4314 resultaten.
Verlossing in de Alchemie I en II
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
483 op de verweerde muur
op dit steenkoude uur van waakzaamheid
Je bent getekend door een christelijk stramien
Dan kies je liever geen kruisiging
aan een crucifix
maar een martelgang door de dierenriem
II
Alpha
Ook de geest is een daad
ook het woord wordt tot stof
Omega
Wat verfijnd is wordt grof
dàn is het dat de geest de stof verlaat…
Keerkringen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
590 gerouwd in vergeten
gaat het niet, de mussen, kwikstaarten
de struisvogel en schapen de hand het eten
als duif zo schuchter in het believen
de paarden stalden we onder de maan in
het hek van herinnering straks en later
staande tegen de keerkringen in te weten
wie we waren achter onze stilte wegend
dat het behoedende altijd en eeuwig
verlaten…
Valse lente
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
743 Op zondag ja en amen
de zonden om haar lijf
Het wad ligt nu verlaten
De zee is uitgewoed
Op het zand liggen vele gaten
reeds omspoeld door vloed…
voor mijn dochter
hartenkreet
2.4 met 9 stemmen
2.212 mijn lieve kind
ik wil je helpen
er voor jou zijn
jouw verdriet en zorgen
doen mij zo veel pijn
zou willen dat
je straalt en
weer lacht en
dat het verleden is
waar je aan dacht,
zou willen dat de zon
altijd voor jou schijnt
dat al je verdriet
voor goed verdwijnt
dat je kan kijken
naar het heden
samen met jouw
mooie gezin en
kan verlaten…
De vruchten van archaïsche gestalten
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
615 In deze nacht
daalt het licht lenig uit een slanke maan
Behulpzaam smelt zij op mijn lichaam
in een golf van zeldzaamheid
In dit donkere uur
kleur ik opnieuw de woorden in,
smeed ik hun gestalten archaïsch,
eindeloos
In verlatenheid opgenomen
boort angst een illuster fluisteren
van fragiele lichtdeeltjes
in een te kleine ruimte…
Schaduwen zoeken licht...
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
655 Met droevige, verlaten, zwart omrande, hunkerende ogen
wacht zij tot een nieuwe prooi blijft staan.
Zij kijkt hem diep, doordringend aan.
Zie haar, opnieuw, met opgeheven handen
wachtend, smachtend,
tot nieuw licht zal landen.
Om het vervolgens, ondankbaar
maar gretig..geheel..op te laten branden.…
Weggerukt.
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
1.714 Tranen ze vloeien, voel me zo verlaten
ruik je geur niet, hoor je niet praten,
ik zal je blijven missen iedere dag
hoe ik 't leven verder ook maar vermag.
Vermag te dragen voor onze drie meiden
wij moeten samen door, in stilte lijden,
ik mis je mijn lieve lief zo onmetelijk
maar voor mij, jij bent onvergetelijk.…
thuishaven
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
554 waar vroege zon de daken kust
vol warmte kleuren leven laat –vergaat
weerom de lust in huis te blijven
buiten lacht
een vergezicht
ik sta op en voel het meer
de ritmes in mijn zucht bepalen
immer schoon verlaat haar dwaallicht
rond de Koepelkerk
de straat
watergeuren beuren goed
er zitten meeuwen overdwars
het Houten Hoofd bespeelt…
JE LIET MIJ STIKKEN
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
930 Donker en stil regeerde deze nacht
gans verloren staarden mijn blikken
Jouw beeld trok met magneetkracht
ik hoorde enkel maar mijn snikken
Wenend omdat je mij verlaten had
en misschien al lang een ander vond
Je liet mij vallen gelijk het herfstblad
in het najaar op doordrenkte grond
Starend in deze stille duistere nacht
leek het of ik van…
In de spiegel van de dood
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
1.026 buigen
over de lengte van het vergankelijke
gloeit koudvuur na
waarin geen leven meer te smeden valt
en verzoent zijn laatste adem
zich met het oneindige
De “ vrije wil “ heeft zich vastgeklemd
aan een dovend licht
dat aan de kim verschijnt
De stilte hecht zich steeds inniger
aan droomloze gedachten
die het leven zonder omzien verlaten…
Een kwartiertje in de trein
netgedicht
4.9 met 15 stemmen
716 Zijn vrouw laat, als zij dan
onze coupé verlaten,
een zwarte handschoen vallen
op het middenpad.
