6466 resultaten.
Bladeren
netgedicht
3.7 met 29 stemmen
5.929 De bladeren vallen
De wind steeds meer spel
Dwarrelend, waaiend, gierend
Eens troostend, wordt een hel
Nu vallen mijn gedachten
En dwarrelt mijn gevoel
Gierend van verlangen
Zonder wil of doel
En het dal is daar beneden
Wat zich in schaduwen bevindt
Als het licht er niet kan komen
Dan ook zeker niet de wind…
Wakend licht
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
740 Herfstzon vult plasjes
licht in avondstil moment
en het blad verdwaald…
Zij steelde in rozet
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
841 zag die bloem
ze bloeide heel alleen
op kale rots tussen
verdwaalde stenen
je ging er heen
zij steelde
in rozet van
stugge bladeren
bang om zon en warmte
te missen in haar aderen
je rook haar strijd
de geur van overleven
zij had haar pracht
kleurde praal voor even
met warm geopend bloot
in donkerrood heeft zij
zich aan de herfst…
Herfstbruingeur
hartenkreet
3.3 met 11 stemmen
800 Zachtzoevende wieken van de buizerd
zwevend tussen bruinkleurend bomenloof
Glinsterend in de verte slingerend
zonflikkerend water van de beek.
Laagstaande zonnestralen bijna gedoofd
door ruisende bosbomen, klamme geur.
Kinderfantasie bespelend... elfenbankjes
Etend eekhoorntjesbrood met eikeltjes thee
Kabouterstoeltjes rood en witgestipt van…
herfstkleuren
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
609 wandel in het bos
word een met de herfstkleuren
laat je zorgen los…
Autumn
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
893 Het is herfst, ik blader door bomen.
Mooie kleuren, fijne geur.
Wat goed is dat het weer is gekomen,
waarvan een god de regisseur
is. Vogels wachten
Overal giggelend op hun vlucht.
Er komen koude nachten,
bladeren dansen in de frisse lucht.
Ik bewonder de pracht van de vroege stormen,
en vertrouw mezelf toe aan de wind.…
Herfstig gevoel
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
974 Kijkend naar ganzen op de vlucht
in de verbleekte blauwe lucht
terwijl ze na enige tijd
verdwijnen in de eeuwigheid
Rimpels volgend in het water
steeds verder op zoek naar later
naar hun einde aan de horizon
of terug naar waar alles begon…
Nog even
netgedicht
2.8 met 11 stemmen
992 Nog even straalt de zon alof het
hoogzomer is
en al ruik je de ondergang, het donkere,
het verdwijnen van zoveel licht en kleuren,
deze uren zijn heel kostbaar:
ze voeden de ziel met beelden, klanken en geuren.
Al zijn er méér rozenbottels dan late rozen,
ze vullen je herinnering
met dankbaarheid en erkentelijkheid
om onverdiende gaven.
Ze…
Stilzwijgend vermoeden
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
498 Hoe stil kan een landschap ademen
zonder het seizoen te verraden dat
licht weerkaatst op zijn roestige grond.
Een kale herfstboom reikt naar lucht
slorpt het blauw op uit een rode avond,
mijn ogen bewaren de donkere lijn,
waarachter een licht vermoeden
het onbekende in mist en nevel groeit,
langs het stilzwijgen van de raven
waarin een…
Langer worden de schaduwen
netgedicht
3.3 met 17 stemmen
1.204 Waarom enkel in de herfst die kleur
die je hevig doet hunkeren?
Langer worden de schaduwen
en korter de dagen,
het licht dat je verheugt wordt zeldzaam,
de gordijnen gaan dicht
tot weer een lente je wekt
en doet herleven.…
herfstsonnet/sonate
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
781 er strijkt een stok over de snaren
de galm van herfst hangt in de lucht
iets dat je slechts kunt evenaren
wanneer je even heel diep zucht
er zit wat drama in mijn lijf
een vleugje weemoed van verlangen
waar ik mijn dromen aan durf hangen
er gaat een wijsje door mijn hoofd
met wat verdrietige akkoorden
die ik vandaag niet zal verwoorden.…
Een gouden dag
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.254 In de vroege ochtendnevel
loopt een man over de heide.
De nevel en de heide dempen
de geluiden van zijn voetstappen.
In deze omgeving is hij een
lichtende werkelijkheid
op die grote, stille heide
waar het rijp zichtbaar is.
Iedere stap zingt onder hem
een melodie van de stilte.
Hij ziet dat de bossen al
geel, bruinoranje getooid zijn.…
herfstmode
netgedicht
2.1 met 9 stemmen
772 zie mij hier nu staan
in mijn bonte herfstkleuren
de mooiste mode…
Domineert patroon
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
650 soms dwarrelt
een blad in eigen ritme
kleurt zich wat apart
daar waar veelheid onze
blik niet meer kan richten
steelt zij toch mijn hart
in het herfsttapijt
vlijt zij zich neer in
een merkwaardig onderscheid
domineert patroon
met haar wil ik verschoond
van kou tot aan de lente rusten…
klaterend goud
netgedicht
2.7 met 11 stemmen
571 als klaterend goud
valt het zonlicht in het bos
bron van levenskracht…
De weemoed hangt tussen de huizen
netgedicht
3.2 met 14 stemmen
736 De weemoed hangt tussen de huizen
zoals de nevel over 't veld;
hoe dikwijls hebben wij elkaar
wat vreugde of droefheid gemeld,
maar nu de dagen zo korten
en de bomen haast niet meer praten
valt er in de harten ook kilte
en komen er tranen,
onaangekondigd.…
Een herfstdag
hartenkreet
3.7 met 13 stemmen
940 Herfst, te mooi
om voorbij te laten gaan.…
Een spinnenweb vol parels licht
netgedicht
3.4 met 13 stemmen
1.016 Een spinnenweb vol parels licht
en nevels rond de struiken -
de dag moet laat ontluiken
de avond doet hem vroeg weer dicht.
