8651 resultaten.
Sprookje
gedicht
3.8 met 6 stemmen
746 Er is een zachte spanning in hun wezen,
zij zijn verloren en verzonken in elkaar
- het witte en het blonde haar-
geloof het maar, geloof het maar,
alles wat zij vertelt is waar
en nooit zal je iets mooiers lezen.
Voor mijn moeder en mijn dochtertje…
vertrek
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
132 toen het geluid van de weidevogels verstomde
stroomde ergens anders
de bijenboom bijna over van de nectar
toen de bloeiende weilanden verdwenen
reciteerde iemand een gedicht
in zingende ritmische woorden
toen de adem van het leven jou verliet
bleef alleen de stilte als zes silent letters over
in het witte broze licht…
losse steken
netgedicht
2.8 met 13 stemmen
113 met losse steken rijgt zij
het gemis van alle dagen met draad
en dunne naalden aan elkaar
witte steken van boven
naar beneden door
het smartelijke zwart
een tijdelijke plek voor
het onthechten dat de
afhechting niet verstaat
de tijd rijgt de verliezen vast
de losse steken houden
haar amper bij elkaar…
SLAKKEN
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.784 misschien zoals george bernard shaw
die bij het snoeien van een perelaar
een tak brak en viel
vierennegentig jaar na zijn geboorte
en als mijn asse dan
vermengd met deze van mijn lief
is uitgestrooid op het tuinpad en de rozen
denkt de toevallige bezoeker
hé die witte stof is vast iets tegen slakken…
weet je ...
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
2.053 beetje bij beetje
vervalen de dagen
verkleuren mijn woorden
verbleekt het gezicht
verlies ik geheugen
door veelvuldig schrapen
vervliegt de herkenning
in schemerend licht
verzwak ik mijn geest
door langdurig dwalen
in wit zwarte dromen
en beelden van toen
herinner ik zinnen
uit zwijgende talen
weet ik te zeggen
vergeet ik te doen…
Pianomann
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.010 Zoals het gaat met zwarte en
met witte toetsen:
er is niets tussenin dan
een luchtledig universum
van Waldmünchen tot een
kustweg op een eiland
aan Zuid- Engelse kust
en weer terug naar af
herkend maar niet erkend
'Pianomann' geworden
wij, zijn publiek, kunnen
de voorstelling bekijken
maken of breken want hij
is sprekend wie hij…
waardeloos
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
986 wanneer je me zal vergeten
op een krachtige lentedag
kijk dan niet
naar m'n breekbaar verleden
maar richt je blik
naar een ontwakende zomermorgen
en verlies onderweg mijn oude zorgen
de herinnering
aan een somber herfsthart
zal vervagen
de hemel zal mij dragen
op een witte winterwolk
zal ik dansen
en uiteindelijk zal je me vergeten…
De ijsbeer
netgedicht
3.6 met 17 stemmen
2.236 Iedere keer weer
die eindeloze vlakte
van geribbeld ijs
Iedere keer weer
die grenzeloze leegte
van vastgevroren sneeuw
Iedere keer weer
die onmetelijke kou
prikkend en bijtend in de stilte
Maar vannacht
schoof er plotseling
een ijsbeer in het beeld
wollig wit, oneindig zacht.…
Sprookje
gedicht
3.3 met 89 stemmen
33.234 Er is een zachte spanning in hun wezen,
zij zijn verloren en verzonken in elkaar,
- het witte en het blonde haar -
geloof het maar, geloof het maar,
alles wat zij vertelt is waar
en nooit zal je iets mooiers lezen.