Die raap ik op, en kijk hem even aan:
mijn vader lacht, knikt vriendelijk.
Dan, weer alleen, laat ik me gaan:
hoe hevig die gelijkenis!
Venijnig scherp brandt het gemis.
(dit gedichtje is eerder gepubliceerd in Maatstaf nr 5, 1995)…
Crisis van een zondagskind
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.118 de tunnel lijkt er niet te zijn
God bestaat niet, wij zijn ons brein
vanuit onzekerheid vormt zich een nieuw equilibrium
hoop
liefde
ik hou van je en dat maakt me sterk
waar begin je of waar eindig je
denken aan de toekomst vraagt om stevig contact
geen blackberry, geen auto, geen huis
wel elkaar
laten we Europa met haar open wonden verlaten…
Winter op zee
poëzie
2.6 met 14 stemmen
4.393 Om rotseilanden zonder boom en gras,
Liggend verlaten in het oeroud ruim,
Bloeit slechts 't onstuimig en verward gewas
Van 't snel opschietend, snel verwelkend schuim.…
Het zesde station
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
581 slapen een goede kans
maar ik ben
wakkerder dan ooit en mijn
bestemming is nog onbekend
ik wil sporen
maar de lege coupé
werkt niet echt mee
debacles heb ik
al genoeg beleefd
er is toch niemand die om je geeft
ik droom
het zesde station
voor mijn aller laatste kans
helaas werd ik
op vier uitgerangeerd
de perrons waren verlaten…
VORSTLOZE WINTER
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
483 De vijver van het verlaten landgoed
ligt eenzaam en donker, streng omgeven
door oude, kale bomen, die triest leven
onder een grijze, gerafelde hoed.
Hun geboetseerde stammen zijn bebloed
met verleden, dat zich nòg wil geven
aan des adels gestorven bevelen,
slechts droevig verzinkt, maar steeds schimmig woedt...…
SPROOKJESADEM
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
571 Bij de open vensterluiken verdringen
kamergeuren elkaar, verlaten hun thuis,
zweven langs de woning met strelend geruis,
laten de tuin toverachtig zingen.
Minzaam zien wijde, helgele bloemen
op kleurrijke gewassen onder hen neer.
Laat hier een bijenfeest vrolijk zoemen!…
Hartwoud van de geschriften
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
769 de geschriften
het oude schrift staat vol met citaten
die ik ooit schreef voor mijn hart
een verlangen naar authentieke devotie
en ware bezinning voor mijn lusten
het grijze schrift heeft veel hiaten
die ik verzwolg met mijn smart
die zich wortelde in weemoed
omdat mijn heimwee geen verlangen had
in hoeverre je mij werkelijk hebt verlaten…
Ontmantelzorg
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
700 hulpzoekenden was nooit gebrek
Ze hielp in menig mannenslaapvertrek
Op die manier werd geld bijeen geharkt
Tot op een dag zij zich plots kuis bedekte
Ze werd een volgeling, een opgewekte
Keurig netjes, geen meisje van de straat
Er kwam een einde aan ‘t lichaam’lijk werk
Ze koos het geestelijke, dus voor de kerk
Die ze nu ná het zingen pas verlaat…
Reis door Jordanië
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
501 Blije stemmen en
een schoon park geven leven
aan de berg Nebo,
waar de geëerde Mozes
de wereld mocht verlaten.…
Dromenmaker?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
473 Peinzend tuur ik naar boven, te
ontwaken - op door vlijt en twijfel
- uitgesleten treden, op een ingeslapen
winterdag verlaat ik mij op de
dromenmaker die ik aan de gene zijne
op de veronderstelde helling zag.…
Gevogelte
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
547 kort nog liederen in zijn aderen grifte
Dwarrelend streek het papier op haar neer
