8758 resultaten.
Luchtstroom, adem, wind
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
569 In een tijd waarin
De tijd nog niet bestond
En alleen het tij
Nog ritme gaf aan
Wat er zoal op een dag
Gebeurde, zon en maan
Dag en nacht markeerden,
Kon ik nog ongehinderd
Ademhalen, prikkelden wind
En lucht mijn geest,
Leefde ik mijn leven
Zoals het bedoeld was,
En viel ik alleen maar stil
Als de wind het af liet weten…
Boegbeelden weg?
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
459 Blijkbaar zijn maar weinig mensen
in staat
De weelde te trotseren,
echter staat niemand stil;
Bij het "wachtgeld" dat deze mannen
innen zonder er iets voor te hoeven
doen!
Vluchten door de achterdeur is laf!…
Bloemen
poëzie
5.0 met 3 stemmen
1.851 Een stil liedje van kleuren,
Een fijne, blij-mooie tint -
Even een kleine ontroering,
Als de lach van een lief kind.
Alles, alles neemt het leven,
Het laat ons ieder eenmaal berooid -
Maar het geluk van een beetje schoonheid
Dat ontneemt het ons nooit!…
Het landschap
gedicht
3.9 met 12 stemmen
4.791 Dan sta je stil, knijpt in mijn hand,
en roept: Waarachtig! Daar!
en wijst naar geen spoor in het gras
zodat ik mij weer doodschrik want
het lijkt ons of er even maar,
iemand van vroeger was.
-------------------
uit: 'Daar', 2011.…
Ruben 2 Jaar
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.159 Niet meer weg te denken,
ondeugend, lief en aanhankelijk
met een eigen wil,
zo af en toe spelend
en dan echt eventjes stil.
Lieve knul je zit NU een eind weg,
moeten we het even met een kaartje zeggen.
Een hele fijne verjaardag, xxxx…
wachtruimte
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
443 zo’n blaadje
cirkels schrijvend
aan een draad, gesponnen door
november
het lijkt een stil gebed
welhaast smekend, als het
zonlicht brekend in de oude nerven
scherven vol verkleuring
zet
ach, het leven schenkt opnieuw
het wacht onder de vracht
van afgestorven hoop
de samenloop van toen en ooit
is weggegooid
in lege glascontainers…
vergeten kind
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
596 mijn huis werd een doos
met zwakke muren
het was stil daarbinnen
in dat huis zonder ramen
mijn oren had ik niet nodig
nergens noemde jij mijn naam
geruisloos verdween ik
in een verborgen bestaan
op onze onmachtige liefde
legde de nacht laf een deken
het kleine meisje van Madrid woont
in herinneringen op papier
alles wat geschreven…
paasdag
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
646 in den beginne
was er alles
overweldigend het bladerdak
der subtiele bescherming en dan
de zon erdoor
in den beginne
sloeg de slang zijn lijf om
ruwe schors, de stamvader werd
stil
op het laatst een aardkorst
kil vanonder grof geweld
en duizend gele bloemen, vastgesteld
op slechts die éne dag
het mag een feestdag
heten…
Ik loop vast...
