Alle inzendingen over algemeen

Ik adem onder loverdaken een herfst die nu niet ver meer is de ziel laat rust heel zachtjes luiden en jaar na jaar verwijdert zich mijn strijd ’k Drijf weg - waar niets mij nog kan raken op ’t mos verdampt het laatste restje tijd de besjes smelten vaal als winterbruiden mijn herfst staat voor mij al bereid Hoe oud en moe lijken de bladeren…

Haar wereld is een kamer in ’t vierkant nauwelijks een voorschoot groot. Tussen vergeelde foto’s en het uurtje dat ik wekelijks kom wacht zij gelaten op de dood. Als ik er ben keurt zij haar pillen, haar drankjes en haar knie. “ t Is water ”, zegt zij, noemt mij weer jongen en vindt dat ik er goed uit zie. Zij schenkt mij koffie,…

in de nacht komen de beelden van geweld gesloten ogen kleverige vlieg op je vel sla ze weg vind labyrint naar overdag daar komen beelden met open ogen ontduik geweld vlucht in dromen…

Ik kijk je aan in de bus omdat je per toeval tegenover mij zit. Er schuilt een verhaal achter die ogen in het leven van mijn onbekende. Het is zeker niet altijd even leuk geweest en misschien, nu nog steeds niet. Een ondeugende glimlach en oogcontact -die vriendelijke wereld- Als ik uitstap en langs de bus terug loop kijk ik nog…

En de tijd, die kabbelt rustig en kalm door, Al vraagt menigeen zich soms af: Waarvoor? De tijden zijn anders dan toen in mijn jeugd, Men zegt vandaag de dag dat er niets deugd. Maar soms, soms breekt de lucht nog open, Worden we wakker geschud en we hopen, En hopen we dat het ooit weer beter wordt. Want de tijd gaat snel, en is het leven kort…

't naakt om me heen leeg mijn glas wars van al 't schoon hijs ik mijn jas vanuit 't schemer gaat mijn blik omhoog en lees: Rosie's bar is waar ik was…

toen ik achterbleef belaagd door dorre takken in het fluisterende bos verstopte de maan zich doofde haar licht en lachte de paden groeiden toe er was geen weg meer en geen terug enkel onmacht en de grijze wolf die wachtte…

ik hou me op de vlakte uitgestrekt verlepeld kijk ik rond wat zich gaat roeren…

Het is zwoegen en zweten voor ons recht maar eerlijkheidshalve dient gezegd dat wat de mens ook mag verzinnen het oprecht gedrag zal altijd winnen. Dus doe je best om mens te blijven en tracht het kwade te vermijden. Leef je leven vol mededogen al voelt het vaak of je wordt bedrogen. Uit deze gedachte komt mijn wens te willen leven, zo…

’t onrustig bloed ontstijgt spelonken de dag houdt amper zich aan ’t scherm nog vast in sneeuw behoedt een hand de levenswegen voor dat er zwarte schaduw dreigt antennes grijpen naar de golven de aderen vangen vreemde wereld op in sporen vormt zich licht tot beeld dit medium is geworden tot een god.…

ik zou nog wel geloven, dat ’t hartje winter was wanneer er stormen raasden over stad dan zou ik ’t misschien nog echt geloven was daar niet zwarte leegte waar eenmaal jullie hart geslagen had en ook zou er nog liefde zijn wanneer de lentes zongen want op het smogverziekte feest zou ik misschien nog kunnen lieven waren daar niet te…

Voor Kelly... Mijn lichaam voelt niet als de mijne alsof ik in iemands schaduw loop Zou het liefst iemand anders willen zijn het helpt niets als ik andere kleding koop Want mijn lijf blijft dan hetzelfde en geluk zal ik nooit vinden Een ingreep zou de oplossing zijn slechts begrepen door mijn beminden Steun van mijn moeder en medici…

doorschijnend zweeft ze kalm haast uitdagend in haar eentje voort passeert tuinen ontwijkt als door een wonder talloze bomen onkwetsbaar waant zich de laatst overlevende uit vrolijk kinderspel de hoge muur komt angstig dichtbij uit "Achtertuinen"…

bij het fietsen volgens knooppuntenkaart kom ik een fietser tegen zogezegd een dagjesmens “dag mens”, zeg ik tegen dat dagjesmens dat, aandacht bij de kaart aldus zwijgend doorfietst laat nou dat dagjesmens zo in de knoop zijn geraakt door de knooppuntenkaart dat ze naar ‘t hiernamaals trapte oei, nu is het echt dag dagjesmens!…

De puzzel van het leven completeert zich stuk voor stuk We hebben het vaak niet door daarvoor zijn we veel te druk Probeer jouw levenspuzzel te volgen en te beseffen liefst elke dag Dat je met zoveel mooie stukjes jezelf gelukkig prijzen mag Iedere ervaring is een stukje en wordt in de puzzel bijgelegd Alles wat je met iemand meemaakt…

