869 resultaten.
Wet van Archimedes
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
595 Ik kan proberen te wijken
of al doende trachten mijn
zinken om te buigen naar
niet-drijven, als concessie
aan neerwaartse stroming,
zodat ik zweef in hangwater,
opwaarts verblijf in thermiek
en langs warme celwanden
zicht heb op buitengaatse
zilverstranden en hafkusten.…
het stilleven van de herfst
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
587 de kleinste hoek bespeelt al stil
het kille, dat niet wijken wil, het bijt
voorzichtig in de tijd en allengs raakt
het mooie weer zijn warme charme
immer kwijt
verlangend, naar de haard
daar, met winter in zijn oude baard
vertrouwt de herfst zijn wasdom toe
aan hoofd en hart
en kleine rode blaadjes
boven smart vol gouden praatjes, over…
NAT UUR
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
825 We hebben
de auto geparkeerd
tegen de rafelranden
van de slingerende dijk
Je wilt
de wijk nemen
uit binnenshuis
en nauwelijks bewegen
Je kent de wegen
van en naar
de brokken
en klonten modder
Er is een rijk
aan vogels
die zwemmen of
in vlucht overvliegen
Met een kijker
kun je ze volgen
niet met
het blote oog
We houden…
Hervorming
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
536 Wat krom is moet recht
of wijken voor een
perfect abstract beeld.
't Craquelé verraadt
afwijkingen
in evenwicht
Begrensde vormen worden
hier diffuus
open gedicht.…
Roepafstand
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
460 de avond is tot de nok met
nachtblindheid gevuld
ons beider ogenblik
is de schemer al voorbij
maar er is meer, wat scheelt
het eigenlijk, wat is deze plek
in de zintuigen van ons
heelal, waar komt het licht
uit sterrenstof vandaan, water
naar de zee, schaamrode
golven voor de boeg, alsof
zij voor hete adem wijken
dit voorgordijn…
Terwijl
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
472 Hoe kan het zijn dat meningen,
nooit voor naakte feiten wijken?
Dat waanideeën in ons hoofd,
sterker dan vriendschap zijn?
Waarom we vergelijken?
Waarom durven we niet te vragen,
naar de bron van onze angst?
Naar de reden van verdriet?
Naar de oorzaak van onze pijn?…
Verjaren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
797 Verjaren doet eens even kijken
naar wat het leven je al bracht,
en daarvoor hoef je niet te wijken
al was er naast de vreugd ook smart.
Verjaren doet je dankbaar zingen
voor wat het leven heeft gebracht,
hoe mensen steeds weer je omringen
met heel veel liefde, dag en nacht.…
Snegren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
318 Bochten tussen bemoste keien
Slechte ontvangst in de wolken
op de bergen, ze wijken en sluiten
zich achter mij, mijn gedachten
houden ze gevangen op de weg
Geen vergezichten, niet stoppen
om te plassen, rustig doorrijden
Stilstaan is gevaarlijk, misschien
ga ik een pas over naar de zon
Toch nog een gedachte
uit de mist van mijn gevoelens…
De Bergtop...
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
795 Ik wil de top
bereiken
'k klim dus
nog een keer
alles moet nu wijken
want daarboven
Zie ik de schoonheid weer...
Uit de dalen moet
je klimmen
soms met wilskracht
soms zelfs meer
Als je wil,
bereik je het
probeer het maar een keer...…
Nachtregen
netgedicht
3.7 met 43 stemmen
15.968 straat kasseien
't zijn manestralen die wenen
om hun verloren schijn
baar niet voor diegenen
die toch verloren zijn
enkel de verscheurde wolken
die grijze hemels bevolken
treuren zo gelaten bedroefd
in plassen die deinen
totdat het niet meer hoeft
en rimpels verdwijnen
zelfs de kringen
die het lot bedwingen
maar steeds verder wijken…
Geraakt
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
1.129 In het heetst van mijn zinnen
brand ik er vurig op los
Zonder mezelf te verliezen
stijg ik naar de hemel
Wolken wijken uiteen
de bliksem raakt
mijn verhitte brein
innerlijke fonteinen bloeien op
De mist vervaagt
heldere blikken
vangen ieder detail
schrijven de kern
In kleurige regenbogen
ontvouwt de droom
en spreekt…
Geraakt
netgedicht
2.0 met 10 stemmen
1.058 In het heetst van mijn zinnen
brand ik er vurig op los
Zonder mezelf te verliezen
stijg ik naar de hemel
Wolken wijken uiteen
de bliksem raakt
mijn verhitte brein
innerlijke fonteinen bloeien op
De mist vervaagt
heldere blikken
vangen ieder detail
schrijven de kern
In kleurige regenbogen
ontvouwt de droom
en spreekt…
Zo ver van hier
netgedicht
3.4 met 22 stemmen
1.713 Je draagt een leven met je mee,
een teer bemind-zijn
dat niet wijken wil.
