biografie: robert

kathedraal het kiert tussen de eeuwen als ik het verleden denk licht komt over schaduw  focus doordringt de mist en wat dood is met neergeslagen ogen staat op als waren zij een moment in gedachten gezonken in gewoon een stad met kathedraal  waar vrouwen anders zijn met hoeden e...

Ik wilde ’t graag bewaren in ’t donkerste van gebrokenheid, luchtledigheid vergaren, roemen in de ijdelheid maar Hij is daar niet… Ik wilde ’t graag besturen, macht uit eigen kracht, bepalend mijne uren, alsof ik alles had volbracht maar Hij is daar niet… Ik zocht Hem in he...

Tussen eindeloos brekende golven, in het kielzog van haar uitnodigend lijf, kiest de zwemmer - op gevaar van leven - op goed geluk af te duiken. Als wrakhout, van water doordrongen, laat hij zich naar haar bodem zinken. De zwemmer, een naamloze knoest, proeft enkel water: nat, met schurend ...

De vrede vliegt te pletter op het glas van de volksgezondheid de salarisschalen de huisvestingsvooruitzichten het democratische gehalte van onze onmin de nieuwe natuur. Oorsuizingen? Hersenletsel? Oude natuur? De vrede vindt de moker die hij nooit is kwijtgeraakt. Achter het glas het woe...

De droomfabriek likte je voeten, kocht je per gewicht: omtrek, klatergouden lokken, de gespeelde onschuld in je gezicht. In lange rijen werd heimelijk gezucht, met inhalige blik je lippen gekust, de grijpende handen gestrekt naar een beeld van leuk karton. Teneinde weer Norma Jane te wor...

Vandaag ben ik jarig en trek ik voor de zoveelste keer de lappen stof die men, eenmaal met zorg genaaid, noemt: broek en hemd keurig over mijn gladde huid, om me te begeven naar een oord waar precies zulk geklede mensen lopen. Ik verblijf daar om te arbeiden en tot de middag, zodra het si...

‘t Winterde toen zij naar buiten schreden. De blauwe vreugdekoepel, bloemengeur en vogelzang zouden hen begeleiden, stappend naar het einde, de laatste deur. De bruid, zijn witte maagd, ongerept als boomsneeuw in de morgen reikte haar slanke meisjeshand tot gewijde overgave, volmaakt akko...

Met aktentas op schoot spreekt een man mij over nut en voordeel aangaande verzekering omtrent brand, storm en schade allerlei. Zijn gezicht: ogen van nat glas en ruw geweven huid, blauw perkament. Misschien door de kou gelopen? Hij vraagt: zijn onderkaak gaat op en neer. Van het glas voo...

Ineengestrengeld, rechtop, geknield en de ogen geneigd naar een zoen, werpen een man en vrouw elkaars aangeboren krachten toe. Hun lichamen vatten vlam. Bewegingloos lang gestrekt, en in balans zonder te weten hoe, gutst er leven in haar schoot: rechttoe naar een altijd begonnen verleden,...

Stormvlagen ramden schuine daken. Grommende wilde paarden in hagel, drens en buldervlagen vielen samen met hoefslagen en donder uit een machtige torenbrand naar onder. Brekend krakend bliksemde braakte de zomerdag zijn zwartste donker maalde druppels over breed bladergroen en een wit, pas ...

Weg van bittere tijden: onder een glazen stolp en mild doorzeefd van zeeën zonlicht over deze middagmeubels, zitten jij en ik midden ons levenslang vredesbestand. Wij drinken thee, knabbelen koekjes. Keuvelen op gezegende leeftijd samen. Onze vriendschap en huwelijkse band, amen. Daarmee...

Midden het jaarlijks feestgedrang, overvloed van lampenschijn en zang, tot beneden in een karige winterstal, staan jij en ik, - niet van ver gekomen, weinig koning en veel herder, - gebogen over de onschuld van een slapend kind. Van de houten Jozef naar zijn moeder, zweeft de ouderlijke d...

Ik was Abba al voorbij maar Abba haalde mij in het was een jonge dag de dag voordat jij kwam het was zo'n dag dat iedereen je aankijkt en gestalte neemt en: bewogen de gordijnen in de deur er was geen wind knikkend zakte iets opzij een vloed een flakkering van licht in het licht een zingend kl...

Ik vond in de beroemde boekenkist op zolder Een telefoonboek waar jouw naam nog in stond Snel dichtgeklapt maar zoals de snelle stofjes Die ontsnapten aan het zonlicht zo kolkten Mijn gedachten om je stralende naam en om Je gapende gestalte waar die zijn kon In de tijd en natuurlijk heb ik toc...

