Alle inzendingen van peTer

in elke stilte ligt de schone belofte van verwondering…

Al smaakt mijn bier naar zoete limonade Al woekeren de schimmels op mijn kaas Al stinkt mijn melk naar zieke koeienblaas Al kruipen uit mijn biefstuk straks de maden Al brengt de hack-terreur de mens tot sterven Dan nog laat mijn humeur zich niet bederven!…

nu jij hier bent ben ik er niet nu jij hier bent is er iets dat mij begiet nu jij hier bent zingt de merel zijn hoogste lied nu jij hier bent siddert het heelal nu jij hier bent is er ruimte overal nu jij hier bent baad ik in het bad van het al nu jij hier bent verdwijnt iedere strijd nu jij hier bent is er noch ruimte noch…

Ik ben zoekende naar jou, naar je bruine ogen, je zwarte haar, je vrolijke lach. Je familie is je huis, een huis dat ik graag bezoek. Tussen de stemmen die er klinken, zoek ik de jouwe. Een traan van vreugde, je gezicht dat oplicht, alsof iets nieuws geboren wordt. Je armen om mij heen. Ik blijf nog even in die heerlijke omhelzing…

Er stond een wieg te wachten, er lagen kleertjes klaar. Je had al ruimte in ons leven, nog voor je bij ons was. Toen werd het stil. En iemand nam je mee, alsof het minder pijn zou doen wanneer ik niet kon zien op wie je leek. Mijn armen wisten niet waar ze naartoe moesten met alle zorg die voor jou was bedoeld. De dagen gingen verder…

Vandaag is het nog altijd jouw verjaardag. De datum weet niet dat je hier niet bent. En wij, die jou zo graag nog zouden bellen, zoeken je in alles wat wij kennen. In een gebaar, een lach, een kopje koffie, een stoel waarop het zonlicht even rust. In iets gewoons dat plotseling bijzonder de afstand tussen toen en nu overbrugt. Je was voor…

De SBA ging naar Sven Kockelmann omdat zijn interview meer dan gewoonlijk een goed gesprek was en ook heel persoonlijk. Ik schrik me daar toch wel de pokken van. Men ziet, als ware het een heel groot wonder, “de menselijke aanpak” als bijzonder.…

ooit waren er veel om over te gaan: wegen, stegen en straten nu is de situatie zó: veel zijn er opgebroken, een aantal lopen dood nu zoek, bezoek ik de weinige wegen die nog resten loop daar, soms voetje voor voetje, met licht gebogen hoofd op weg naar de grens als ineens ook achter mij de weg wordt opgebroken adem ik even diep…

Geen konijn uit een hoed, geen antwoord op ieder verdriet. Wel iemand die naast je komt zitten en ook je stilte ziet. Die grenzen stelt, maar jou niet afwijst. Die na een ruzie toch weer naar je uitkijkt. En wie zo vaak een ander draagt, heeft zelf ook iemand nodig die niet om wonderen vraagt. Misschien begint ‘vertrouwen…

Je kijkt naar iets dat buiten deze tekening ligt. Daar waar het papier nog leeg is, blijft je blik een ogenblik rusten. Een losse lok valt langs je wang. De rest is opgestoken, zorgvuldig bijeengebracht, alsof je straks de deur uit moet maar nog niet weet waarheen. Wie jou tekende, heeft vaak haar hand boven het papier gehouden. Er…

Je hebt je groot gehouden, ook toen je kleiner wilde zijn. Je legde om wat kwetsbaar was een ketting, schakel voor schakel, om niet opnieuw te breken. Wees zacht voor wat je heeft beschermd. Er waren dagen dat je niet anders kon dan vasthouden, doorgaan, de adem hoog bewaren in je borst. Maar niemand kan een leven lang alleen maar inademen…

Ooit ging ik naar de Heineken-fabriek Die tour is me bepaald niet goed bevallen Want halverwege liep ik al te lallen De dag daarna was ik behoorlijk ziek Bij Grolsch heb ik me dus beperkt tot water Maar het gevolg bleek érger dan een kater!…

De avond heeft de velden toegedekt, de huizen houden licht voor ons bewaard. Jij legt je arm zo zacht om mijn schouders alsof je mij voor even thuis verklaart. We hoeven nergens eerder aan te komen, de weg mag langer duren dan gedacht. Er is nog zoveel waar ik van kan dromen, maar niets waarvoor ik nu op iemand wacht. Mijn hand vindt jou…

door het stille blad van de hoge platanen schijnt tegen zessen het lage herfstlicht zo zacht als een donzen schapenvacht…

Er zijn geen woorden voor een dag waarop de wereld verdergaat, terwijl voor jullie alles stilstaat en niemand weet wat te zeggen. Twaalf jaar. Er had nog zoveel mogen komen: een volgende zomer, een groter paar schoenen, gewone dagen, nieuwe dromen. Nu is er een gemis dat niemand kleiner kan maken. Een lege plek aan tafel, verdriet in…

