Alle inzendingen van peter

Op vier mei wordt het stil. De wereld houdt even haar adem in, alsof ze zich herinnert dat leven breekbaar is. Twee minuten. Voor namen die we kennen, en voor de ontelbaren zonder naam, die vielen in het donker van geweld. Maar luister - achter die stilte klinkt meer. Niet alleen het verleden spreekt, maar ook het heden…

Als Trump nou niet een foute wannabe was In een AI-gegenereerde prent Maar als een bovenaardse president Ook echt de zaligmakende Messias Dan vonden we dit jaar toch met zijn allen Dat hemelvaart niet vroeg genoeg kan vallen…

waar vind ik troost als zwermen zwarte vogels altoos boven mij vliegen soms in angstaanjagende duikvluchten recht op mij afkomen waar vind ik troost als de lente geen lente meer is de zomer geen zomer meer zal zijn waar vind ik troost als ik voortdurend leef op losse schroeven waar vind ik troost zachte troost…

een miljoen, een miljard duizend keer alleen; mijn hart van glas heeft geen verleden; alleen de hoop dat ik je weer zie; n tijd ver vooruit een biljoen, een triljard; ik wacht wel een, twee, drie...…

De president verklaart met droge ogen Zijn nu al astronomische budget Voor wapentuig het liefste maar weer met Een half biljoen te willen gaan verhogen Ach, hoorde hij een paasklok beieren En koos hij voor dat geld maar eieren…

als het licht van de dag zich geleidelijk aan begint over te geven aan het donker van de nacht zet zij zich in haar stoel bij het grote raam om te kijken om zich over te geven om te ondergaan halverwege de schemering staat de gulden weegschaal de wrede hardheid van de dag en de wereld is nu volledig in evenwicht met de zoete…

tegen het einde van de avond gleed de zang van de merel heel langzaam weg in een tere stille eeuwigheid……. hij had prachtig gezongen…

Een oorlog om de aandacht af te leiden? Of eentje om regimeverandering? Of om Iraanse kernbewapening Of Bibi Netanyahu te verblijden? Trump kwam met deze oorlog op de proppen Zodat hij er tenminste één kan stoppen…

Hopsa, faldera. Van hobbelpaard tot lijkauto over de kasseien. Het druilde toen grootmoeder werd begraven. In september schrobt haar dochter het graf al komt er nooit iemand langs. Mijn knieën zijn kapot, mijmert ze. Zo veel verloren jaren. Geef mij een spuitje als ik Alzheimer krijg. Of: arme bonne-maman had schrik dat de konijnen op het kerkhof…

geleidelijk aan beitelt het zich nu bij me naar binnen de kille kamer de ijzige melding de korte, naakte mededeling ik moet het nuttigen dit niet te verteren bericht wellicht brengt een verre dageraad me na verloop van tijd weer wat licht…

Met meer details was zij maar niet gekomen Orale seks was waar hij haar toe dwong Ze was nog maar een jaar of veertien jong En er zou toch niets worden ondernomen Veel mensen hadden er niet mee gezeten Als deze vrouw wat meer had doorgebeten…

Dat PBL-rapport valt nogal tegen: Voor meer natuurgebieden is geen geld De stikstofdoelen zijn niet bijgesteld De broeikasgasuitstoot is straks gestegen Het enige waar Jetten I voor staat Is een verbeterd overlegklimaat…

De vader vaak een doornenhaag Vol met scherpgepunte stekels Onvermogend tot met liefde kijken Naar het kind dat hij zo heel hoog al zag Onvermogend tot horen van het woord Van die hem steeds zo nader stond Stak hij tot op de allerlaatste dag Het kind moeizaam zoekend naar de grond Zag hoe hij met geloken ogen Heenging in de tere…

De echte reden, volgens ingewijden, Dat al die ICE-agenten in Milaan Met de VS-equipe zijn mee gegaan: Het schaatsen daar in goede banen leiden Ze zijn daarin bijvoorbeeld veel bekwamer Dan iemand als de oud-coach van Sven Kramer…

Ze heeft een regendruppel in haar hand, een klein gezicht maar slecht gemaakt. Ze wrijft hem droog. Het waait onder haar vliesdun kleed; ze vangt, verkleumd, een nieuw gezicht en spreekt ertegen: lief is klein en klein is overboord voorgoed verloren. Wat ze heeft dat mag ze houden: mager haar en wit gezicht van louter wind; een vuist…

terstond bestelde ik een grote dieplader om de zwaarte van m’n ziel draaglijk te maken…