Er is gezaaid, geoogst met spoed,
de laatste vruchten vielen
de winter op de hielen,
wie weet hoe het nu verder moet?
Want veel is nog niet afgerond:
de plannen zijn getekend,
de kosten ook berekend
maar harten zijn…
Kleurige kruin
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
682 Het zit tegen de horizon geplakt
ik word weer door de herfst gepakt.…
Gaan en blijven
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
1.029 Je ziet de rode baksteen weer
doorheen de takken van de bomen;
Het najaar, zo ineens gekomen
verlangt de vroege zon niet meer
maar weifelt tussen gaan en blijven
gelijk de asters winddoorspeeld
en reikend naar het licht, geheeld,
tot nerf en kleurloosheid verstijven.
De weemoed valt alweer te rapen
als noten onder najaarslucht.
Wie leeft…
Door warmte bevangen
hartenkreet
4.3 met 12 stemmen
1.704 De ruitenwissers vegen de kletterende
regendruppels van de voorruit
Op gedreven wijze jaag ik door de nacht
over de snelweg naar mijn Lief
die thuis op me wacht
De brede rechte weg, anders altijd zo druk
is op dit tijdstip leeg en verlaten
het herfstweer in deze nacht één groot drama
De amper zichtbare omgeving vormt kale schimmen
In de…
Herfstliedje
netgedicht
2.5 met 13 stemmen
1.851 Zeg, vadertje van de wind
laat mij spelen met uw kind
nu het groen zo stilaan geelt
en uw telg de zomer steelt
Laat ons samen dwarrelen
met de briesjes scharrelen
met volle takken wiegen
en naar de winter vliegen
Laat ons blazen door het hout
langs de flanken van het woud
ook de vogels zuidwaarts dragen
onze bries het zeil in jagen…
zag je in het takkenwuiven
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
803 ik zag je in het takkenwuiven
kale sprieten zonder hart
er was geen lucht om aan te raken
zelfs het kraken klonk apart
een fluistering van wind
tracht woorden te herinneren
de vaagheid van een spelend kind
meer schiet me niet te binnen
schaduw steekt de vinger op
verwijst naar donkere kanten
ik zie opeens in je gezicht
de trekken van…
REGENDAG
poëzie
3.2 met 6 stemmen
2.700 Och hoe droevig sleept de dag. Betrokken
ligt de lucht met wolken grijs en grauw,
't stuifreînt, en die hoge bomen schokken
hunne kruinen, en vol vreemde rouw
ruisen zij, ontblaadrend, droeve zangen.
Lijk des avonds in het woud een dolend kind,
daar beneden door de donkre gangen
aaklig schreeuwt en huilt de wilde wind.
Sombre wolken door mijn…
Herfstrood
poëzie
3.8 met 9 stemmen
2.805 In rouwzwart groen een vrolijk plekje rood:
Een blozend dak, een gladiolusvlam,
Een rozige appel of een hanekam,
Zal dat mij troosten over zomerdood?
O tragisch traag laat vallen van de stam
Scharlaken bladen in de bruine sloot
De wilde wingerd, of in gulpen vloot
Zijn bloed, gelaten najaars-offerlam.
Een huivrende angst bevangt me en jaagt…
in een nieuwe heksenkring
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
890 nog geniet ik van de zon
die de rijke oogst
van zomer kleurt
de wind al ritselend
naar herfst geurt
paddestoelen dansen
opgeschoten in een
nieuwe heksenkring
het bos lost langzaam
zijn bebladering
de ochtendkou
vernevelt gauw in
warmte van de aarde
onttrekt het zicht
op winters helderheid
nog is dat bedje niet gespreid
maar…
hun vlucht is pijlsgewijs
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
755 ganzen vliegen
wieken met hun vleugels
langs gebruikte lucht
verklappen, zachtjes
maar wel duidelijk
de resten zomer
hun vlucht is pijlsgewijs
de kusten langs
waar zee en zand
voor ieder die daar strandt
een golfjesmaal serveert
van vis en schuim
vleugels wieken
klappen zachtjes
verenonrust in de nacht
de wei als nachtverblijf…
in het zacht nazomer rijpen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
762 er is geen vergelijken
met seizoenen die
in goede doen hun
vruchten hebben afgeworpen
zon en regen laten zich niet korven
maar jij bent lente
en een nieuw begin
ik dacht mijn leven terug
daar kwam jij ergens in toen
ik een jochie was en jij mijn meis
nooit heb ik begrepen
hoe jij zo kleur en geurvol
wist te leven, pas in de herfst…
Herfst(d)achtig
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
730 Nu de wereld toch is afgestript
van ondergang tot ondergang
begrijp ik noch de waarheid
en de leugen noch waarom
oude slaap het gepelde
mimosablaadje mijn vinger
kan verdragen en violen
werken op het verbeelde
zo droomt het geen buiten
daar stript nazomer even nog…
De zomer sterft
hartenkreet
4.1 met 15 stemmen
1.473 Want telkens komt ze weer terug
maar doet nu eerst een stap opzij
maakt plaats voor herfst en winter
en komt met de lente dichterbij.…