------------------------------------------
Uit: 'De vogel Phoenix', 1961.…
Ouder
hartenkreet
3.3 met 12 stemmen
4.938 De pure eerlijkheid die je wilde geven
verdwijnt, je wordt wijs,
En helaas kleurt ook jouw leven
Niet wit of zwart maar grijs.…
Op zoek
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.052 Gezeten op de trein
verdoken in een boek
is waar ik wil zijn
Mijn eigen witte doek
Dan vergeet ik alle pijn
die op me rust net als een vloek
Gedachten op het offerschrijn
van het simpele verzoek
even alleen te zijn
in jezelf op zoek
naar het wezen van je zijn
Betekenis van olieverf op doek
de kleuren van robijn
Wachtend op bezoek
van dat…
Rust
netgedicht
2.9 met 14 stemmen
1.209 In mij
-Een lege hoek
Een lange boog
Een rode lijn
Een groot wit vlak
Beschenen licht
Als zonneschijn
Een ronde vorm
Dat warmte zoekt
Langzaam verglijdt
Een open raam
Levend groen
Verdeelt evenwichtig
Trillingen in rust
Gedachteloos
De geademde lucht-
Sust alles stil…
Alleen heen
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
1.802 Toen magere Hein
bij de kapitein
aan het bed kwam zitten,
vroeg z’n lieve vrouw
oft’íe toch nog effe gauw
een plafonnetje kon witten.
Hoewel blij verrast
met de nieuwe schilderskwast,
duldde Petrus geen verweer.
“Je blijft ten allen tijde
hier aan gene zijde
ook al werk je bij het veer”.…
De Reiziger
poëzie
3.3 met 54 stemmen
22.154 Hij leest zijn krant in de coupé
En neemt altijd zijn koffer mee
Hij draagt een witte hoge boord
En als hij zit zegt hij geen woord
Hij praat nooit met een ander heer
De reiziger reist heen en weer.…
WOLKJE
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
925 De voeten in het water
Van de kabbelende beek
Liggend op het groene gras
Alleen aan de over van de kreek
Starend naar de blauwe hemel
Soms waait een wit wolkje voorbij
Dan plots zie ik een roze
En weet ik: die is voor mij
Denkend aan je slanke lichaam
Sportief, sterk, elegant
Was jij nu hier maar bij me
Maar ik heb slechts die lege hand…
Zeedromen
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
775 Een zilte wind
streelt haren
in vergezicht
Het zand knispert
tussen schelpen
in fel zonlicht
Een schaduw slentert
warmte geniet
in druppels zweet
Wolken waaien
blauwe lucht
hemelsbreed
Spiegelend water
door koppen wit
verslonden
En ik droom mee
in het moment
verbonden…
Fluisterstemmenzee
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
1.126 Ik adem vleugels
in de wind
en fluister
diepe wensen
Ze verwaaien
in een stemmenzee
gedragen
vrij van grenzen
Door wolken wit
en water blauw
door stralen licht
en ochtenddauw
De getijden rond
waar eb en vloed
belangeloos ontspringen
En in mijn hart verschijnen
waar ik ze weer
hoor zingen…
Storm
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
894 In het nu stille water
drijven witte kwallen...…
De spiegel
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.151 de spiegel moet aan scherven
reflecties ben ik meer dan beu
het bloemenveld is rood
in plaats van wit
jouw woorden wegen zwaarder
mijn hoofd vormt eigen beelden
soms leek je monsterachtig
terwijl je sierlijk danste
wie weet hoe spiegels breken?
ze lijken duurzamer dan
mooie gouden sieraden
die ik in mij reflecteer…
kopstukken 15.07.2007
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
1.095 de Avenida Corrientes slaapt nooit
stap in dit schilderij van
werkers en wachtenden
een explosieve combinatie
in de magie van het moment
een valstrik verhuld
in een dun, wit verenpak
papieren verbeelding
van de brug die niet wordt gebouwd
ontheemd tussen heden en verleden
en de dreiging van de zwarte zwanen
een man struikelt het struikgewas…
familieliefde
hartenkreet
2.2 met 12 stemmen
6.476 De liefde kent zijn wetten
de één blijft hetzelfde
de ander draait van zwart naar wit.