Als het Nobelprijscomité uit boosheid Een nieuwe prestigieuze prijs verzint Die men voor echte topprestaties wint Op het gebied van grove schaamteloosheid Wellicht dat Trump, als hij hem dan niet krijgt Wat minder naar de schaamteloosheid neigt…

Vier keer tien en zeven keer een, ja — het leven telt gewoon door. Sommige jaren zijn licht, andere zwaar, maar jij bent er gelukkig nog, met het hoofd omhoog en het hart vol. Je hebt drie wonderen grootgebracht, ieder met een eigen manier van zijn. Noa met haar richtinggevoel en warmte, Joshua met kracht en een eigen wereld…

open de deur en/of beide ramen kijk niet naar buiten hooguit héél even zet je in je stoel en laat hem binnenkomen de tijd de lege tijd de kale, lege tijd de serene, lege tijd de sneeuwwitte, lege tijd buig het hoofd en nip aan hem leg hem op je tong langzaam langzaam stil dankbaar diep dankbaar…

Ik was weer even psychotisch (en dat was helemaal oké) Ik slik al jaren pillen die mijn hoofd wat stiller maken, een beetje dempen, zodat de wereld niet zo hard binnenkomt. Heel langzaam draaide ik de knop terug, van 2 naar 1, van 1 naar een halve milligram. Op een winterdag dacht ik: nu durf ik verder. Bij 0,4 merkte ik…

sla slag om arm werp wolken van woorden zeg alles en niets dat niemand ooit hoort verkoop de illusie van richting en daad zonder te weten welke weg jij op gaat verwarm de vergaderzaal met soep zonder smaak serveer plannen in mist vier de loze spraak verhef het onduidelijke tot strategisch beleid maak van mistflarden een toekomst…

Je blaft in mijn hoofd, zonder huur, zonder schaamte, zet je laarzen op mijn gedachten. Je gilt harder dan gezond verstand, overschreeuwt elk fluistertje hoop, tot er alleen nog echo is. Je noemt je zorgzaam, maar je redt me kapot, redt me de afgrond in, in naam van veiligheid. Je bent geen demon, je bent een bange hond…

Zal de formatie verder als een speer gaan Nu deze club het met z’n drieën waagt En Joost of Jesse niet aan tafel vraagt? En doet zo’n kabinet zijn naam straks eer aan? Ik vind een minderheidsregering goed Als zij meer voor de minderheden doet…

ooit spraken wij helder woorden met betekenis bouwden zo gedachten die bruggen bouwden nu zweven wij mistig in zinnen van lucht verdwaald betekenis in doolhof strandend waar taal anker was een baken van houvast drijft zij nu in wolken wollig alles verhullend wat glashelder was is nu damp op de ruit de zinvolle stilte sterft in…

De ochtend breekt als een fluistering open, boven Capelle ademt de hemel blauw, het licht schuift langzaam over stilgevallen daken en veegt de nacht uit de vijverrand. Het water draagt een spiegel van december, een streep van ijs, een zilveren litteken, waar eendenpoot en schaatsspoor als ongeschreven zinnen blijven hangen. Bomen…

De Boskapel ademt wachten, hout en steen houden hun adem in, tot jij je handen heft en stilte zich tot klank bekent. Welcome to all the pleasures, fluistert het koor in warme golfslag, de strijkers tekenen zachte bogen langs de randen van de tijd. Twintig jaar aan stemmen staan onzichtbaar achter jullie rug, oude toonladders in de spieren…

hoog in de taxus ineens ‘n grauwgrijs doosje eens vol met spijkers nu met vier slakkenhuisjes gaaf en heldergeel twee kleine en twee grote als een hecht gezin in ‘n hoek heel dicht bijeen in barre tijden de winter niet overleefd…

Een grote, zware envelop valt op de mat, alsof het verleden zelf met een plof mijn huis binnenkomt. Stapels papier, zinnen die om mij heen cirkelen als een defecte zweefmolen zonder monteur in zicht. Ze vroegen om woorden, om nog meer uitleg, om hokjes die ik niet kende. Telkens weer bevestigen dat dit voor mij is…

Dakloze mensen dragen de winter niet alleen op hun huid, maar in hun botten, in de naden van hun dagen, waar de kou geen ramen of deuren nodig heeft om naar binnen te komen. Er zijn nachten waarin de wind geen weerbericht is, maar een oordeel. Waar een bankje een bed wordt, karton een matras, en een extra paar sokken het verschil…

in dit soort tijden beitel ik me door de dag en wordt ‘t moeilijk dan drink ik, drink ik uit m’n herinneringen…