Waar wind zeezout door straten fluistert. Woont leven ingebed door golven. Mensen, door getijden gesmeed. Banden die dieper gaan, dan zand onder hun voeten. Op de wurft, verhalen, oud als de branding. “Hier, waar de vuurbaek waakt begon et.” Generaties die hard werkten. Hun blik ...

Voor een dag begonnen was de mens nog niet bestond wel in Gods gedachten was ’t donker ’t licht niet vond Geen eind en geen begin de Oorsprong van het leven de mens er middenin zijn leven duurt maar even Aan ’t eind van ’t jaar gedenken hoe dat nu komen zou wil Here ons doen s...

Nu je terug bent want nu ik mijn dochter terug heb want nu je terug bent gekomen (waar was je wie ben je wat was je) maar nu je terug bent nu heb ik je zo verloren en heb ik mij zo beschadigd aan jouw aanwezigheid zonder jezelf nu je schrille gestalte in volle emotie verdween mis ik je dochte...

Niet door grof geweld wordt onrecht neergeveld, maar door zachte krachten die rechtvaardigheid verwachten.

We zijn stil gezet later staat niet vast er geldt een andere wet we plannen op de tast We dachten het te weten waar we morgen stonden of waar we zouden eten we hadden ’t uitgevonden We zitten nu gevangen kijkend achter ruiten luisterend naar gezangen van vogels die vrij fluiten ...

Begon de streving van het leven uit gemis in de opmaat van een stralende eentonigheid werd ons een pijnlijk groot geluk beloofd als de grote drieklank soms bij Schubert wij stegen met het bloed op naar een hoofd in het bruidsveld van de waarheid waar je op de pijngrens van het zijn alleen staa...

Ik ben een wiskundehater van al dat cijferwerk krijg ik een kater de stelling van Pythagoras laat ik als een jas gauw achter in de klas en dat stomme algebra krijgt van mij nog graag een trap na 2(a+b) of 2a+2b? wat is het nou? ik vergeet het gauw voordat ik het nog ga missen stop ik ermee...

Hij zweefde over ‘t water nog voor de dag begon ’t kwam toen eeuwen later als troostend Pinksterbron ’t Mocht mensen inspireren in Woorden opgeschreven opdat wij mogen leren hoe wij toch moeten leven Als harten open gaan zal Hij Zijn werk beginnen ’t doet ons dan verstaan hoe ...

't Jaarboek zal straks sluiten met een Goddelijk signatuur 't zal met Zijn wil besluiten 't geschreven laatste uur 't Was voor ons verborgen hoe 't boek beschreven werd 't schreef wel elke morgen voor ons een nieuw complet We zagen water stromen op 't kleine nieuwe leven 't mag altijd ...

Op zijn weg in vrije val dwarrelt daar een ijskristal samen vormen zij een vlok toen de wind hen samentrok Vlokkenspel dat binnentreedt vormen straks het witte kleed kinderen met een hoop geschreeuw spelen buiten in de sneeuw Aarde ligt in ’t witte bed om me heen een silhouet van bom...

't Heeft daar stil gelegen voorzichtig neergelegd met Gods eigen zegen aan de mens gehecht Liggend in een stal in 't plaatsje Bethlehem 't zal mensen in getal genezen met Zijn stem Je zal het niet verwachten dat hier een Koning ligt uit menselijke geslachten maakt Hij het donker l...

't Zit soms diep verborgen bedekt met haat en pijn 't worstelt elke morgen met waarheid of met schijn 't Zit vol hoop te wachten op erkenning en op recht die het leed verzachten met de Liefde onderlegd 't Hart kan niet echt stralen door een wond die open ligt als 't recht niet val...

Omdat de tram niet komt maar wij nog steeds niets zien, verhevigd. Dat er om de hoek een pand gekraakt, een buurvrouw zingt, een oude man een kind dat huppelt aan zijn hand oversteekt, deze vogel deze mooie brievenbus geraakt heeft – liefde, liefde. Maar hier brandt de wereld veilig in een kra...

De stilte heeft bezit genomen een bron van nieuwe krachten deed woorden binnenstromen in tijd en mijn gedachten Woorden werden zinnen ‘t spreekt tot mijn geweten ‘t drong mijn hart toen binnen de Geest heeft het bezeten Door Liefde toen verlicht ‘k werd erdoor gevoed ‘t wezen w...

Ik geloof in zachte krachten, niet in 't grof geweld van grote machten, maar in een klein gebaar dat telt.

Daar hang je dan, mijn oude jasje, tot op de draad versleten je ziet er niet meer uit, maar je zit me nog zo lekker. Waar ik je heb gekocht ik zou het niet meer weten, het is alweer zo lang geleden zoveel tijd is nu vergleden. Waar ben je al die tijd met mij naar toe geweest? Mijn werk...