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
575 Soms ben ik het even kwijt
sta ik stil in de tijd
val ik terug op mezelf
is er geen toekomst
alleen het heden
probeer ik het verleden
daar te laten
en uit te vinden
wat er is overgebleven
waar ik verder
mee kan leven
Het zit in mij
ik blijf zoeken
ooit kom ik er bij....…
Tijd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
522 Tijd
leek even stil
te staan
in de veste Grave
Bezet
door de Fransen
een legertje
ingehuurd
Op de veste
geweren en kanonnen
afgevuurd
strijd met slechts verliezers
Sinds jaar en dag
is strijd hier gestaakt
de veste Grave
slechts decor
voor hen
die de klok
hebben stilgezet
de Franse Tijd hebben 'nagemaakt.'…
De diepste lagen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
867 Anderen zeggen
het leven staat niet stil
dat blijft maar
in mijn hoofd spoken
omdat ik niet altijd kan
dealen met de pijn
zal ik steeds die naam reciteren
mijn hart is niet stuk
er is een scheur geslagen
zo plotseling onderbroken
totaal tegen mijn wil
is er een rouwopleiding
waar ik dat gat kan
leren repareren
misschien door niet…
wensput
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
481 mocht je hem vinden
en munten dragen in een oude buil
werp ze, gooi ze kringen makend
in een roerloos oppervlak
en sta er stil voordat
het dak zijn spanten kraakt
de voordeur sluit
de mat zich naar een voetveeg buigt
met open handen
gericht naar de zon ontvangen
wat de waarheid weet
mijn zonnehoed draagt gaten…
Keerpunt
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
614 van niet meer terug
is leven plots licht
achterblijven zwaar
blijkt de kaars uit
zonder op te zijn
drijven zielen uiteen
elk op hun eigen golf
is het gemis nog vers
zonder door te dringen
vecht verdriet nog met
voorzichtige acceptatie
maar reeds geuren bloemen
klinkt de afscheidsmuziek
lijkt het leven door te gaan
zonder lang stil…
droomavond
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
415 een tot dunne deken
gewaaide blauwwitte lucht
hangt stil te dromen
op het avondlicht
zwarte meeuwen
slaan zich krachtig verder
de bomen donkere steen geworden
staan platgeslagen tegen het wolkendek
alsof de wind niet bestaat
zo'n intens stille avond
die je buik zacht streelt
je borst beroert…
Het is laat
gedicht
4.1 met 8 stemmen
6.251 Het is laat zoals ieder jaar, de tijd
zit krap in zijn heden, de dag
is steeds weer geweest
steek dus het licht aan
dat de toekomst nog uitspaart, spreek
het brood aan dat nog niet doof is, maak
de taal waar achter zijn tekens, spel
het vlees, stil de tijd, leef nog even
---------------------------------------
uit: 'De totaal witte kamer…
Op pad
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
474 In een golf van passie bleef ik schrijven
Tot de zon opkwam
De woorden verspreidden zich in stromen langs mijn lippen
Liefde vult nu mijn hart, mijn ogen raken vol
Het besef van zijn en niet-zijn
De echo van je verleden in je ziel
Liefde voor het pad dat voor je ligt
Vrede met het pad dat je verlaten hebt
Je bent nu niets
Je bent stil
Je…
‘Pour toi mon amour’
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
624 Traag nadert de nacht
de wereld wordt stil
een wolk streelt de hemelboog
zacht kleurend als gouden einder
de opkomende maan
strooit zoete herinneringen
aan het zelfgetimmerde bankje
tussen zomerbloemen
en mijn verlangen zucht
naar het lied ‘pour toi mon amour’
dat je voor me speelde op je gitaar
nog rakend
als een gevoelige snaar…
Moeders rozenkrans
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
639 Terwijl zijn flair afnam
nam de vergetelheid toe
handen verkrampten
sindsdien hebben
snaren niet meer getokkeld
hij wuifde niet meer
naar de nieuwe morgen
zijn mond werd stil
het hoofd leeg en eenzaam
zag ogen niet meer stralen
de geest verstarde
totaal verstrooid en uit balans
vroeg hij haperend
om zijn moeders rozenkrans
en…
Dat was niets meer…
poëzie
4.0 met 1 stemmen
832 kleine handjes, zo blank als duiven,
in ’t avondver;
niets meer dan, plotseling, het opgeflonker
van eêlgesteente in het wordend donker
