Alle inzendingen over psychologie

Is een herinnering als eenmalig uniek onherhaalbaar moment in de eeuwigheid verdwenen zodra die de schatbewaarder van neuronale memorabele etsen eraan herinnert dat hij nog staat als wachter aan poorten van weliswaar fictief-spatiële doch onder normale omstandigheden voor hem niettemin onuitwisbare sporen op een rots? Welneen…

Het beekje klatert mededogen, de zon gaat elke dag weer gratis op en wil de wereld warmen die koud werd door onachtzaamheid, door veel te groot berekend leven dat altijd maar de zachte krachten doodt en stil doet staan wat sprankelend wil groeten. Hoe kunnen wij toch leven zonder al dat moeten, maar fris en nieuw, als op de eerste dag – de…

Zomerkamp? Zomerramp! Ben 14, bij de padvindsters nu een van de oudsten; Ik lijk wel de jongste Op school haal ik allemaal negens en tienen Hier ben ik een nul Heeft dat vele studeren mijn cijfers verhoogd, Maar mij als persoon verlaagd? Mijn ontwikkeling vertraagd? Iedereen doet alles zo goed Ik doe alles dubbel zo fout Ik…

Woorden, scherp als glas, Verlangend naar rust. Een storm die plotseling zwijgt, Aan een zachte kust. Scherpe scherven, aangespoeld, Door een uitademende zee. Nu slapend onder zand, Wiebelend met de stroming mee. Vluchtig is hun scherpte. Zonder groot bestaan, Maar met klank en ritme, Die bij elke verandering aanslaan.…

In de ruimte van mijn hart zweeft een kubus glanzend hard gebroken wit klein als het topje van mijn pink met afgeronde hoeken hol van binnen om te plukken uit de lucht heb ik er mee gespeeld gedachteloos vliegt het zacht weer naar zijn plek lees ik over geknakte kinderlevens pak ik het voorzichtig vast laat het wentelen, kantelen…

ook al is zij als de dood en onaantastbaar de herinnering blijft als dagelijks brood, zo lijkt . gelukkig zij, die drinken uit de liefdesbeker getroost zij hen, die zich aan de toekomst kunnen linken: de tijd maakt een mens weer voor even zeker en weker . overwinnen is vaak overleven door boven verwarring uit te zweven om dan weer…

Waarom maakt muziek je droevig als schoonheid zichzelf zou moeten troosten? Daarom doet harmonie je zo pijn, ze bewijst dat verbondenheid mogelijk is terwijl jij blijft leven als losse delen die elkaar nauwelijks herkennen. Waar elke zuivere klank je herinnert aan wat in jou nooit volledig samenvalt. Je luistert naar akkoorden die…

Je rode takken tikken het klepperend wiel mijn bedding spant trekt aan je snavelkant waar we tasten, jij en ik in het zuiver gissen kruisen we degens in lakens van zwart wit langs ons rieten dak valt een doek leeg uit de lucht als het ruisen verstilt rest ons dwalen langs de oever pikken we kussen uit het riet…

drassig is de bodem, juist bij zonsopkomst soms ook tot drijfzand toe . al vroeg drijven donkere wolken door de kamer waar behang boeken weerspiegelen en als altijd de eerste zuchten niet kolken maar jagen op chaos, waar hijgen het uitzicht uitput . verlossende ongrijpbaarheid ligt vooral achter de heuvelen waar bossen, bij het beklimmen…

als ik drijf in de schaduw van heden en het mij voelbaar ontbreekt aan gerief vormt het ademen kwetsbare sneden roept de rust en komt de nacht als een dief niet dat ik door klappen ben geraakt of vast de wakken tel voor morgen, door deze of gene wordt gelaakt neen, de ziel lijkt mythisch verborgen later bouw ik voort op oude stenen zij…

Je zit daar. In een hoek die niemand echt kiest. Knieën tegen je borst. Adem laag. De kamer doet alsof ze niets ziet. Er staat iemand in de deuropening. Je hoort geen stap. Alleen het besef dat er iets verandert. Hij zegt niet veel. Zijn stilte valt eerder dan zijn stem. Je kijkt op. Te laat om zeker te zijn van wat je ziet. Hij blijft…

Het afgezworen ego waar mijn geest zich nooit geheel mee vereenzelvigd heeft als reisgenoot die mij de lessen leest waar al mijn alter eega's zijn geweest heeft na bevrijd te zijn van overmoed en een surplus aan bluf laatdunkendheid uit een complex van minderwaardigheid zich met meer dan gezond verstand gevoed…

Eenzame wegen volgen me, als honden zonder naam. Ze kennen mijn stap, mijn twijfel, mijn traagheid. De zee ligt daar — onverschillig, als een god moe van gebeden. Vogels snijden door de lucht alsof vrijheid mij uitsluit. Ze bestaan waar ik niet kom, om mijn schaduw die niet vliegen kan. Ik draag mijn trots als een wond, open, zorgvuldig…

De zwakke zachtheid die hij veinst in momenten van overactiviteit bij innerlijke onrust Geforceerde vriendelijkheid als zijn geest de zintuigen niet meer volgen kan is een laatste strohalm tegen desintegreren Welwillendheid staat paraat een winterjas die hij aantrekt voordat iets noch iemand daarom vraagt Hij moet wel flexibel…

