6267 resultaten.
Geslepen glas
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
418 Geslepen glas, in de spin; rijgt mij tussen
al zijn draden in. Geslepen glas, gevangen
in het spinnenrag; wacht ik op die ragebol
die mij boenen mag.…
Tederheid?
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
571 Te wonen in voetsporen van de
herfstviolen, hun muziek spint
draden in een zilver mozaïek, als de
herfstsporen zich boven ons sluit.
En onder de glazen stolp van de maan
ontbrandt een geweldloos gevecht
tussen verwachting en vernieuwing
rechter in een tijdloos niemandsland.…
Hoofddoek, kruis of kandelaar
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
560 Ik praat niet graag
ben vaak te traag
ik hou mijn mening meestal vaag
ik kom altijd net te laat
en ik haat het als ik weer eens heb verloren
Ik wil te veel
zit nooit eens stil
ik maak het stuk en niet meer heel
ik luister niet naar goede raad
en raak de draad kwijt in mijn metaforen
Ik kom geregeld ongelegen
hou niet van sportief bewegen…
Holy bladybla
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
854 dinnerparties canada
lust for life en rich footlosers
zwijnenparels bladybla
Ojongevriend verzineenlist
Waar en hoe en sinds wanneer
ga jij als date op internet
niet veel te vaak naar een concert
met mij in pieterkerk en dom
je wordt herkend dat zie je zo
en voorjetweet lig jij in bed
vraag niet met wie vooral waarom
Kortom nou voor de draad…
Veertigduizend views
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
405 Beauty is only skin deep,
blijkt maar weer
bij veilinghuis Derkmans
in Ernem
een antiek vijfdeurskastje
mahoniefineer
met laden, tenminste, dat las je
Kijk, aanbieden is 1 ding
maar wat als 't object
al sinds het jaar kruik
van achter en erger,
gans het interieur
der laden in geen eeuw
is onderhouden
noch van grijze draden…
Mooi grijs
netgedicht
1.5 met 6 stemmen
578 Een rustige dag
plotse wind raakt het water
reflectie rimpelt
Zilveren draden weven
hun eigen verhalen, van elk intens
moment dat ik diep heb opgeslagen. Een archief van
vele kleine indrukken, waarvan tijd de scherpe randjes heeft verzacht.
Mijn huid vormt een
landkaart van ontroering, getekend
door alles wat mij werkelijk raakte.…
Ik draag je in gedachten mee
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
707 Je hoeft niet hier te zijn
om nabij te zijn, want mijn stille geest
weeft draden van herinnering. In de luwte van mijn
eigen, diepe wereld, draag ik je teder en veilig in gedachten mee.…
De najaarstrek
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
256 Op dunne draden rusten
ze tegen de hemel, hun veren vangen
prille kilte. Een rilling beweegt onder hun vleugels
terwijl de warmte van de zomer langzaam uit hun lichamen wijkt.…
Waar het water zwijgt
netgedicht
3.2 met 15 stemmen
186 Wat achterblijft is een diepe, klare spiegeling,
een fijne draad van verbinding met de aarde,
die zachtjes onder de huid van de dag blijft bewegen
wanneer de rust alweer een herinnering is geworden.…
Het Groene Hart
netgedicht
2.9 met 21 stemmen
190 Oude knotwilg zwijgt
in de sloot schuift wolkenlicht
de grutto roept op
Een lappendeken van vochtig veenweideland
strekt zich stil uit onder de grijze wolkenlucht,
waar sloten blinken als zilveren draden
en de wind zachtjes door het hoge riet fluistert.…
Verleden zaait onrust
hartenkreet
3.6 met 17 stemmen
2.005 Verleden zaait onrust
in mijn gesloten hart
niets wat het nu sust
echt alles is verward
Verleden zaait onrust
niet weten wat te doen
nu liefde mijn hart kust
met een eerlijke zoen
Verleden zaait onrust
ziet alleen maar de pijn
iets wat me verontrust
alsof het niet mooi kan zijn
Verleden zaait onrust
liefde pak mijn hand
maak me van…
sms
hartenkreet
3.3 met 46 stemmen
10.678 tot vijf uur zit
ik op messenger
de laatse tijd
veel last van
vocht op ogen
treurigheid
ik doe u pijn
en tranen
helpen niet
veel
stofdeeltjes
in de lucht
en al die
hormonen in
het millieu
daar wordt
een mens ook
niet vrolijk
van. het voelt
alsof ik u
groot onrecht
heb gedaan
vrouw van taal
van woord. ik
wacht wel tot…
Davy
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.491 Weet je nog
Die zachte warme jas
En de geur van ‘t goudgeel
Net alsof ‘t gist’ren was.