-wie heeft de broek aan-
Liefde kent zijn tol
familiebanden kraken
ergernis trekt over en weer
niemand laat het stil.
Ik wens niets te doen
en zeker niet in amen te rusten
er zijn woorden genoeg
om ongenoegen kenbaar te maken.…
Volle maan
hartenkreet
1.7 met 12 stemmen
1.903 Je bent overal en altijd
om mij heen
feest in de dansende lichtjes
van jouw ogen
ik pak je hand
we reizen naar een land
ver achter de horizon
waar de zon langzaam onder gaat
klaterende fonteinen
dansen op een plein
de maan lacht ons vol uit
wit stralend licht als buit…
vanaf het strand
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.207 verder kan ik niet gaan
in achtergelaten land
ben ik hier gestrand
gevoelig golft de branding
ik schuim in witte koppen
de vraag, ga ik naar de knoppen
of ben ik de wederopstanding
drukkend laag
hangt boven het zoute water
een loden lucht
verzuchtend de zee
opluchtend geeft de zon
een gouden streep mee…
wiegelied
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.259 mij een wiegelied
over zachte dromen
en heerlijke weiden
onder een wolkenloze hemel
laat me met een glimlach
op mijn gelaat vertrekken
naar wat ze de overkant noemen
daar waar het gras groener is
laat me gaan zonder nu en dan
en het liefst zonder toen
in aanvaarding
van het sterven
heb ik afgerekend
met de toekomst
tooi me in wit…
De verlangboot
netgedicht
2.8 met 20 stemmen
6.624 Te zien waren: een heleboel
donkere poppetjes en een witte
meneer met een vraagteken.
Op de boot voeren geheime verlangens,
waaronder een boot.
Boven de boot scheen de zon.
Het hebben van veel wensen
maakte hem gelukkig als een kind.…
Decolleteer je ronde vormen
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
725 verras me eens
decolleteer je
ronde vormen
laat ze maar zien
en heb lak aan
opgedrongen normen
bruin tepels
in hun zonnehof en laat
het zachte wit verkleuren
in steun en separatie
opgesloten kunnen zij alleen nog
functioneel hun melk en honing geuren
maar in ons paradijs
zijn drempels overbodig
is jouw passie zichtbaar nodig…
Je hebt me laten stikken
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
1.087 Je slaat je armen om me heen
je hebt me in je macht
en ik heb een vreemd gevoel
als je je witte tanden blootlacht
Je armen als touwen
hebben me in je macht
Je ontneemt me de adem
en ik verlies al mijn kracht
Je vingers glijden langs mijn keel
en je laat ze pijnlijk prikken
Straks ontsnapt mijn laatste adem
Je hebt me laten stikken.…
Drie Vijf Zeven
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
670 Twee handen gevouwen
langs lijnen leven
waar rechts verlangend
rechts ontmoet
en vurige tongen
de cirkel beroeren
strakblauwe luchten
onbewolkt stralend
laten dansen met
dat ene jij
geeft wit
haar gouden glans
aan vandaag
zacht glimlachend
antwoord ik…
Naakte waarheid
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
745 Een silhouet
tekent zich af
in vroeg ochtendlicht
het verbolgen lichaam
spreekt naakte waarheid
waar geen enkel woord
nog in ontbreekt
hier raapt zij hoop
tussen gevallen sterren
stapelt dromen
tussen wit papier
en alleen haar hart
dat wankelt van gedachten
dwaalt nog in de waanzin van bestaan…
de diepte binnenin
netgedicht
3.8 met 41 stemmen
1.531 de zee de zee
in stemmen geopend
door spel van lucht en licht
ademt de woorden
van wit naar blauw
doorheen een zachte zucht
geen haast in de stilte van rozenmeren
voorbij het zeildoek van ‘t eindeloze weten
zo roept de zee de zee
de zon omhoog
heel diep zo diep
in het omgekeerde…