De dag legt zacht zijn kleuren neer, het licht omarmt de wolken nog één keer. De stad wordt stil, de hemel gloeit, alsof er goud door alle uren vloeit. Wat zwaar was, mag nu lichter zijn, de avond draagt de laatste zonneschijn. En in de warmte van dit stille uur blijft liefde branden als een zacht vuur.…

Wat mij nou toch weer overkwam vanmorgen: Doordat er technische problemen zijn Kan zelfs een supermarkt als Albert Heijn Al mijn artikelen nu niet bezorgen! Ik schrijf, terwijl ik van mijn laatste brood hap Dus nu maar een gedichtje zonder boodschap…

Je hoeft niet sterk te zijn vandaag. Kom zitten, met je jas nog aan. Je mag de woorden laten rusten, ik zal niet zomaar gaan. Een kind hoeft niet de wereld op zijn schouders mee te dragen. Het mag een toren bouwen, huilen, spelen, vragen. Soms begint ‘veerkracht’ klein: een stoel, een warme boterham, iemand die naar je luistert en blijft…

De zon legt warme handen op de schouders van het land, strijkt langs de rood geworden blaadjes, raakt het water aan de kant. Een boom buigt zacht zijn takken, het riet beweegt en komt tot rust. De wereld hoeft nog nergens heen, de dag heeft haar nog niet gekust. Er hangt wat nevel op het water, een dunne sluier, teer en licht. En tussen…

Dezelfde datum. Dezelfde dag. Vierentwintig jaar geleden. En toch is dat ene telefoontje soms maar één ademtocht van het heden. Dat kuttelefoontje, pa. Daar is geen mooier woord voor nodig. Jij was er - en ineens niet meer. De rest klonk even overbodig. Nu kijk ik naar je foto. Je lacht, je ogen bijna dicht. Ik zou zo graag…

Kom, blijf nog even aan het water, waar het licht de bomen raakt. Ik schuif wat dichter naar je toe, je hand ligt open in de mijne. De wolken drijven langs hun spiegel, een gouden rimpel breekt het blauw. Je wijst me waar de nevel opstijgt; ik kijk, en kijk dan weer naar jou. Er zit een blaadje op je schouder. Ik neem het weg, je buigt…

Een nieuwe vinding in de wetenschap Zegt dat ons lijf gemaakt is om te duiken Waardoor je het voor visvangst kon gebruiken Ik denk dat ik er niet zo veel van snap Ik ben dan ook geen academica En heb alleen maar zwemdiploma A…

Het regent zonnestralen tussen takken, blad en lucht, alsof de ochtend zachtjes fluistert dat de nacht weer is gevlucht. Over het gras ligt gouden stilte, een deken van geduld en groen, waar dauw nog even blijft vertellen van het donker van daarnet. De bomen staan als oude wachters, hun stammen diep in mist gehuld, maar…

op de groene kruin van de lijsterbes en de Japanse kers valt het fluwelen ochtendlicht Franciscus’ groet aan de dieren, de planten en de hele schepping?…

Er lag een beschikking op papier, met woorden die zwaar kunnen wegen als deuren die dichtvallen. Maar vóór die regels, vóór het besluit, vóór alles wat niet meer anders kon, lag een brief. Niet aan een dossier. Niet aan een nummer. Niet aan een probleem dat opgelost moest worden. Aan jou. In woorden die niet te…

Heel hoog in de bomen zat een vink te dromen van een reis naar zee. Daar vloog een meeuw. Met luid geschreeuw lokte hij 't vinkje mee. Nog even later: niets dan water! Vink landde op een duin. Maar vond het strand net te veel zand en vloog terug naar zijn kruin.…

Vijf jaar geleden stonden jullie stil om samen verder te gaan. Er was de zee, er was de wind, er waren mensen om jullie heen. En midden in dat alles zeiden jullie ja. Sindsdien hebben jullie geleerd hoeveel liefde in gewone dagen past: in een maaltijd samen maken, een hand op een schouder, een nachtzoen als de dag niet…

Zeven zilverwitte zwanen zweven rustig boven uw bruidsbed Zeven zilverwitte zwanen bewegen door de alsmaar ijlere lucht Zeven zilverwitte zwanen strijken neer op het tevoren bepaalde moment Zeven zilverwitte zwanen spreken u in koor zachtmoedig toe Zeven zilverwitte zwanen nemen u liefdevol op hun schouder Zeven…

is nu het tijdstip aangebroken dat ik u melden moet onomwonden dat broeder Dood mij zijn ijlbode heeft verzonden adem, hart en longen leveren in mijn tempel hun helse, helse strijd en ik? ik wil dit leven dit zo vaak innig dierbare leven nog niet kwijt nog niet kwijt…

Er zijn dagen waarop de pijn eerder wakker is dan jij. De kamer heeft geen kleuren meer, alleen nog als een trilling bereikt een stem bereikt je soms. Ik zal niet zeggen dat het wel goed komt. Je hebt recht op woorden die de waarheid niet ontwijken. Maar ergens in jou wonen nog de mensen die je liefhad. Niet als een troost…