Alle inzendingen over liefde

Twee meisjes Zongen zachtjes Hun lieve liefdesliedjes Beide meisjes creëerden Hun creaties koesterend Afscheid nemend Maar nooit Van mijn netvlies Dansend in dromen Alles lost langzaam op Niet deze dromen Altijd bij mij dragend Daarom zing ik mijn lied In de verre velden Wie zal het nog horen Alleen mijn twee meisjes…

Mijn vader en mijn moeder. Twee mensen waar ik niet van hou. Maar dat komt nog wel. Als ze dood zijn. Mijn Anima sluipt door het huis. Zij is nog stiller dan een muis. De kleinzoon speelt met haar. Terwijl ik zachtjes naar ze staar. Mijn vader heeft mij nooit verwend. Mijn moeder heeft mij nooit gekend. Wie helpt mij in die grote nood…

Door me toe te staan elke morgen de slaap van je ochtendziel te kussen red je me door je ogen te laten vlinderen bij elk weerzien een omhelzing te delen bij elk overbodig afscheid red je me je redt me met elke streling elke zucht op mijn huid elk hoofdhaar dat me toewuift in de wind je redt me met iedere mondhoek die opkrult elke…

Ragfijne werelden elke druppel huilt in zeeën van beloften alles is beschreven uit liefde van de stof gedachten anders gevormd gebundelde ziele rust om in te schuilen watervleugels uit nevels onvoltooide verhalen soms hoopvol soms ontluisterend fantasie onwrikbaar, alleen verleid door zwaartekracht, transparante mantels om…

Kwam je tegen in de gang Kuste je voorhoofd Zacht jouw lippen dan mijn mond En voorbij je warme wang Voeld' ik je lichaam Ontdooide winter Danste lente dan haar zang Geurden zoete zomerkleuren Waaiden wervelend de wilde wolken Van woest en stoom naar teer lief loom Verstilde wereld, luwde storm Speelden bladeren nog wat in de herfstzon…

er klonk steeds muziek als onze blikken kruisten maar de vonk sprong nog niet zacht sponnen tonen patronen tot een melodie alleen woorden wilden niet komen stilte heeft ons alles van liefde geleerd in gezamenlijke toekomstdromen helaas is die realiteit nog niet onze werkelijkheid maar het lied zingt al een paradijselijk perspectief…

Met jou wil ik de wereld rond Als ik viel en jij nog stond Hielp je me altijd van de grond Als ik het eventjes niet zag Was daar jouw glimlach De glans van jouw ogen Heeft me nooit bedrogen Eén blik is genoeg Alles op tijd, nooit te vroeg Ja tot het eind der dagen Blijven mijn ogen naar jou vragen…

laat me je lachen laat me je leiden laat me je dansen laat me je bevrijen laat me je sieren laat me je strelen laat me je kussen laat me je bespelen laat me je grommen laat me je temmen laat me je kleuren maar nooit beklemmen laat me je dagen laat me je verleiden laat me je dansen laat me je geleiden laat me je minnen laat me…

Bij het diep bukken en tafel schikken ontdekken dat in een flits een moedervlek op haar rechterborst te voorschijn komt Zij beantwoordt mijn vrolijke gelaat glimlacht als een positief antwoord een vraag wordt duidelijk niet gesteld Vandaag een zekerheid bij haar ontdekken verwijlen in het twijfelen, je weet maar nooit in de morgen, middag…

In de kern van cirkels gevormd door één regendruppel vergroot mijn visie door de deining aan de waterkant. Het meer dat zich laat schitteren door het avondlicht leeft jouw warmte op waar ik met gedachte ben gestrand. Draaierig verwateren dromerige belevingen in mijn utopie terwijl jij mij hypnotiseert door cirkels van mijn traan…

Verlichte krachten bundelen in de verte vanaf de boulevard tijdens een heldere nacht waar aan de horizon hoop straalt in een universum. Omarmt met jouw hartstochtelijke passievolle hart deel jij je inzicht vanuit de aard van gevoelens waar ik de openheid ervaar in jouw atrium. Op de boulevard gedurende de herfstavond…

Drie armlengtes zijn er tussen ons, zo nabij ben je. Ik kijk je aan met mijn handen in mijn zakken, je glimlacht en peilt naar het waarom van mijn doelzoeken. Ik wil mijn armen uitreiken, je vastpakken en kussen (drie zoenen zouden wel kunnen) en intussen je boeket geuren opsnuiven, terwijl ik “proficiat” zeg, ”gelukkige verjaardag” ook.…

Gris me spies me vast op de doornen van je liefde pluk mijn pluizen van vertwijfeling en blaas ze in het windpad kloof mijn bast naar bloot hout en pel mij uit mijn dop rol mijn naaktheid in je handen ik capituleer staak verzet bied me geheel aan u onbedekt een willoos bloot.…

Eén hartslag verwijderd van een gelukkig zijn. Om wat nog niet werd verworven; of zich kon losmaken van die uitzonderlijke pijn. Een losmaking nog verhinderd door een begrenzende muur die geen ruimte biedt aan de passie van een hartstochtelijk vuur. Eén hartslag verwijderd van het eerste plan. Waar wat eens werd bedorven zich nog herstellen…