Geniet van de azuurblauwe lucht de vogels in hun vlucht ruisende bomen van liefde dromen een steelse zoen in het gras zo helder en groen rozen die geuren de natuur, met haar wonderschone kleuren een glimlach van een kind de zon, de zee en de wind een wandeling langs strand twee mensen, hand in hand een zachte bries langs je wangen wat…

Onze gedachten zijn niet van ons hoewel het wel zo lijkt Maar "input" van buitenaf is wat onze hoofden verrijkt Zij sturen ons signalen geïnterpreteerd als intuïtie Ik weet het zelf allang hoop nu dat ook u het ziet Dat maakt het leven gemakkelijker volg gerust vaker "jouw" gevoel Vertrouw de adviezen van je gidsen maar houd je hoofd…

die laatste seconden ik zie ze niet graag wegsluipen in de nacht die ik niet gevraagd feilloos na de nacht parkeert met een brede sikkelgrijns ook die geheel verlaten straten met amper wat mens in beeld gebogen ergens naar op weg geen blik of woord teveel slechts het jachtig dokkeren met het hoofd al bang in bed dan sta ik stom te staren…

Als ik op de Rozengracht de Wester soms hoor slaan dan denk ik dit is Amsterdam hier wil ik nooit vandaan. De mooie grachtenpanden en ook de haringstal dat is voor mij her mooiste dit staat ver boven al. De bruggen en de rondvaart ook daar dan nog eens bij de Dam met al zijn duiven dit is de stad voor mij.…

Hoop woont in alle harten, stilt met veel geduld de smarten geeft verwachting aan het leven, je hoeft er niets voor te geven. Vertrouwen woont daar ook zo raakt men niet van de kook, twee strohalmen in het leven, zijn ooit aan ons allen gegeven. Komt er toch een stille traan, blijf daar dan even bij stilstaan,…

Woorden in het hoofd bedacht om te klinken op het teken van de spreker die nog wacht tot ze waarheid zijn gebleken…

Een middel om verveling te verdrijven als tijd of vrijheid neigt naar overdaad is ’t nemen van een toevlucht tot het schrijven daar dit nog vaak te wensen overlaat Een woord op schrift zal lezers lang beklijven en lettervreters zijn erbij gebaat een leven lang van zin voorzien te blijven en dat dan weer het liefst met regelmaat Dan droom…

hij denkt zichzelf dichter bij deze wereld brengt het ongebrachte vanuit het voorgeborchte onder de ogen van zij die anders niets ook niet van iets zouden geweten hebben de boodschap in franje als bomen in de bloei of bloemen die onverwelkt natuurwetten tarten durven een grijze steen die hardop dromen durft van malse vlagen hij brengt…

Jouw bloed van slag geraakt lijkt te strijden met zichzelf onder zachte dwang stroomt nu het oude weg voor vers dat stap voor stap zijn loop aanvaarden leert een eigenwaarde vindt zich in het gangenstelsel van dit nieuwe leven hecht dan herboren kloppend voor mijn deur zal staan…

en schrijven ligt nog een toegenegen gebied wat ik ook ga doen het kan krimpen of zinken toch durf ik te bekennen dat het ene woord het andere uithaalt en niemand meer weet waar het over gaat zodat ik nu maar even vakantie hou……

de gedachtenloze dag begint geen woord, geen lied verwacht een zin, geen metafoor verstoort mijn stille dromen, weg van waar de woorden stromen…

Soms verlies ik me in dromen Wensen, gedachten die zo maar boven komen Dingen waar ik te zwaar aan til Vraag me af of ik ze werkelijk wil Ga ik te rade bij mijn verstand, dan wijs ik de meeste van de hand Van wat me dan nog rest, hoop ik het best…

Woensdag was het, het moest wel woensdag zijn want zij van Hermans in haar doorkijk negligé hing over me heen gebogen met een cliché aan hangende boezem en nat haar. Ze zou aan de lijn dacht ik maar vond dat niet direct, nee ik zei wat fijn om je te zien en bewoog gedwee een beetje mee hoe is het met de kids en wil je zo een kopje thee met…

als dit mijn laatste lente was: 'k zou naar de populieren gaan aan oudgekende vennen nog eenmaal streelde mij hun geur die steeds de morgen wekte de zwaluwen en mij (op handen draag ik zacht dit als herinnering) als dit mijn laatste zomer was: 'k zou met hem naar 't zuiden trekken glasblauw getijden vertrouwde ik hibiscusdonker warmde…

geef me de ruimte een plek naast jou het hoeft niet veel te zijn en ik laat me zien zoals ik ben, een mens in taal en beeld, soms met een welgemikte aai over de bol van jouw bestaan en samen heerlijk lachen om weer een kleine schuiver die ik altijd maken moet morgen al immers ben ik weer weg misschien als de plek naast jou te klein…