De liederen waren dood
Daar waar zojuist de kat nog had staan dromen
Was het leeg, gevoeld en ondoordacht
Mijn hand lag open, voor iets nieuws dat
Niet te pakken was, onverstoorbaar ligt de vogel voort
Waarom zijn de bomen zoals ze zijn, kan men ze niet verlaten…
Gretigheid ?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
500 De wieg stond op een
onbewoond eiland van
verlaten kunst, cursief
omringd door de golven
van het alfabet, in de
getijden van geluk herrees
een krachtbron achter woorden.…
De zee heeft geen geheugen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
697 golf doorgaan met leven
misschien beginnen dan met doodgaan
welke zee gaat hij straks op
is hij het begin van mijn bestaan
Toen begeerte begon met eenzaamheid
met metershoge tsunamikracht
een verwoestend verzwelgende wave
die bezit neemt van hemelrijke pracht
Golven die sterren hun licht laten stralen
in glitterzang op een verlaten…
Mat gezet
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
510 De wieg stond op een
onbewoond eiland van
verlaten kunst, cursief
omringd door de golven
van het alfabet, in de
getijden van geluk herrees
een lichtbron achter woorden.…
Als het moeilijk wordt
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
713 Bemoediging:
Als het moeilijk wordt in jouw leven
En je nergens uitkomst meer ziet
Weet dan: De Heer verlaat je niet
Hij wil je alle kracht en steun geven.
Geef je moeite maar aan God door
Wat ook je problemen mogen zijn
Hij kent jou, weet van je zorgen en pijn
Hij heeft altijd een luisterend oor.…
Dichterlijke dingen ?
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
493 De bruid verbergt haar gouden vlies,
Pan bespeelt zijn fluit zonder gaten
het geluid veroorzaakt een bries
op de maan, stormvloed van vragen,
de echo’s vervagen in rimpels,
antwoorden die zich tot aan het verlaten
eiland van onze voeten wagen..…
Tapdanser ?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
403 een rijke appelzee, ik
neem alleen het klokhuis mee
naar een groene morgen van de overkant
laat mij daar van je malse loten eten
indien ik heb getwijfeld om me
te laten zaaien in een vergeten oord
geen idee hoe die dag zal heten
als ik de gevederde horizon bestijg
voer mij dan aan de zwijnen
wanneer de gecultiveerde parels mij verlaten…
SCHERVEN VAN GELUK
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
813 vaak geluk
Alles wat volmaakt kon zijn
Ging uiteraard weer stuk
In ieder heel klein lichtpuntje
Zag ik geen nieuw begin
Na weer een rot deceptie
Verloor ik de moed er in
Vol dagen dat het niet echt loopt
Gevangen in een nacht
Je bang bent
Soms wanhopig hoopt
Op iets dat op jou wacht
Verloren in een dichte mist
Verwikkeld in een brij
Verlaten…
Wees niet bang
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
635 Wees niet bang, God houdt u bij de hand
Hij zal u nooit en nimmer in de steek laten
God houdt steeds Zijn woord gestand
Vertrouw op Hem, Hij zal u nooit verlaten.
Wees niet bang, God blijft aan uw zij
Wanneer u het soms moeilijk heeft
Hij zorgt steeds voor u en voor mij
Onze God, Hij is het die sterkte geeft.…
De illusie
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
851 stromen moe,
ruggelings uit
eenzaam onder de door de dag getrokken spijlen
strenge bomen als stille bewakers
gewapend met het zwaard van de stilte
bladeren baden roerloos
als drijvende lijken van verloren seizoenen
traag kleedt de gloed zich met krimpend licht
het geluid van de nacht sluit
met een onbreekbare schaduw het luik
van de verlaten…