Alle inzendingen van peter

Zijn Pa was op de weg en op het veld Maar uiterst moeilijk te verslaan als renner Zijn opa, zo weet elke echte kenner, Dat was Poupou, de Franse wielerheld Degenen met de allerbeste benen Zijn vaak degenen met de beste genen…

In de zachte adem van de avond waar het water langs riet fluistert en bomen hun verhalen dragen in een taal die niemand ziet, staan wij tussen het groen stil de lucht nog warm van zon zijn kleuren gevangen in touw en hoop, klaar voor een reis door blauwe luchten. De eerste ballon, vol van verlangen, droeg stil ongezegde woorden,…

Baasje staat buiten, sigaartje in de hand, alsof hij iets oplost dat niemand echt begrijpt. De rook kringelt traag, de tijd lijkt stil te staan, alsof denken belangrijker is dan bestaan. Dan komt Nacho, zonder plan of bezwaar, gaat naast hem zitten alsof hij het begrijpt Hij kijkt even op, met zachte blik: “Waarom zo moeilijk…

Morgen raakt de tijd jouw naam opnieuw, een datum die blijft fluisteren in ons hart. Hier beneden zouden we kaarsen branden, vieren dat jij al vierenveertig lentes droeg. Maar jij woont in die stad boven de wolken, waar dagen geen einde kennen en licht nooit dooft. Toch ben je hier. In elke adem van de wind, in elke stilte tussen onze…

Jullie werk begint waar cijfers ophouden, in deuropeningen, op bankjes in portieken, tussen formulieren en vergeten verhalen vangen jullie elke dag een vallende mens. Jullie lopen niet in stoet, maar in stilte, door straten waar de zorgen langzaam groeien, leggen een hand op schouders vol papierwerk heel gewoon: iemand tot zijn recht laten…

Je bent nog jong. Misschien hoor je te dromen, te dwalen, te lachen zonder zorgen. Toch kies jij, elke dag opnieuw, voor een ander. Met een luisterend oor, een helpende hand, een warm hart en een liefde die nooit om applaus vraagt. Je draagt wat voor velen onzichtbaar blijft: zorg, verantwoordelijkheid, en hoop. Niet omdat…

Ze hebben ene superster, de Noren Maar verder zijn de spelers onbekend En niet behept met al te veel talent Hoe wisten ze dit keer zo hoog te scoren? Waarschijnlijk volgden ze een oud recept: Je roeit maar met de riemen die je hebt…

als alle taal verdrinkt als elk lied verwaait als handen zich radeloos vastklampen kan het hart openbarsten kan het leed woordeloos zijn weg vinden…

Wij zijn geen eilanden geen losse kusten in een stille zee, maar lichamen die trillen op elkaars nabijheid, stemmen die antwoorden zoeken in het geluid van de ander. Wij worden gevormd in de aanraking van de wereld, in het zachte duwen en trekken van wat ons bereikt. Wie zich afsluit, verliest niet alleen de ander - maar ook…

Pa, de week dat jij verdween werd de lucht ineens een droge zee van stof. Het leek alsof de tijd zelf over Capelle waaide, een grauwe storm die alle kleur uit de straten blies. Ik liep door kamers vol stilgevallen spullen, Jouw bril, jouw pen, jouw jas die nog een schaduw draagt. De wereld ging gewoon door, maar in mijn borst woelde…

soms maken woorden van jou mij woordeloos stil soms maken woorden van mij jou woordeloos stil een stilte vervuld van bloemen en vruchten…

van heel ver de zachte zang van een merel opgaand in z’n dagafsluiting een zuchtje wind het zachte sidderen van een esdoornblad de hemel open en zo helder als een bergkristal en een mens soms zo iel aangevreten door de hitte soms zo krachtig gemeten naar de eeuwigheid niet meer dan een korreltje zand achtergebleven…

Charles en Camilla oogstten veel applaus Want is men strakjes klaar met renoveren Van Buckingham, dan domiciliëren Ze toch in ’t naastgelegen Clarence House Ach, zo tevreden blijken dus de koning En koningin met deze aanleunwoning…

geleidelijk aan kookt het warme weer mijn vlees mijn hersenzachtheid…

rouw is ruw rouw is rauw rouw is guur rouw is grauw rouw is zuur rouw is wreed rouw is zwart rouw is leed rouw is hard draagt geen kleed…

