802 resultaten.
Dieper
netgedicht
3.3 met 13 stemmen
1.446 Onder de zeespiegel ligt het wiegend graf.
Er hopen zich knoken op:
de schedel van een waaghals
het bekken van een wees
de wervels van een wegpiraat.
Boven de wolkensluiers
In het trillend blauw
Hoor ik de ijzervogel naderen
landend met klapwielen
een mensenlading in de buik.
Geen schram
Geen geknakte vleugel
Geen brandend wrak
Geen…
Zee Zonder Genade
hartenkreet
4.7 met 18 stemmen
1.649 Zijn schip werd gebombardeerd...
Ruim 300 man gingen ten onder...
Hij vond een vlot, wel niet zo groot
Maar zo ontkwam hij
aan de verdrinkingsdood...
Nog vier mannen klampten zich vast
Hij hees ze op het vlot
Zo dobberden ze op de oceaan
Niet een dag, ook niet een week...
Ze vochten, om niet dood te gaan
Hij was de jongste van de vijf…
MALHEUR
poëzie
3.7 met 20 stemmen
4.186 Warme walmstal
de heer privaatdocent K.
in de zomerfriste uit Breslau
probeert of hij bij middel van een convergerend glas
zijn sigaar Uebersee Bismarck kan aansteken
Op 2 meter van de bergtop verwijderd
valt zijn hoge hoed in de afgrond
een waardevol kledingstuk voor een privaatdocent onmisbaar
wat de heer K. begrijpt
hij probeert te vatten…
Zij staat over de kom gebogen
gedicht
3.7 met 212 stemmen
30.873 Zij staat over de kom gebogen,
beslag tot aan haar ellebogen.
De onheilstijding die hij brengt
wordt opgevangen door haar rug.
Als zij zich los wil maken trekt
het brood in wording haar weer terug.
--------------------------
uit 'Kindsbeen' (1944)…
Leegte
hartenkreet
4.1 met 13 stemmen
1.747 Vroeger was ik blij
en vrolijk op de boot
gelukkig met mijn familie
pappa, mamma, zusje
maar nu is alles anders
nu woont mijn pappa
alleen op de boot
gelukkig met zichzelf
en zijn nieuwe vriendin
ja, nu is alles anders
mijn pappa, de boot
de leegte in huis
de leegte op zee
waar hij naar verlangde
die leegte maakt alles anders…
Wraak
netgedicht
4.0 met 40 stemmen
2.410 Het uur der wraak snelt naderbij
Duisternis hult alles in schaduw
Verstikkende mantel bedekt mij
Vervult mijn wezen vol afschuw
Elementen ontsteken in razernij
Doodsangst beneemt ’t verstand
Vergrote pupillen beperken zicht
Blakerende allesvretende brand
Duistere wolken ontnemen licht
Gevoelens zakken in drijfzand
Bliksemschichten…
Gewoon de dood
netgedicht
3.1 met 21 stemmen
1.541 Smeulende woorden.
Koude kreten.
Niet meer weten.
Het bloed bedekt
en de dood vertrekt
met velen.
De bom is wie hij was
want
verdwenen is hij
toen de bus dichtbij
zijn ondergang
was.…
Ritueel
netgedicht
3.1 met 16 stemmen
2.178 Ik zal haast naïef
haar levenslust geloven
en blind verliezen
Ik zal verlegen
dansen voor haar ogenblik
en zal onhandig
struikelen zodra ze kijkt…
Ziek (11Sept)
hartenkreet
4.1 met 14 stemmen
1.153 Gedachten dwalen af
Je ziet het aan haar ogen
De dromen zijn voorbij
Nu angst zich heeft bewogen
Liefde is aanwezig
Hoop dwaalt in haar hart
De wereld is gekleurd
Maar haar ziel is zwart…
Crash
hartenkreet
3.4 met 12 stemmen
1.555 Velden vol van vrucht vliegen vlug voorbij,
laatste lach, lege luchten liggen langszij.
Hulpeloos halen helden hier hun hel,
radeloos rationeel, ruzie, rukken, rel.
Kiezen knarsen, klote kist, kelderende kruisiging,
beetje bij beetje beseffen, bijna berusting.
Wie weet, wie weer wakker wordt ?
