Alle inzendingen

zijn ziel liet de banden met de aarde los haar ogen vonden vanzelf de verte haar handen gleden van de kist ze liet haar liefste gaan ze prevelde vaarwel mijn liefste vaarwel

Je staat er maar van jaar tot jaar achtermuur omgevallen half ingestort het dak dakpannen hangen balanceren zwak op losse latten de fut is eruit kozijnen verveloos al een hele poos ramen vuil en onbewoond en binnen zag ik stofrommel en veel spinrag ooit een stoere boerderij nu een som...

daar sta ik en geef mijn pa het gebroken klompje onschuldig gehuld in een drollenvanger ooit van grote broer nog te ruim voor mijn kinderkontje een ijzerdraadje er omheen en mijn klompje is er opeens een heel bijzondere een daar fiets ik zusje achterop naar de 5 mei optocht in het dorpj...

Terwijl de alsem als het bittere kruid Van onderbuikgevoel en boze tongen Walmt als slechte asem uit de longen Van het journaille met het rattenkruid Blijft Femke - 'tgeen niets anders zegt dan 'vrede' - De fiere hoedster van de Maagd der Stede

ik zie zo vaak je lach hand of blik dat ik schrik als je niet en passant voorbij komt wij delen de wereld in al zijn aanwezigheden herkennen onszelf in samen genieten als teken van liefde het zijn de kleuren die jou raken en in hun weerkaatsing net even anders gaan smaken ...

geheel alleen aan zichzelf overgelaten de kwetsbare oudere medemens de tranen springen in onze ogen verteert door eenzaamheid ziek van pijn en quarantaine slaat de corona koorts toe de lakens huiveren van koorts en slijm, 't kuchen en 't zuchten, totdat de laatste ademtocht een einde ...

“De zon draait door gods wil om de aarde” had de Moederkerk met alle geweld beweerd. Dat dogma bleek echter zonder waarde: de feiten bewijzen anders, heb jij ons geleerd. Jij keek met open geest en opgetogen naar wat men het firmament noemt. Wetenschap en aarde heb je bewogen: je wordt ...

De Telegraaf doopt graag de pen in gal. Venijnig wordt gefoeterd en gefabeld, personen worden keihard neergesabeld. Zo maakt de krant zichzélf probleemgeval. Is er bijvoorbeeld iets met Halsema, dan roept men al verbitterd: ‘Alsem, ha!’

Zij bijt haar jongen niet dood, als de wereld ze aan wil raken. Zij geeft ze als talenten uit om winst te maken: rijkdom, roem, kroost - krenten in de korst van haar liefde. Nee, zij bijt ze niet dood, maar knibbelt en kaagt aan hun adem, snibt in hun taal, roert haar tong in de heimelijk...

Voor 't open raam, omrankt van wilde wingerd - Een loverlijst, begloord door de avondzon - Zit, mijmrend, Grootmoe met haar oude bijbel. De koperen sloten vonklen in het zonnelicht En 't koeltje krult een hoek van 't gele blad om, Waarop, gevouwen, 't handenpaar nu rust. Op 't vensterbank...

De haan, de potsenmaker, vergulde vogel met zichzelf begaan, leunend op een been van z’n draaiende imago, litanie in het eerste licht met krasse stem, geen poot meer heeft om op te staan waarmee hij mijn droom in de ochtendstond betreurt, omlijst de zon zijn narrenkap door spiedend ...

Ik geniet elke dag van de natuur. Er is hier in het bos elke dag iets nieuws te zien. Velen hebben de voorbije maanden de charme van het platteland herontdekt. Zeker, de stad blijft, ook na de corona crisis de plaats van de kicks en de beleving. Jongeren hebben meer nodig dan bos concerten...

de grootste afgod van onze tijd is voor veel mensen de mobiele telefoon geworden door inktzwarte duisternis omgeven met al wat in ons schreit door angst en pijn de ogen steevast op de lijn, of ons hart dit wilde? toen het schrille geluid keer op keer onze ziel doortrilde al wat a...

Wat een verschrikking toch Het leven op afspraak Gezichten verborgen Digiverhaal. Waar is de ruimte voor Spontaniteitsreflex Ieder te kussen in Oude normaal.