gelijk een ster;
niets meer dan ’t kraken van kleine voeten
op ’t weggegrint en, om mij te groeten,
een licht gegil… –
En tóch voldoende om, hoe vele dagen,
niet meer te klagen, niets meer te vragen
en stil…
Wereldlichtjesdag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
694 ook voor jou brandt er een kaarsje
twee jaar mis ik jouw kriebelbaard
jouw mooie kijk op het leven
hoe jij genieten kon
van muziek het kokkerellen
gedichten, mensen
een biertje, broodje paling
het leven
ook voor jou brandt er een kaarsje
want het is stil, stiller zonder jou
toch draag ik je met alle liefde mee
altijd mee…
Er is feest
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
650 de geur van een gebakken tulband
een schijnsel van waxinelichtjes
zilver en rode glimmende versiering
die hartverwarmende binding
er is een stil moment
een diepe wens voor vrede
het Goddelijk kindje zo dichtbij
de belofte van de hemel
naar de aarde in een stal
er is het streven
de wil van vriendschap
toch om elkaar geven
dit feest…
Ik dacht aan jou
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 Hij kleedde je in ondergoed
verdraaide licht de linkervoet
compromitteerde toen het been
Een paar seconden bleef ik staan
want waar kwam het idee vandaan
dat jij hetzelfde bent misschien
Zo onafhankelijk en stil
staren jullie door mij heen
wat is er in mijn ziel te zien?…
in Nagoro
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
485 goedgemutst
samen op
een bankje
stil leven
in Nagoro
haar ogen
verdiepen
zich in de
verte van
de vallei
beide handen
rusten open
op haar schoot
zijn peinzend
hoofd gebogen
als hij haar hand
licht beroert
twee mensen
roerloos
zij aan zij
op het bankje
welgemoed
in dialoog
in Nagoro
een bergdorp
stillevens…
Zomaar
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
663 Iets te weten te komen
diep van binnen
wanneer het is in je gevaren
zomaar op een dag,
waarin je stil
in diepe gedachten lag,
in het niets
zonder zoekende te zijn
vond je iets.
Je wist:
dit is onzichtbaar
maar ik hoor het
voel het,
een sprankje licht,
een beweging in het water.…
Aan een zijden draadje
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
387 hing jij
zo werd mij
de touwtjes
in handen geduwd
en balanceerden
wij samen
in een wereld
die stil staat
voor even
waarin minuten
uren lijken
onmacht
je aankijkt
en je je afvraagt
is dit het dan
overgeleverd
aan mannen
in uniformen
kwam je
voorzichtig
terug naar hier
het was jouw tijd
nog niet
en geef jou
met alle liefde…
Branding
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
619 Ogenspel van jou naar mij
Geen ruimte tussen ons is veilig
Meer voor zondige gedachten
De lucht is nu vol brandgevaar
Onderhuids kruipt stil de wil
En staat de mond vol tanden
Maar ook de wil is niet bij machte
Zonder wens van jou en mij
Onverwachts vlamt wederzijds
De wens van zacht strelende handen
Zet ons vuur in lichterlaaie…
Bloedvullend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
387 Op straat is het stil
er gaat iemand
klaterend naar de wc
Zo klein en zacht als jij
bij me ligt, te mooi
om wakker te maken
en te vrijen met open raam
ja wij doen het, jullie ook?…
Zaterdagmorgen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
447 lichte nevel
prevelt
hangt boven het land
vanuit de bosrand
kijken bomen verlegen
windstil, rust
alles is aan kant
de lucht is dik
nog niet hersteld
van de schrik
het geweld
de hitte de afgelopen dagen
koel, stil
we kunnen er weer tegen
het verdragen
1 1/2 druppel regen
die niet telt…
Falen
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
498 Verschil tussen slagen en falen,
is het grote risico te lopen,
van blijvend stil te staan.…
Zijnsverdriet
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
508 Zijnsverdriet kan niet bestaan,
zonder aandachtig stil te staan,
bij hen die voor ons stierven.
Bij hen die nog komen moeten,
en zonder ons weer verder gaan.
Leven zonder zijnsverdriet,
is leven zonder contrasten.
Zonder verdriet te voelen,
heeft levensgelukkig zijn,
geen zelfbewuste reden,
van bestaan.…