Hartenkreten

hartenkreet (nr. 59.372):

Deze lieflijke uren

Weg van bittere tijden: onder een glazen stolp
en mild doorzeefd van zeeën zonlicht
over deze middagmeubels, zitten jij en ik
midden ons levenslang vredesbestand.

Wij drinken thee, knabbelen koekjes.
Keuvelen op gezegende leeftijd samen.
Onze vriendschap en huwelijkse band, amen.

Daarmee een schoner eind voegend aan
duizend droeve liefdesverhalen: Het noodlot
van ene Isolde zonder haar Tristan,
van Romeo en Julia, te vaak echt gebeurd.

Het onmogelijke biedt mogelijk troost:
Morgen en alle dagen jongzijn, beminnen.
Steeds opnieuw: fris de droom beginnen.

Tot tussen deze lieflijke uren, onvoorspelbaar
waarheidsgetrouw een serpent, vies geschubd
onder de stolp, als toentertijd met valse kop
geruisloos tussen ‘t gebladerte opwaarts gluipt.

Zijn gespleten tong spuugt glad vergif. Gestaag,
en voorzeker is het waar: eens valt het afscheid.
Maar ook hier, onder dit genadig licht, vandaag

in een paradijs met onze handen in elkaar,
houden wij vast aan de droom van bij ‘t begin:
Niet in het gareel van de tijd te stappen.
Fris van zinnen. Zonder einde beminnen.