Herfstlicht

De zon legt warme handen
op de schouders van het land,
strijkt langs de rood geworden blaadjes,
raakt het water aan de kant.

Een boom buigt zacht zijn takken,
het riet beweegt en komt tot rust.
De wereld hoeft nog nergens heen,
de dag heeft haar nog niet gekust.

Er hangt wat nevel op het water,
een dunne sluier, teer en licht.
En tussen al die stille dingen
krijgt ook de tijd een zacht gezicht.

Hier mag je even niets verklaren,
geen antwoord weten, niets verstaan.
Alleen de warmte op je wangen,
alleen maar kijken - en bestaan.

En als je straks weer verder wandelt,
neem je iets van deze morgen mee:
een gouden glans langs je gedachten,
een beetje ruimte, wat meer rust.

... Herfstlicht
Soms heb je geen woorden nodig, alleen een moment van stilte. Gouden licht op het water, warme herfstkleuren en even nergens heen hoeven.

Herfstlicht - een gedicht over vertragen, verwondering en de warmte die je met je meedraagt. Geïnspireerd op een foto van Patricia De Pree, Capelle aan den IJssel; oktober 2026. ...

Zie ook: http://www.deoverkant.wordpress.com/

Schrijver: Peter Paul J. Doodkorte
12 oktober 2026

infodoodkorte.nl

Biografie van deze schrijver

herfstlicht natuur du pree

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 2 stemmen 32