Netgedichten over werk

Op Slot Bommelstein zorgt heer Bommels trouwe huisknecht steeds voor een gedekte tafel bij behouden thuiskomst na wilde belevenis van zijn goede meester en diens vriend Tom Poes waarbij vaak wat gasten zijn de maaltijd is eenvoudig maar heeft alle voedingswaarden hoe mag de smaak wezen? sierlijke soepterrine en dampende schaal blinken…

Niet weten waarheen, dus geen kant op kunnen, dan -- maar dreigend kijken.…

Weer breekt de dag goedmoedig open. De zomer wil haar ambitieuze plannen vandaag nog openbaren. Voorzichtigjes komt men op gang. En daarmee de ochtendboterhammen. U ook? Ik niet. Mijn ledematen tillen onvermogen als u wegspurt op uw dienstfiets. Het ritme van de nieuwe dag krijgt in loom verkeer gestalte. De zomerdroom lijkt nu al synchroon…

gekneed door het vak door de jaren heen wringt rechtvaardigheid met mijn opdracht soms hoever moet ik gaan met lastig confronteren durf ik dwars te liggen om fouten te voorkomen in het stil van de nacht golft angst mij af en aan woelt wild het geweten tot een zompig moeras om eerlijk te blijven moet ik vrijuit spreken om loyaliteit…

In het duister van de lange mijngang klinkt luid geklop en geschuif helle lampen van de werkers gaan heftig op en neer hitsige vuurvliegjes in de drukke tropennacht van het dichte oerwoud zweven bij hun liefdesleven duiken en draaien om elkaar verspreiden zich tenslotte om even stil te bekomen.…

Heer Bommel en Tom Poes maken reizen vol spanning, overwinnen gevaren. Hun dolle belevenissen baren in lezershart heftig zingende wijzen. Ook in d' eigen stad Rommeldam rijzen dikwijls vragen op, blijven rondwaren om ongekende redding te bewaren. Daarbij... Bommelsteins rust mag men hoog prijzen. Opgewekt door vogelzang en vlindervlucht…

keuzes op kruispunten wie kent ze niet het ideaal zoekend piekeren we eindeloos met impasse tot gevolg waarin ongewild besluiteloosheid kiest kiezen vraagt moed zonder oordeel vooraf eerlijk oprecht en open van ideaal en haalbaar het voor en het tegen naast kosten en baten alles goed te wegen kiezen vraagt lef onzeker te durven…

Bij Kinderboerderij Parkhoeve gelegen aan de noordelijke polders naast de stad Breda veeg ik het dorre loof bijeen een roodborstje volgt me hupt voort vliegt steeds even op kijkt onder een schuivend blad pikt en hoopt op kleine hapjes die tevoorschijn zullen komen voelt zich vrij van medezoekers naar het begeerde voedsel verliest…

misschien ja is hij soms te onbehouwen klopt hij op de verkeerde deur bezigt hij niet gebruikelijke taal waar tegenspraak helpend is wordt lippendienst geprezen de kritiek vaak welgemeend lastig en niet loyaal gelabeld een denkpatroon vastgeroest in een verklevend paradigma overwoekert de vrije mening van tegendenkend perspectief…

Subtitel: Aan de radio gekluisterd Eén voor één vallen jouw spieren weg Na de helse diagnose ALS Zijn patiënts spieren binnen paar jaar uit Gevallen of gestruikeld over zijn Woorden is Jan van Veen bij mijn weten echt nooit Zijn stem klonk als een klok, uitmuntend voor Het declameren van gedichten die Door liefhebber/amateurdichters…

met een gewogen geweten verstaanbare taal sprekend bied jij helder een houvast aan de spelers op het veld waar deuren gesloten lijken ben jij vertrouwd het schild dat de spelers spelen laat door ze vensters te openen waar tegenkracht nodig is creëer jij daarvoor ruimte door motivatie te bronnen voor verrassend resultaat de focus…

het gezamenlijk enthousiasme verenigd in werkelijke ambitie een thuis voor echt iedereen vraagt wederzijds erkenning van ieders positie en aandeel respect ook voor de grenzen van ieders eigen mogelijkheid in de complementaire arena waar elk iets haalt en brengt op het grensvlak van de inzet waar het pijnlijk schuren kan verbindt belang…

vertrouwen betekent je kunnen verlaten op iets of iemand dingen vertrouwen spreekt voor zich gemakkelijk en vaak tot plots zij stuk zijn eigen lijf vertrouwen is ons heel natuurlijk terwijl het leven leert wel zijn is niet zeker mensen vertrouwen is zo natuurlijk niet als je het zelf niet hebt lastig weg te geven ook vertrouwen…

Kantoor is een plaats van samenkomst waar men praat -- en zo ontstaat werk.…

Verbazing waarom veel dingen opnieuw gebeuren. Wij weer worden wat we gisteren zijn geweest. Op eigen ademhaling. Dat het lichaam zich herinnert hoe en welke beweging correspondeert met een vreselijk boeiende baan... Blijkbaar van levensbelang: hunkerend naar een boterham van druk-druk-pluk-de-dag-gehalte waarna het hevig naar huis verlangt…

