij zong zijn lied. Wie dat…

Met maar een beetje straling van ‘t schraal opwarmende helle hemellichaam, je rakend met licht in troostende sfeer, komt er hoop op vooruitzicht, op geluk ontkiemend in lente. Alsof een dakvenster een blik gunt uit nog winterse donkerte, een licht gevoel van verandering zacht jeukt onder dikke kleding, onbestemd iets in de lucht hangt,…

Vleermuizen omcirkelen grafstenen een dans in winterse mistroostigheid echoklanken uit een overleden vaderland dieper in de nacht krioelt het ongedierte tussen het door de kou vergeten gras ritmisch klinkt de klank van hongervrees in de machteloosheid van een dwalende wees door dit land is ieder kind zwerver geweest tussen de wandelgangen…