Voor veel beleggers klinkt het supersonisch Want wie op deze wereld wil nou niet Het eigendom van stukjes satelliet Van datacenters of van maankolonies Maar gaan zij later in de opbrengst delen Of investeren ze in luchtkastelen?…

dit moment is dit moment niet meer deze dag is deze dag niet meer deze week deze week niet meer deze lente deze lente niet meer dit leven dit leven niet meer gure volstrekt onberekenbare rouw heeft alles in een vloek en een zucht genadeloos de deur uitgebonjourd beslag gelegd op dit huis de ramen verduisterd de vloeren bezoedeld…

de stervormige stralende gele bloemen van de wederik vieren met mij de triomf in de klimtijdrit van Anna van der Breggen…

De space-raket die is geëxplodeerd Zou Bezos’ grote naam nog meer verheffen En al zijn concurrenten overtreffen Gelukkig wordt hij snel gerepareerd Het is onmogelijk de lust te stillen Van mannen die de grootste hebben willen…

het netwerk gloeide aan de hemel waren opwellingen te zien uitlopende kiemen waar je ook ging liggen flonkerde het er ontstonden gebaren uit een rafelige flits van een vrouw die lam van de hitte aan de rand van het water bij elke ademhaling zichzelf leek te beademen als houtskool drie zwarte vlammen nu ze de handen in de…

Op school ben je echt een karakter, de leraar zweert, je bent een sieraad. Maar bij de voordeur breek de meter, alles stoort en de sfeer wordt kwaad. Die paardenbloem was wild geplukt beveiligd tussen de tassen en de stress. Nu mist er één blaadje en je bent gespannen, dit is verschrikkelijk , niks minder dan dat. Je kijkt niet zomaar…

Ach, wat een drama nou voor trainer Koeman! Voor Simons, Schouten, Memphis en De Ligt Is geen lichamelijk herstel in zicht Waar moet dat met Oranje straks naar toe man? Of neemt de bondscoach naar de USA Gewoon maar zelf zijn voetbalschoenen mee?…

Er zit een draad die niemand ziet maar die geen mens kan breken. Geen maatregel, geen afstand, geen zorgvuldig geformuleerd besluit. Je kunt een kind verplaatsen, een bed verschuiven, een leven opnieuw inrichten - maar niet waar het vandaan komt. Niet de zachte echo van een stem die nooit verstomt, niet de schaduw…

Tussen borders in groen en gouden glans, waar hortensia's wiegen in een voorjaarsdans, daar ligt een tuin in volle pracht, die al het wintergrijs vergeten doet Langs paden zwart als fluweelzacht tapijt, waar elke plant zijn eigen verhaal schrijft, klimt het groen omhoog, omlaag, opzij, een symfonie van bladeren, wild en vrij. Het gazon ligt…

Vandaag kijk je terug, in tinten of zwart en wit, naar alles wat geweest is, alles wat nog in je zit. De dagen vol verhalen, van lachen en van pijn, ze hebben je gevormd tot wie je nu mag zijn. Dus treur niet om wat was, laat het verleden vrij, want niets blijft ooit hetzelfde en dat hoeft ook niet, het is voorbij. Wat…

varens komen nu als vraagtekens uit de grond nemen hun plaats in tal van tuinhommels op de cotoneaster nijver, zachtzoemend vingerhoedskruid en jacobskruiskruid versieren het nieuwe tuinpad…

zacht regengeruis eindelijk troost voor de tuin balsem voor de ziel…

De Noorse mannen die laatst in een veld Een aantal middeleeuwse munten vonden Die waren eerst uitsluitend opgewonden Maar daarna toch ook licht teleurgesteld De mooie geldschat bleek voor hen helaas Niet in te wisselen bij GWK’s…

Op 5 mei hangen de vlaggen uit. We vieren dat we vrij zijn. We lopen buiten, spreken hardop, kiezen ons eigen leven. Maar hoe vaak staan we stil bij wat dat echt betekent? Vrijheid is niet vanzelf gekomen. En ze blijft niet vanzelf evenmin. Er zijn mensen voor gegaan. Die risico namen, die verloren, zodat wij nu kunnen…

een houtduif strijkt als een Russisch vrachtvliegtuig neer in de achtertuin hapt als ontbijt in wat groen en klapwiekt weer weg…