Naar binnen gericht schrijft hij een teder gedicht, verwoord in een brief, aan zijn dierbare lief Naar binnen gericht leest zij zijn bericht antwoordt sensitief in een vers aan haar hartendief

Het is onrustig in het land Er worden standbeelden beklad Van hen die men voorheen aanbad Men zag alleen de goede kant De slechte wees men van de hand Daar men van veel geen notie had Het is onrustig in het land Er worden standbeelden beklad Wie helpt de mensheid uit de brand Is zelf een on...

in wegvloeiend licht is de droom een stil en roerloos reizen van tere stof geweven omringt hij de aankomst en het vertrek een jaarring tekent de voorbije wereld schetst de toekomstige tijd we dromen ons vast in trage kleine vergankelijkheid een vluchtige reis met enkel de be...

De tuin, het is een verademing om er te mogen zijn. Kleuren bespelen het aanzicht. Met onze handen wieden we het onkruid. De rozen bloeien in wonderlijk roze. De varens zijn prachtig groen. De Hortensia's schitteren in al hun kleurenvariatie. Enkele musjes hippen over het...

ik heb je nooit gehad misschien had je kunnen wezen – zijn misschien zou ik de mij beangstigende spijt inderdaad hebben gekregen of zou het toch wel fijn geweest zijn we zullen het nooit weten het zijn van die vragen die als ballonnen even hangen en voorbij zweven nee je wordt en b...

Mijn tong lapt mijn bord leeg, opa vindt het niet goed – want ik meen het niet.

De dag is een soort ploeger die zaait, leven mag zetten schoffelt, ploegt en oogsten mag op een zekere dag. Zou daarboven ook een soort ploeger wonen in de wolken is dat wat soms ook de onweersbuien aan ons vertolken. Mijn leven lijkt op een hortensia of haag nog ongeschoren voor mijn gevoel ...

Gedichten schrijven is niet schrijven. Is voorbij woorden gaan. Is bruggen slaan tussen woorden en gevoel. Is zonder woorden spreken wat niet kan worden uitgesproken. Gedichten schrijven is tasten in het duister zodat het ongekend geheim dichters kan bereiken. Zo wordt de brug geslagen....

ik heb je nooit over water zien lopen dat goddelijke miste je net wel zag ik hoe jij met schildershand kusten uit zee liet verrijzen idyllische havens met oude stadjes en dorpen die heuvelop deden vergrijzen slechts eenmaal heb jij jouw middelpunt van de aarde getekend basalt...

Mijn uiterst slimme zwager uit Delfshaven heeft soms een ongekende scheppingsdrang Het standbeeld-verven kwam door hem in zwang Hij dacht dat Hein zich bezighield met slaven ‘In Zuid’, zegt hij, ‘is ook nog wat te doen. Daar staat waarachtig nog een beeld van Coen!’

Veel is vergeten, veel herinnerd, veel veranderd, omwille van de goede vrede in het malende hoofd, dat woedend wint wat het lichaam verliest: snelheid en onkunde. Noem het roes, noem het nevel. Woorden komen later. Omheen de verzamelde zintuigen watten, wolken, iets beschermend verpakkings...

Wat zichzelf niet in protest laat wegen soms door afkomst en geaardheid onwaarneembaar traag, uitgebaat en toegerust vanuit alle windstreken, het rijpt in de as van de geschiedenis door de dolende zielen opnieuw gedolven, geselecteerd naar kracht of onvermogen, dat lot wat de toekomst...

Zijn oog glijdt aan het vreemde oog dat haar oog is Zoals een zeil aan d'einder schuift Daarvan gij denkt nu schuift het om de einder om Maar lang zo glijdt het zijn glijden al maar door Zodat het roerloos hangt aan d’einderkom Of roerloos ligt in d’einderkuip

Jezus dank dat ik bij mijn moeders sterven mocht zijn bijna al haar kinderen om haar heen dat vond ze zeker fijn de dokter heeft haar angst en pijn verzacht met morfine rustig naar de andere wereld gebracht mijn broers waren te geëmotinoneerd om het laatste gebed te ...

ogen die voelen het sterk ongrijpbare van lijnen en kleuren die kriskras racen door het geheugen van zijn schepper!

Voortijdige dood sluipt blind rond in schaapskleren – we kijken hem weg.