Je neuriet van verlangen,
van loslaten en van verder gaan,
maar laat ons zo in raadsels achter
dat we niet verder kunnen denken
dan waar de morgen weer
een nieuwe dag vermoeden laat
en wij zo zonder jou
toch verder leven,
al blijft de pijn.…
Niet meer gewoon
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
720 met het plannen van de ruimte
waarin wij leven met elkaar
spreiden zich verbanden
voelen wijken het gevaar
al lang niet meer gewend
aan delen van verleden
versnippert zich geheugen
dat de samenhangen smeedt
verholen groeit er zielenleed
tussen opgetrokken muren
in verre van een veilig thuis
levens kruisen maar we gluren
immer buiten…
Bestaansgrond
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
601 Mijn wereld begint te wijken
Zij komt los van mij
Ik kan haar niet bereiken
Ik kan er niet langer bij
Ik zie de afgrond gapen
Voor mij nu enkel duisternis
Nooit meer rustig slapen
Nu de wereld de mijne niet meer is
Enkel in mijzelf gekeerd
Zal ik de afgrond anders ontmoeten
Heb ik dan toch geleerd
De angst met open armen te…
Als de nacht breekt
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
1.407 zijn met kreten
van verschrikking en geuren van de dood
ik ben ermee omgeven sinds de nacht
granaten over mijn geliefden braakte
en ik bleef schreeuwen tegen laaiend rood
het lichaam dat ik sleep van stap naar stap
schijnt wel te zijn maar voelt niet meer
dan last van leeg gewicht
wanhopig loop ik door en zoek in mist
- die niet wil wijken…
Voorjaarsdag
netgedicht
2.3 met 12 stemmen
845 Het was een dag van kleine dingen
over het water deinden kringen
Zeven kuikentjes op rij
zacht, liefelijk en adorabel
zoals een hoogspanningskabel
zoemde het morgenlicht door Mei
Zonder spanning of gevaar
kabbelde voorjaar door het riet
dat lenig boog en hier en daar
een watersnip ontsnappen liet
Het licht wilde die dag niet wijken…
Gevangen in een droom
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.053 Je dieper dan diep in je ogen kijken,
Een gevoel in mijn lijf dat alles hiervoor moet wijken.
Ik wil dat de klok stil blijft staan,
Zodat het uren en uren door kan gaan.
Maar dan ineens uit het niets,
Gebeurd er iets.
Ik begin te ontwaken,
Waardoor ik mijn droom moet staken.…
Na de regen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
747 In het rood
een uitgesteld verlangen
de ondergaande zon
extreem in elke kleur
buigt in de laatste bui een boog
in purperen schemer wacht de nacht
de dag is weer volbracht
een volle maan
in 't midden van de boog gedacht
kleurt zich na 't wijken van de wolken zilver
wanneer het spectrum dooft
is een belofte neergeschreven
het…
Manshoog ´t gras
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.124 Bijna manshoog
het gras hier
Van watervogels
hoorbaar vertier
´t roept en lokt
Vragen stellen we uit
aan de groengele oever
van de trage rivier
Wij nestelen ons
wijken eerst
aren en halmen
leggen zich als
bij wind neer
Wij,gelieven
weten van geen
talmen
geven ons blozend bloot
En de vogels...…
Wie onder tranen zaaien
netgedicht
4.5 met 18 stemmen
879 Een schoonheid die ik niet kan vatten,
die raakt aan 't diepst van mijn gemoed:
muziek van Mozart, bloemenkleuren
en zoveel dat me danken doet:
een avondzon, een witte vlinder,
de dageraad met parels dauw,
de held're vriendschap tussen mensen
en liefde die niet wijken wou.…
In zwart en bloot
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
553 ik draag zwart
omdat jij genomen hebt
wat ik bezat
veel bloot om jou
de pijn te laten zien
het lijf waarvan ik gruw
nog sijpelt af en toe
die grote rode vlek
over het wit dat ik ooit was
dan schreeuw ik
in mijn slaap als jouw handen
mijn onschuld doden
word ik gebroken wakker
in lamlendig grijs
dat niet wil wijken
ben in…
Waterdicht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
657 Golven in eindeloze stromen
die van geen wijken weten.