Nagenoeg niemand nog nuchter, neergestort.…
Drijvende bijl
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.536 De zon komt met grote tegenzin
traag op over de koperen zee
dreigend drijft er een bijl mee
strandwaarts, op een flauwe deining
Slapende cipressen langs het strand
het vroege kind op het ontwakend zand
Bij een passerend scheepje ver van wal
gaat slordig een morgen overboord
of het ooit middag worden zal ?
aan dek is nog geen woord gehoord…
AARD EN ZEEBEVING
hartenkreet
2.8 met 17 stemmen
1.594 De aarde beefde weer opnieuw
met al zijn grote kracht
duizenden doden zijn er weer
door natuurgeweld omgebracht.
De mensen zijn radeloos
paniek onder hen is zo groot
vergeefs lopen ze te zoeken
maar die gezocht wordt is dood.
Metershoge vloedgolven
sleuren de mensen in zee
een laatste schreeuw om hulp
maar het water sleurt ze mee.…
Vloedgolf Kerst 2004
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.200 een muur van water
overspoelt de kust
enorme ravage kost
mensenlevens later
herinneren nabestaanden
de vloedgolf van Kerst 2004
toen een muur van water
met duizend keer de kracht
van een atoombom het land
overspoelde huizen en bomen
als lucifershoutjes afbrak
nu is het nog realiteit
een muur van water
overspoelt de kust
van Sri…
2005, niemand leeft voor zichzelf
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.261 een nieuw jaar begint
pijlen schieten in de lucht
schitterend aan de zwarte hemel
gelukwensen alom te middernacht
ik kijk vanachter het raam
proef enkel pijn en tranen
een ramp van ongekende omvang
heeft mij nog in zijn macht
ik hoop dat uw gelukwensen
ook de mensen DAAR bereiken
met geldelijke steun van U
waar NU een wonder wordt verwacht…
Waterhoofd
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.029 vloedgolven dragen hersens vol
met water naar de zee en weiger ik
dit jaar met zoveel zielen
bijelkaargepakt
het goudgeelzand te gaan berullen
zee en waterziek ben ik
voel me gehakt
zoek ook het woud niet op
waar regen valt
nee, ik wil betijen in mijn eigen huis
en tuin beneden waterspiegel aan de dijk
waaraan ik woon want als ik toch…
TRAGIEK triptiek
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.245 I
Op een stormachtige avond,
begin februari 1953, luisteren
we gespannen naar de radio:
Kees Broekman kampioen!
Pas langzaam dringt de tragedie
van de overstromingsramp tot
ons door, de sportieve blijdschap
naar de achtergrond verdrijvend.
II
Op Tweede Kerstdag eten we in
klein familieverband, ontspannen
social talk met glaasje rode…
Tsunami
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
1.288 De tollende aardkloot schuift baanvast
Een maagdelijk jaar binnen
Het lijkt wel een milde verkrachting
De feestroes gedempt door de schok
Een ruwe schatting van vermisten
Lijken met een uitgewist gelaat
De vloedgolf
Zoog ze bulderend mee
Spoog ze sissend terug
De pers knaagt aan de kluif
Het dodental verraadt zo weinig mogelijk
Van de…
Tsunami in Azië
hartenkreet
3.6 met 66 stemmen
2.994 Aardschollen schuiven
mens en dier huiveren
Een zeegolf steekt op
alles is opeens een notedop
Verwoestend is de kracht, weg is onze pracht
hier geven wij toe, de onmacht
Veel leven is vergaan
Tsunami is de naam
Wij zullen rouwen, bouwen
en weer van alles gaan houden
Nieuw leven op het zilt
dat is, wat een ieder weer…
VIJF VIJF VIJF
netgedicht
3.8 met 32 stemmen
3.427 In ons land zal de aarde niet snel beven
En houdt de zee, die rustig daalt en rijst,
Zich buitendijks gewoonlijk braaf gedeisd;
Dus bent u maar wat blij om hier te leven.
Hier wordt u niet van huis en haard verdreven
En ongetwijfeld bent u nog het blijst
Omdat niet op een zwarte dodenlijst
De naam van wie u lief is staat geschreven.
Maar…
Waar
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.190 Waar ik ben is de stilte de
schaduw van
gedachten en regenbogen
die me
leiden en verlaten.
