49 resultaten.
HIJ EN ZIJ IN EEN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
607 zij wist niet wie ze was
hij niet wie hij is
is er iets mis met mij
beide zijn een en niet als
doorsnee te vangen in een hokje
dan draagt zij een stoer leren jas
en geeft hij de voorkeur
aan een nauw sluitend rokje
beiden hebben de wens en het
gevoel één persoon te mogen zijn
die het van jongs af aan al is
en al die tijd al was
gelukkig…
Doerak
netgedicht
4.3 met 23 stemmen
886 staat in de steigers
Je ogen tarten mijn geloof
in het goede van de mens
er gaapt een catastrofale kloof
in jouw allerlaatste wens
ik gooi een stok in de rivier
wachtend op jouw dodensprong
mijn tranen breken op de pier
waar jij mijn pijn verdrong
een beetje water en een brokje
maken jouw levenscyclus rond
ik haal het mandje uit het hokje…
Vrijheid
hartenkreet
1.4 met 5 stemmen
1.311 In dergelijk hokje
rest jou stukje eigenheid.
Je bent vrij te staan op je rechten.
Maar je moet je houden aan plichten.
Eens je vrede neemt met wat moet,
wordt vrijheid weer je edel goed.
Werkelijk, het is er bovenop,
vrijheid bestaat enkel in je "kop".…
Niet op een zijspoor
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
671 in het allereerste begin
moeite mee
maar op een gegeven moment
besefte ik
dat het bij de vrouw hoorde
die ik ben geworden
o ja ik weet het
men ziet liever een slanke den
men verwart dikker zijn
met ongezond leven
niets is minder waar
voor die denkwijze
heb ik geleerd
een glimlach te krijgen
soms met ironie
je wordt dan in een hokje…
Hoe zou het zijn
hartenkreet
4.7 met 12 stemmen
1.974 Hoe zou het zijn als je op de één of andere dag invalide raakt
Vanuit je rolstoel naar de blikken kijkt van haat
Dat niemand je meer ziet en je alleen laat staan
Hoe zou het zijn als ik blank was zoals jij
Zou ik dan meer kansen hebben in de maatschappij
En niet in een hokje worden gestopt door de tegenwoordige tijd
Hoe zou het zijn later…
Bad- en zweminrichting 'De Regentes'
gedicht
2.6 met 35 stemmen
11.777 Weer in dat broeierige hokje;
je vangt in tegels soms een glimp op
van jezelf, ontdekt
sporen van roest. Een nutteloze plug.
Met ribbelige vingers
wrik je hem eruit.
Schuim daalt langs haar rug.
Je volgt haar hand, de welving
van haar buik.
Vlug naderend geklos.
Dat godzijdank voorbijgaat.
Het kletteren van hangsels
later.…
Rode jurk
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.413 Vaal, kleurloos en totaal onder de morfine
Verpleging en arts, je hokje even uit.
Laf, levend en met tranen, die niet willen stoppen,
Ren ik snel huiswaarts, tier, gier net als een peuter van vier.
De dood vult mijn neusgaten...
Maar in mijn geest blijf je het lichtpunt met knalrode jurk
Je dansende lange krullen, die me immer omhullen.…
't is ingewikkeld
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
415 Ik pas niet in een hokje;
ben ik soms schizofreen
of, totaal fluïde,
mens als iedereen?…
Kale plekken in de kast
netgedicht
4.6 met 25 stemmen
1.323 Kaartjes, briefjes, foto’s:
De herinnering aan seks in het hokje op centraal.
Zij spreken Engels, Duits noch Nederlands.
Verzonnen ooit een eigen taal.
Kasten afgeladen vol
Met plukken haar
En souvenirs
Van verloren gewaande vrouwen
Gezien met lede ogen,
Lege ogen.
Hadden zij de dans ontsprongen
Dan was er nooit echt gedanst.…
december kinderen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
485 met de
lampen in het klaslokaal
een bord staat open het
donker heelal met tekens
tijd is het krassen van krijt
we zijn begonnen zonder
haast bekend met het verhaal
van de grote schoolplaat
achter heeft de kachel
een oud geduld met zacht
gloeiende briketten gevuld
we blijven nog een paar uren hier
een inktlijn bereikt een nieuw
hokje…
Sprakeloos
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
536 De mezen in het hokje aan de muur
vliegen driftig af en aan met voedsel
voor hun kroost.
En beide kanten van de straat,
omzoomd door boompjes,
met hun bloesems laaiend rood.
Het grasveldje barstensvol met madeliefjes,
die hun gouden hartjes,
richten naar de zon.…
Feest der herkenning
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
447 Vanuit het hokje klonk ineens haar vrolijk stemgeluid:
~Kijk aan, ‘t vertrouwde potlood is er deze keer ook weer;
Goddank geen scherm maar een papieren lijst zoals weleer,
ik doe weer mee als Ouwe Trien, daar gaat ie dan, vooruit!~
Een man achter de tafel vroeg: ~Wil ik u assisteren?…
DE JORDAANDICHTER: EEN RAMSTERDAMMER!
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
566 ik ben niet wie jij denkt dat ik ben
en ik ben zeker niet zoals jij wilt dat ik ben
want ik pas niet in een hokje, ben geen hond
ik ben namelijk uniek
erg zeldzaam zelfs
en dat ben jij, u ook
dat maakt het gelijkheidsbeginsel ook zo lastig
want alle mensen zijn anders, ongelijk
ik ben de JordaanDichter van 2021 en nu 2025
maar ook de RijksDichter…
Raak het kind niet in je kwijt
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
381 Een stempel en in een hokje gestopt
De maatschappij trekt je toch op deze
Manier erbij
Door je anders te vergelijken
Maar wel op je "beperking" te wijzen
Je kansen te laten varen
Je moet deze richting banen.
Draag je steentje bij .
Zo hoor je er nog wel bij.
Doe je het niet.…
Luchttransport
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
828 of kippen in zo'n hokje dat niet meer mag sinds kort ?…
Duivenmelker
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
957 Een nieuwe dag is aangebroken
de doffer zit op zijn stok
totdat hij door zijn baasje
wordt meegenomen naar een hok
Wanneer hij in het hokje kijkt
ziet hij zijn lieve 'duivin'
en na een stief kwartiertje
krijgt de doffer échte zin
Maar nog voordat hij kan toeslaan
haalt zijn baas hem daar vandaan
opgesloten in een rieten mand
waarin hij…
de ijs-oude vergetelheid (L.O.V.E.)
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
412 ;
klaar om ons,
in bespottelijk meervoud,
terug te douwen
in één hokje,
vanaf die cloud
van boude rancunedampen?
Wie strooit dan
met gestampte muiters van goud?…
Mannen te koop
hartenkreet
4.6 met 120 stemmen
5.137 strak en gespierd is de meest populaire
Het is er ook altijd vreselijk druk En de dames komen ervoor van heinde en verre
Dagelijks staan er bussen vol vrouwen voor de deuren
Op zoek naar een man om eens lekker te keuren
Je mag hen ook betasten en ze even kussen
Zodat je weet of deze man je passie kan blussen
Dat gebeurt dan netjes in een hokje…
Coming out
netgedicht
3.1 met 25 stemmen
81 Lang gleed de schaduw over breekbare wegen,
waar ik mijn ware gezicht in de stilte verborg.
Als een gesloten knop, tastend in de regen,
droeg ik de zwaarte van een rimpelende zorg.
Maar de natuur kent geen blijvende drempels,
getijden keren als het innerlijk licht ontwaakt.
De wind wist langzaam de oude angststempels,
terwijl een nieuw besef…