Weet je nog
De coupe aarbei en de kinneman
De glimlach en ‘t hand in hand
De kaarsen, ‘t kasteel
De warme wind, het snelle grind
Dat alles nam je met je mee.…
de gehandicapte vent
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
1.168 wie wil er nog wat van weten
van die gehandicapte vent
geen vrienden
geen sociale buur
z’n vader en moeder
kwamen nooit meer
liever doen alsof je hem niet hoort
en dan hopen
dat hij jouw perfecte leventje niet verstoort
alleen was hij
niemand bevestigde
dat hij nog leefde
het enige wat ze zeiden
was dat het er stonk
omdat hij al drie…
Verdrietig of boos
hartenkreet
3.7 met 15 stemmen
2.138 Ben ik nu verdrietig
Of ben ik erg boos
Dat je zomaar onverwachts
Een ander boven mij verkoos
Ik weet eigenlijk zeker
Dat ik niet verdrietig ben
Het is een ontembare woede
Alsof ik mezelf niet ken
Ik ben nijdig en kan wel gillen
Machteloos van top tot teen
Ik wil er niet meer over praten
Ik kom er echt wel overheen
Liegen kan ik…
Rust
hartenkreet
3.5 met 10 stemmen
1.297 Dwarrelend als een verdord blad in de wind
Is dit het moment dat ik mij zelf terug vind
Lig ik kleurloos droog op mijn oude matras
Reeds afgestorven alsof ik er nimmer was
Laat mij de rust het enige wat ik u vraag
Laat mij verteerd liggen door insecten belaagd
Zo ik rottend verdroogd tot as ben wedergekeerd
Heb ik niets maar dan ook niets…
doelgericht met voorbijgaan
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
603 als ik iets
zo om me heen zie
is dat niets
sommigen weerhoudt
om als in een perseveratie
voort ijlend in een klaagzang
van algemene strekking
zonder ik-beperking
gewoon maar door te lopen
tegenstribbelaars onderweg
in het voorbijgaan
alsof het in de haast gewoon is
terloops zo maar op te knopen
vraag mij niet
bovenstaand hard te maken…
Moeder natuur
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
792 Als in een droom
loop ik op wolkjes
voel ik het leven
als nooit tevoren
een hart van liefde
dat dromerig
weg zweeft
de wind fluistert
door de bomen
ik staar naar de
lucht waar wolken
voorbij zweven
zo wonderlijk mooi
het voelt alsof een
veertje mijn gezicht
beroerd en verder
gaat op haar weg
heel stil glijdt
moeder natuur
aan mij…
Waterloosheid
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
840 Waterloos zijn
Synoniem met chaos
In de infrastructuur
Op het Zernike
Sluiten de scholen
Tegelijk om negen uur
Massale stormloop
Op de bussen richting het centraal station
Waar de chaos ook al begon
Eeuwen wachten in de wind
Voelend alsof
Ik me even in een metropool bevind
Ach oude bus
Ik wacht niet meer
Lopend vind ik mijn weg…
Ik speelde wind of zoiets
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
708 ik zag je lopen
aan het water
je blik gericht op niets
je zag me niet
maar dat is geen wonder
ik speelde wind of zoiets
ik trok je aandacht
door golven te maken
je stiekem nat te spatten
je glimlach verscheen
alsof je me voelde maar
niet goed in kon schatten
ik sprong op je lippen
in piepkleine druppels
je likte me dorstig op…
boerenland
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
757 het land nog dromend
het vroege uur onaangeroerd
de zon als een purperen bal
zacht rijpend boven goudgele
akkers vol geur van hooi en
rulle aarde
en wij, wij kijken ademloos toe
laten de stilte liever onbetreden
het dunne licht onaangetast
alsof we hier overbodig zijn
uur en land zichzelf genoeg…
met kleine gezichten