Stemmen zijn
dromen die spreken
waar ik geweest
ben als een
boodschap
en een
boodschapper
die elkaar niet vinden
omdat ik was
wat niemand geloofde
toen de dood hen
vroeg op welke golf
ze wilden…
Op het verongelukken van doctor Roscius *
poëzie
3.8 met 14 stemmen
5.533 Zijn bruid t’omhelzen in een beemd, bezaaid met rozen,
Of in het zachte dons, is geen bewijs van trouw;
Maar springende in een meer, waar ’t water stremt van kou
En op de lippen vriest, zich te verroekelozen,
Dat ’s van twee uitersten het uiterste gekozen:
Gelijk mijn Roscius, beklemd van druk en rouw,
In d’armen houdt gevat zijn…
de Peloponnesos
hartenkreet
3.6 met 14 stemmen
2.540 hoog in aszwangere hemel
bloeien fel rode fonteinen
rookspiralen openen zich
vallen als vuurzuilen naar het dal
een ontwaken dat de ziel schokt.…
Orkaan
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.172 in een vlaag die aanzwelt tot windkracht twaalf
ik hoor de dreun in mijn krop
de zee zet een hoge borst op
regen stort kletterend neer
druppels als kogels in mijn kop
mijn lemen huis staat langs een meer
de omgekeerde kegel nadert
een luw oog dat zuigt
het is zinloos dat de stad vergadert
ik verwacht niets minder dan de grootste ramp…
voorzienigheid bij rampspoed
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
1.042 het oog van Rita bereikte nu de kust
angst regeert d’immer koele Texaan
z’n hebben en houen gaan er aan
ongevraagd de rampspoed kwam als must
dun duin stormen die hier komen gaan
bij Ter Heijde waar men weer zand spoot
zelfs dan wordt ’t talud nog ontbloot
het dorp zal nu of straks weer vergaan
beleidscircuits zijn hevig in beweging
conflicten…
schok
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.133 diep onder de korst
is een schok verwekt
platen drukken elkaar op
tot splinters en scherven
de golf plant zich verder
in een ring die uitdijt in rimpels
er wellen pluimen op
die ploffen in een krater
alles wat leeg was moet terug vol
zoals de holtes in kalk
de mijnschacht die verzakt
een gedrilde speurhond
klimt over puin
hij…
het houvast van niets
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.472 ik heb de rampzaligheid gezien
in het verleden waar vastklampen
nog mogelijkheden biedt
geen dromen enkel het gejaagde
zelfs de passie dooft bij dit moment
tot gruis in weet jij in hoeveelheden
het kind ziet verloren rond en zoekt
houvast zoekt de grond van vader
zeg waar is hij nu zijn ogen zijn weg
het is de prijs van niet alleen durven…
Ponypark Slagharen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
766 Het is niet erg
dat het leven geen zin heeft
er is voedsel genoeg
en huilen mag om illusies
die verdwijnen -
ik ben een kind
uit de tijd van wederopbouw
en weet verdriet
bestaat sinds heugenis, dus lang
voordat de Duitsers kwamen.
Alles is gezegd,
maar ga nooit
naar Ponypark Slagharen,
verwek geen kinderen op
een zinkend schip…
Ironie (senryu)
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
800 Op de menukaart
van de Titanic die nacht
stond ijs als dessert…
De kleine drenkeling
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.089 Beeld van een dood blond jongetje
aangespoeld op 'n Canadees strand
duwt mijn hart in m'n keel
het staat voor 't drama van de Titanic
Dorpelingen ontfermen zich over hem
begraven hem, onderhouden zijn graf
Niemand meldt zich, niemand treurt om hem
alsof het kind nooit heeft bestaan
Zijn beschrijving past bij mijn zoon
ik verzink in 't leed…
Zeventien kabouters
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.194 Groot was het vuur
dat de aarde verschroeide
de zwartvette klauwen
deden alles vergrauwen
de wind uit het oosten
verslond wat er groeide
Krakende kruinen
jammerden in hun val
en met hen nieuwe veren
toen de wind begon te keren
op zwartgeteerde varens
zij krompen overal
Groot was het vuur
dat de hei sloeg tot gruis
de zwammen verzwolgen…