In de stilte van mijn geest zwijgen acteurs zonder rede. Schaduwen dansen, vluchtig en vaag, als verloren dromen in een stoffige doos. Ze spelen een toneel vol wroeging, elke stap een kakofonie van toen. Gezichten vergelen aan de randen, in een zaal vol lege stoelen. Tijd spint draden door de kilte, een woord sterft voor het adem krijgt…

De kamer is koud. Te stil om nog iets te verbergen. Ik gooi mijn jas neer alsof het uitmaakt waar iets landt. Het antwoordapparaat blijft leeg. Zoals alles dat ik nog verwacht. Ik zet de verwarming aan, maar warmte liegt hier. In mijn hoofd sta jij nog steeds— met die trek om je lippen alsof je wist dat ik nooit zou vertrekken. Ik…

We zaten onder het afdak terwijl het bleef druppen langs de rand van wat we hadden gezegd. Woorden lagen open tussen ons in— kapotgeslagen zinnen waar niemand nog doorheen kon lopen. Jij keek opzij. Ik naar de grond waar water zich verzamelde zonder te kiezen waarheen. Iemand verderop lachte alsof niets verschoven was. Wij zeiden…

Sleutels snijden in mijn hand. De drempel ligt voor me alsof het verschoven is vannacht. De deur staat op een kier. Binnen beweegt iets— jij, misschien. Ik blijf in de gang staan. Tocht langs mijn enkels. Je kamer voelt anders. Alsof elke stap die je zet mij verder naar achter duwt. Ik leg mijn hand op de klink, en laat los. Er…

Hoe kan zij schichtig schemeren met pure liefde die zo doorzichtig is dat taboes worden doorbroken generalisaties worden voorkomen door een milde natuur die zo geliefd is dat minderheden worden geaccepteerd hoe kan zij levensgroot zichzelf zijn met deze liefde die emotioneel is in de mystieke lust van het avondwoud door de man die in haar…

Ik eet in de badkuip. Koud porselein tegen mijn rug, voedsel dat kleeft aan vingers die nergens meer thuishoren. Daarna ga ik naar buiten, naar neonlichten en donkere kamers. Lichamen die in elkaar schuiven zonder gezichten. Ik kijk. Meer niet. Harten kloppen daar, maar het mijne blijft stil. Ik beweeg ertussen als iets dat vergeten…

God gaf twee hemelse geschenken De mens, in alle vreugde en smart: Verstand - om scherp en goed te denken... Om zacht en goed te doen - het Hart.…

Iemand uit de hogere sferen van de goede smaak leest met je mee tijdens de literaire avondwandeling ze heeft een roze paraplu en ze draagt witte snobkousen ze loopt voorzichtig in een cirkel als een balletdanseres tussen neergestreken vlot gebekte vogelsoorten en luidruchtige baard dragende buurtbewoners ze zegt dat ze jouw gedicht niet begrijpt…

’s Nachts draaien de vragen laag rond mijn hoofd. Als iets dat niet wil landen. Je haar valt over je schouders als nacht. Je stem vult de ruimte die minuten achterlieten. Jij bent het enige dat de stilte tegenhoudt wanneer ik loslaat. Kijk me aan— In mijn ogen beweegt jouw verdriet. In mijn glimlach zit iets van jou. De oude lagen…

Ik ben bang, zeg ik tegen haar, en kijk naar de vele rimpels in het verouderde gelaat. De jaren hebben haar getekend. Haar spiegelbeeld... En toch Er verschijnt een zachte geruststellende glimlach. Het is ok, het ouder worden. Het brengt ook zoveel mooie andere dingen mee. Wat maakt dat jij daar zo rustig bij blijft? Zeg ik tegen…

wantrouwen sluipt niet luid naar binnen maar ademt stil onder haar huid een breuk die niemand kan beginnen en toch de hele wereld sluit een blik blijft hangen zonder reden een woord verliest zijn zachte grond de tijd vertraagt tussen de leden alsof niets ooit echt bestond ze voelt het vóór het zich kan tonen een spanning…

IJskorrels dansen bakstenen liggen los in het zand mijn hoofd gebogen onder mijn capuchon vind ik je deurbel beklad en bestickerd Ik zoek een getuige die me vertelt dat ik zijn mocht wat ik hoopte wie ik was…

Het lot Kent zelden Rechtvaardigheid Verwijt het lot niets Zij is slechts Een toevalligheid…

In een verharde wereld waar negativiteit het nieuws overschaduwd, boos en verdrietig maakt Is het vinden van liefde in de kleine dingen van het leven, de brandstof van een gelukkig leven Waarin elke gebeurtenis fungeert als een knikker in een een hele grote pot vol herinneringen aan dierbare mensen, onbevooroordeelden huisdieren…

De crash is stil. Metaal ligt gescheurd, rook valt als zwarte sneeuw, verbrande olie in mijn neus Ik zit in het wrak, handen op het stuur, ogen op een horizon waar de hulpdiensten nooit zullen komen. Zij zoeken overlevers; ik ben alleen de abstractie van wat verging. Het bloed, de modder, het geschreeuw – laat ze het hebben. Mijn…

Er valt simpele woordeloze onrust terug in de vallei van loze zinnenspinsels alsof een zonderling iets beweren wil over de wildernis van de menselijke ziel jouw vader was een stugge wandelaar heeft het pad gevonden naar de dood slaapt nu eeuwig op het kerkhof op zijn grafsteen een kleine boot jouw moeder kreeg vleugels in de nacht toen…