netgedicht
4.1 met 22 stemmen
896 opnieuw
raakt mijn stem
de dagen van dobberende bootjes
op vuurduinen te traag
tussen vreemde mensen
ik ben getuige van mijn mond
waarin iedereen verdwijnt en de zee
hetzelfde begint te zijn
kinderen lopen naakt hun lijfjes voorbij
met licht en schelpjes
aan het oor
in en uit het water, hun adem
langs de barensweeën
alsof…
klimatologie
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.077 de eindeloze regen meurt
en pleurt zijn striemend gezeur
neer op de wereld
meer doet het niet
om iets te verhelpen
aan zijn humeurige staat
van nat te worden
de wind heeft aangevallen
verklaarde zijn paraplu vervallen
en blies zijn argumenten weg
van stevig en windbestendig
tot een dieptepunt van ellende
en kleumen in de kou
alsof…
In druk
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.408 mijn pen begeeft zich
op een hellend vlak
als ik begin te schrijven
ze schreeuwt
om lijfelijk contact
alsof ze
met het maagdelijk papier
de liefde wil bedrijven
het schrift kent echter regels
en ik ga regelmatig vreemd
met de pc
daarmee bezegel ik
het noodlot
ik begeef mij
op een hellend vlak
als ik begin te schrijven
ik schreeuw…
Het gegeven paart
hartenkreet
3.4 met 16 stemmen
2.757 Van dat ik je liefheb wil jij weten
in alle woorden die ik zeg
als een kleed om je heen mag slaan
met vingertoppen op je naakte huid
een liedje zingend in je oor
mijn neus kruistekent in je haar
Het is koud buiten het brede bed
Warm onder het donzen dek zijn wij
de liefde aan het bedrijven
met passievolle, gloeiende lijven
alsof er nooit…
miauw...
hartenkreet
4.1 met 21 stemmen
1.685 jouw ogen kijken mij dan aan,
alsof ze die van mij verstaan,
zo kijken we rustig naar elkaar,
ik streel je zachte zwarte haar...
ik voel je warmte in mijn zij,
ik hoor je adem heel dichtbij,
dan zeg je even zachtjes... miauw...
en fluister ik... ik ook van jou...…
overgang
netgedicht
4.2 met 46 stemmen
4.699 baas in eigen hoofd
alsof iemand daar iets van kan leren
we leven met elkaar
mezelf kom ik in mijn nieuwe hobby
scrapbooking tegen
misschien omdat ik weinig
van mijn eigen verleden
heb mee kunnen nemen
zodat ik nu als een malloot
alles vastleggen wil
het gaat zo snel voorbij
afbladerend reclamebord
dat een onbeperkte boodschap draagt…
het einde
hartenkreet
4.2 met 28 stemmen
3.835 Het leek alsof je weer verder kon.
De zon probeerde je op te warmen.
De sterren brachten jou geluk.
Toch besloot je weg te kijken.
Te vermijden wat je tergde.
Donkere donderwolken verschenen in je hoofd.
Het bliksemende, het knetterde, het brandde.
De pijn was onaanvaardbaar.…
Wankel perspectief
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
575 gedwongen door de werkelijkheid
zoomde ik heel anders in
en veranderde daardoor
het mij vertrouwde vergezicht
zo kwam de einder in het zicht
maar ik zie niet scherper, nee
zonder contouren wijdser, grootser
als in het ijler lentegroen
alle obstakels zijn vervaagd
het voelt alsof er dieper diepte is
de verte deel van mij
de toekomst…
fascinatie voor een 70-jarige
netgedicht
3.0 met 21 stemmen
2.055 op slag gefascineerd
verbaasd, ben ik het die
de man op deze foto
maar steeds niet los kan laten
hij kijkt me aan
alsof hij met me spreekt
nee, meer dan dat
is hij me onweerstaanbaar
wij zijn zo door en door
vertrouwd, lijkt hij te zeggen
de rimpels in zijn huid
zijn die van mij
de frons is identiek
de haartjes van zijn neus
volmaakt…