inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 10.001):

Een kwartiertje in de trein

Mijn vader is, ineens,
schuin tegenover mij
gaan zitten in de trein.
Ik geloof niet dat hij weet
dat hij mijn vader is:
die neus, die bruinzwarte ogen,
dat baardje en die bril.

De vrouw naast hem lijkt
in niets op mijn moeder.

Het meest nog treft mij nu
die blik, en die manier van kijken.

Zijn vrouw laat, als zij dan
onze coupé verlaten,
een zwarte handschoen vallen
op het middenpad.

Die raap ik op, en kijk hem even aan:
mijn vader lacht, knikt vriendelijk.

Dan, weer alleen, laat ik me gaan:
hoe hevig die gelijkenis!

Venijnig scherp brandt het gemis.

(dit gedichtje is eerder gepubliceerd in Maatstaf nr 5, 1995)

Schrijver: Tjoke, 27 aug. 2011


Geplaatst in de categorie: verdriet

4,9 met 16 stemmen 265

Er zijn 4 reacties op deze inzending:

Naam:
Gurien Kwantes
Datum:
19 sep. 2011
Email:
teckeltjeshotmail.com
Wat prachtig en heus beleefd wat een intense ervaring zal dat voor je zijn geweest.
Naam:
Tjoke
Datum:
31 aug. 2011
Email:
Tyoke59gmail.com
Wat ik hier beschrijf is gebaseerd op een ware gebeurtenis, in de buurt van station Muiderpoort, Amsterdam. De man in de trein leek echt als twee druppels water op mijn vader: bizar, mooi en heftig.
Naam:
Berry Tunderman
Datum:
29 aug. 2011
Email:
btundermanhotmail.com
Mooi anekdotisch. Schoonheid ligt in eenvoud.
Naam:
c. paris
Datum:
28 aug. 2011
mooi gedicht!

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)