Alles staat of valt met vorm van acceptatie Die alom vertegenwoordigd hoort te zijn In tijd van zoveel verschillen Is oorlog een kwestie van gebrek Lak aan respect voor alles van 'n ander Alles dat die ander toebehoort Werkvloerjaloezie viert hoogtij Zorgverzekeraar kent geenszins zijn Beperking 'k Zat bij Personeelszaken Behalve het onrecht…

Wat een raar kantoor! Toch liep het zo dat ik bleef: ik wende eraan.…

Waar maak je 't snelst je jongensdromen waar Met boeken over zee- en ruimtereizen Er is er maar één die ik je aan kan prijzen Bij de marine - spanning en gevaar Geen jongen hoeft zich er meer voor te schamen Ja zelfs geen meid, al heet je Josefine Kies voor den helder, kom bij de marine Een goed begin, zo na je eindexamen Eerst maar…

ik zeg het welgemeend trots en dankbaar ook wat heb ik vol genoten van het samen werken gefocust op de opgave het regelen van beheer eenvoudiger te maken altijd kompas houdend beukte jij de weerstand van de klunzen en ezels in het systeem in verzet dat die regels aanprijst die juist wat is bedoeld weer ondoenlijk maken de warboel…

Vuur verwarmt, vervormt koud ijzer, wringt staal om staal, hamerkabaal, al smedend schept de smid, ambacht, schept smedend schoonheid, kwaliteit, spades, hekken en hakbijlen, hoefijzers…

Friedrich Nietzsche schreef dat wij de kunst niet beheersen de- finitief aan de waarheid ten onder te gaan 'k Ben voor leugenaar uitgemaakt terwijl ik zonder twijfel de waarheid sprak Niet slechts míjn waarheid, maar dé waarheid Zonder getuige kan je be- weren tot je een ons weegt; geen succes Reeds jaren afgesloten vierde ik inmiddels al…

Het werk boeit me tot het klaar is, dan weet ik weer -- dat het niets voorstelt.…

Bonjour écrivaine madame Antoinette! Schrijft u links, schrijft u rechts, Schrijft u in het midden Van uw eigen cabine The entrance forbidden Bewaakt door een schildwacht Een links en een rechts Een die op u lijkt U aanbidt en begrijpt De ander een deurpost En toegang gelijk Tot uw privé retraite Uw schrijfparadijs U sterft van…

Inmiddels echt ruim een generatie geleden Het klinkt misschien Ongehoord, in gedachte Heb ik hen, waar ieder Afzonderlijk De das omgedaan, (echt) Vermoord In letterlijke zin dan figuurlijk uiteraard, (maar) duivels zijn en blijven zij, dat staat vast Eigen falen Door zijn leed verbloemen Fout met woorden te benoemen Gelukkig beschik…

Beschouw het kantoor als een gekkenhuis, de rest -- dan best normaal.…

Een dichtbundel is een verzameling Verzen dat zich GEDICHT (mag noemen) & zich GEOPEND (wil laten lezen....!) Een dichtbundel is een verzameling Verzen dat zich GESCHREVEN & GEPUBLICEERD (wil laten recenseren....!) Een dichtbundel is een verzameling Verzen dat zich VERKOCHT…

Wijd wat woorden aan dit wonder: Wie gaat, bestaat en ondergaat wat tijd aan feiten aan elkaar rijgt. Alles ademt regelmaat - een trein die almaar doorrijdt... Stations zijn opgenomen in een snelheid die soms even stilstaat, maar dan weer spoorslags de strijd aangaat met het regelement: een mistig tijdgat... Zo verdwijn je. Mits je meteen…

Een oud Romeins vrachtschip, diep gezonken in de zee, wordt na eeuwen weer ontdekt, voor onderzoek en rijke gave gewekt. Duikers komen: arbeid vol hoopvol lonken. Wijnkruiken, waar nooit uit werd gedronken, ontluiken, stijgen snel, suizen opgewekt, dankzij een toestel, door nieuw vernuft verstrekt, liggen droog, glanzen vol hemelse vonken.…

Passie of invulling je doet het onbewust als het dragen van een ring maar een must een gevangenis een gave terughoudend erin doordraven ook tussenin is veel te vinden want daar is waar ik mijn geluk zal bevinden een balans een kans gegrepen want wie weet, wanneer het te laat is want zo wreed, kan het leven soms zijn het laat…

Met in jouw kielzog een zeldzame vorm van Een ongeneeslijke kraakbeenkanker Een strijd, dapp're poëet, die jij helaas nooit kan winnen Eindeloos wetenschappelijke arti- kelen glijden onder jouw ogen voor- bij, maar als een paal boven water staat dat ONGENEESLIJK ZIEK betekent dat je nooit meer beter wordt Van harte hoop 'k dat het…