Ons weerzien, alsof de normaalste zaak van de wereld, het innig zijn, alsof altijd zo geweest het afscheid, alsof altijd zo geweest dat we gewoon los, los van elkaar ons leven leven als zo'n klikknoop van je jas, dicht lekker warm en open, luchtig, frisse wind erdoor, vaak is er nog een rits, maar die klik is het dekkende, finishing…

neem mijn hand, wees niet bevreesd als ik trek door levende velden met voelende bossen, rondom vaak is een mens teveel bedeesd zich als delende, roepend te melden…

Een hemel als een hangmat, met één enkele vingerknip baarde de ochtend een woordeloos bestaan de zuiderse tijdsbeschouwing is uit de wandelgangen weggewarreld, seizoensgeschiedenis uit de bomen geschud zwijgplicht formele roerloosheid toverspreuken van stille inkeer is alles wat rest en jij in je vermiljoenrode…

Het licht van mijn eigen vrouw is met geen ster te vergelijken. Lichtjaren zijn haar wereldvreemd, want ze leeft al jarenlang met mij. De liefde van mijn eigen vrouw is met geen pen te beschrijven. Zij alleen is de trouwe moeder, die onze kinderen leven gaf.…

je ogen lookten kleurden zacht halfdromen in je lach handen speelden met de dingen die jij zag in schaduwen van stervend licht dat de nacht verwacht het was een dag vol hartstocht en geluk in samen zijn liefde doet nu voelbaar pijn in de naderende afscheidskus…

Ik hou zoveel van jou en blijf je eeuwig trouw. Woorden, mooie woorden. Maar waar ben je nou. Ik voel veel te veel en te vaak eenzaamheid, een te kwetsbare kou. Ik voel hoe ik opnieuw rillend zoek naar het vertrouwde pad der eenzaamheid. Opnieuw, onkwetsbaar. Daar is het veilig en inmiddels zo vertrouwd. Daar had ik al mijn muren…

Als een carrousel draai ik om jouw hart waarbij mijn geloof vervaagt in de nacht nu ik met geopende ogen heb geslapen in een utopie waar elk detail tastbaar was. Jouw zucht laat mijn zintuigen ontwaken in de schemering van wegtrekkende mist dat je mij opgewekt toont in ons schouwspel met bewegingen als een theatraal…

Blonde Rosinde, ziet ge niet Hoe de zon haar pijltjes schiet Door de groene linde? Geloof me, 't is op jou gemunt.... Zonnetje, zonnetje, och, je kunt Tòch haar hart niet vinden. 'k Heb er al jaren naar gezocht, Heel wat uurtjes doorgebrocht Onder de groene linde. Als er de maan scheen bleek en koud, Als er de zon scheen warm…

(voor Joop Braakhekke) Mijn vader was net zo oud als jij toen hij aan darmkanker leed, die was uitgezaaid naar de lever. Jij lijdt aan alvleesklierkanker en je hoop op genezing is even gering. Mijn vader was net als jij homofiel, maar hij hield het levenslang verborgen, tenminste, zolang mogelijk. Hij hield ooit van ene Joop in Amsterdam…

Daar sta je dan met je goeie gedrag, bloot en beschaamd, je onnozele lach. Ik weet, en jij zegt dat je eigenlijk moet gaan dat een vrouw op je wacht niet ver hier vandaan. Je zoekt je kleren. Ik slik en ik zwijg, geef slechts een kort knikje alsof ik begrijp. Mijn ogen betraand op de grond gericht, daar waar m'n trots naast jouw…

Ik heb je nodig. Ik wil je dicht bij mij. Je lichaamswarmte voelen Je handen in mijn zij. Je liefdevolle zoenen. De manier waarop je kijkt. Ik voel je diep van binnen. Alsof mijn hart bezwijkt. Ik voel de liefde branden. Zo'n warme liefdes gloed. Ik luister naar je woorden. Die zeggen het is goed.…

Immer maar weer die doelen. Zij vervullen het leven tot aan de trap. Maar op het moment dat je je eenzaam gaat voelen zet je toch die eerste stap. Immer maar weer die weg omhoog. Bij iedere stap iets meer bezonnen. Maar op het moment dat jouw vordering lonkt, moet er nog zoveel worden gewonnen. De winnaars van de tegenwind zetten door…

Dag, zei de man Hallo, zei de vrouw Hier, zei de vrouw Bedankt, zei de man Lief, zei de vrouw O, mijn, zei de man Voor jou, zei de vrouw Voor mij, zei de man Nu klaar, zei de man O nee, zei de vrouw Zeg he, zei de man O nee, zei de vrouw Dag, zei de man , zei de vrouw Tabee, zei de man Ik, zei de vrouw Waar ik, zei de vrouw Niet…

Ik dacht altijd passie te kunnen vinden in verschillen Een eeuwig spanningsveld tussen wat twee mensen willen Maar sinds jij van mij houdt is mijn nieuwe bevinding Dat passie juist te vinden is in verbinding…

Je keek me aan als een bidsprinkhaan en ik begon te bestaan. Met de zoen van je overvloedige, eenzame, hongerige, hartveroverende aandacht keek je me aan. Met de blik van een moeder die haar pasgeboren baby ziet. Met de blik van Doornroosje die de man ziet die haar wakker heeft gekust, met de blik van een sprinkhaan die mij verandert in een…

nog weet ik de lantaarn met zijn schemergeel licht dat langzaam omlaag dwarrelde in vlaagjes mist onze stemmen dempten tot een lief gefluister waarin warme genegenheid kon groeien in halfduister ogen straalden in een heldere avondlach toen je zei ja je mag…