Ik draag je in gedachten mee

Buiten raast de storm
binnen weef ik jouw stilte
veilig in mijn geest


De wereld dondert
soms te hard voorbij, een storm
van kleuren, geuren en geluid. Ik sluit mijn twee
ogen om rust te vinden, terwijl je wezen zachtjes in mij landt.

Ik voel de contouren
van je laatste lach, niet als een
beeld, maar als een trilling die door mijn dunne
vaten stroomt en daar beklijft, ver weg van de drukte op straat.

In de kalmte filter ik de
dag tot de kern, waar jouw woorden
langzaam goud oplichten. Ik bewaar ze in de kamers
van mijn gevoelige hart, als kostbaar glas dat nooit mag breken.

Je hoeft niet hier te zijn
om nabij te zijn, want mijn stille geest
weeft draden van herinnering. In de luwte van mijn
eigen, diepe wereld, draag ik je teder en veilig in gedachten mee.

Biografie van deze schrijver

liefde herinnering stilte

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 64