Samen knijpen ogen broederlijk
de gemarmerde leden strak en stijf.
Het is de stormvloed die zich bevrijd
uit het kwetsbaar verkrampte lijf.
Met een kreet van verlossing
dooft het vuur van het gevecht.
De laatste stuiptrekking is door
het kalmerende nat geslecht.…
Voortschrijdend inzicht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
572 om een of andere reden die zo
op het oog nogal onbenullig lijkt
tel ik de tegels van de stoep voordat
de grond onder mijn voeten bezwijkt
ik wijk van diepgezonken wegen
mijd ingesleten, rechte paden
stap door het oog van de naald
wuif takken weg, blijf doorwaden
met spinrag in het bezwete gelaat
met licht tussen gebladerte als respijt…
Niet vergeten straten
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
501 Zet mij neer als kind
en met dichte ogen
weet ik blindelings
nog in detail de weg
van huis naar school
alle namen van straten
elke winkel onderweg
Maar vraag je nu naar
straten in mijn huidige wijk
moet ik het antwoord
vaak schuldig blijven
terwijl ik toch probeer
de namen te onthouden
De wegen van het geheugen
zijn soms ondoorgrondelijk…
BEGIFTIGD (4)
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
554 Om niet aan anderen te bezwijken
Was het dat zij haar huis verliet
Terecht kwam in het soort gebied
Waar vonken op zoet water prijken
Ze leerde hoe zich in te dijken
Er lag nog veel in het verschiet
Maar telkens als zij zich verried
Wilde de dood niet van haar wijken
Gebood haar te reïncarneren
Totdat ze eindelijk ging beseffen
Dat alleen…
april
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
534 lieve schat
jouw seringenboompje kleurt al
met de dagen mee, haar groene waas
steeds uitgesprokener en paars
licht op, binnen de tere knoppen
het is een wachtster,
een tere nimf, steeds zachter
wijken kleine blaadjes voor hun
zoete binnenkant
nu deze maand in aanvang droef
begonnen is, vertoont jouw blijdschap
lieve tonen, in het donkerdere…
Het keerpunt voorbij
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
424 pijn
balden de vuisten
sloegen met knuisten
vol irrationeel venijn
zij trotseerde
met opgeheven armen
en brandende blik
de opgekropte ego’s
van heethoofdige iks
zacht klonk
het eerste geklap
als applaus voor de
breekbare stilte met
een ontspannen lach
in het aanzwellend
geluid luchtten velen
hun hart tevreden blij
met het wijken…
Weer een afscheid
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
330 Een schoonheid die ik niet kan vatten,
die raakt aan 't diepst van mijn gemoed:
muziek van Mozart, bloemenkleuren
en zoveel dat me danken doet:
een avondzon, een witte vlinder,
de dageraad met parels dauw,
de held're vriendschap tussen mensen
en liefde die niet wijken wou.…
Toples
netgedicht
2.8 met 17 stemmen
11.110 Ik ben een poëtisch hoge berg
massief met silhouet onwrikbaar
toren ik, verhevenheid gewaar,
elke minaret tot dwerg
Ik laat schallen tegen hen keren
als ze wijken van mijn wetten
‘k zal ze met lawine`s pletten
`t is mijn natuur om te verweren
Hoor mijn loeiend holle klanken
zie de pioniers bevriezen
die ik hinder te beginnen
Klim niet…