22568 resultaten.
Verlossing in de Alchemie I en II
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
483 I
Je vouwt je handen zacht samen
geboeid en gekneveld in een eeuwig amen
Je kijkt met betraande ogen door
de verregende ramen
De wind tekent striemen op de verweerde muur
op dit steenkoude uur van waakzaamheid
Je bent getekend door een christelijk stramien
Dan kies je liever geen kruisiging
aan een crucifix
maar een martelgang door…
Blijvend
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.012 In alle bewondering deel ik de stilte
jij ligt hier in de grond
al zou ik U eigenlijk U moeten noemen
respect voor de leeftijd en de mens.
Bloemen groeien niet goed
op al het uitgegraven zand
maar gelukkig houdt liefde kleur vast
omdat er altijd een herinnering blijft.…
Betweter
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
784 Ze noemen mij een betweter
Maar geloof me, ik bedoel het goed
Ik bedoel het zelfs beter…
Vleugelslag
gedicht
2.3 met 58 stemmen
16.325 Zwemmen moet je leren. Het vaste omzetten in vloeibaar.
Veren op de steunzool van het water. Liggen op het water.
Zwemmen is loslaten, drijven, meegaan met de stroom.
Maar wat is vliegen? Vliegen is dit alles niet.
Vliegen valt niet te leren. Je kunt het of
je kunt het niet. Alle vrouwen kunnen het.
Ze zijn het soms vergeten. Vliegen is…
Schemerliedje
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.704 In de schemering
Is er een fluisteren:
Lieveling, lieveling!
De hemelen duisteren,
Maar klaar glanst hopen en herinnering:
Lieveling, lieveling !
Kom in de schemering.
Handen zullen teer strelen,
En aan uw oor de hele
Hele stille fluistering:
Lieveling, lieveling!
En aan mijn wang uw hoofd gevleid.
Om mij de warme zaligheid…
Vrij reizen
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
789 Kolderiek periodiek (nr.21 uit een reeks van 100)
Uitzicht vanuit de trein:
“ Door de bomen zie ik Den Bosch niet meer.”…
Over eenvoud en kracht
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
977 Als een windhoos verwaaien
emoties moeiteloos over een
zacht glooiend landschap
In kalme handen weten
koude wangen zich geborgen
voor latere tranengloed
Wat in het ongewisse blijft
zijn de bouwstenen
van het eigen zijn
de diepere roerselen
ontsproten aan dat wat
niet gekend wordt
Het onbenoembare zelf
trekt aan als een magneet…
Waar onze zielen oplichten
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.137 Onophoudelijk verstrijkt het leven
in tintelende fluisteringen
Als een rivier keer ik terug
In een toevloed van zachtzinnigheid
komen oude sentimenten boven
Als de ontroering mij overmant
en het leven dieper doet ademen
overschaduwt jouw hartepijn
het mij omringende
Met hart en handen
met huid en haar en
beginselen der tederheid…
Stiekem Meer op Social Media
snelsonnet
3.3 met 6 stemmen
1.128 Hyves is nu door De Telegraaf gekocht
Het network leek door Facebook haast verdrongen
Het einde virtueel welhaast voldongen
We hadden niet meer door wat Hyves vermocht
Zo blijkt weer hoe potentie ongekend is
Als iets een schijnbaar gepasseerde trend is…
Mens
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
909 Hetgeen wat ons allen bindt,
is hetgeen dat bijna niemand vindt.
Een overeenkomst die we allen bij ons dragen,
iedereen weet het, maar niemand stelt vragen.
De rode draad van de mens is het misschien.
Iedereen kijkt, maar niemand wil het zien.
We zijn allen hetzelfde, allen gelijk.
Wat maakt het nu uit of je arm bent, of rijk?
We verliezen…
In een zwijgzaam mysterium
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
498 Het vermolmde hout
dat kraakt onder mijn voeten
bij het betreden van
jouw bebost domein
knispert en ritselt zacht
als een gekreukeld tekenvel
waarop symbolisch
het leven wordt uitgelegd
De kracht der verbeelding
brengt ons een veelvoud
aan betekenissen
Ja, ook bekentenissen
die in een zwijgzaam mysterium
ontstaan en weer opgaan…
Puur
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
574 Over de huid die je hart beschermt
kriebel ik met mijn leven erop los
eigenlijk is het hart niet voor plagen bestemd
maar uiteindelijk was ik toch de klos.
De zon schijnt de lach van binnen uit
al dat bloeit en groeit in mijn natuur
zorg ik dat alles netjes sluit
oh wat heerlijk, wat voelt dit puur.…
Mijn vurige wens
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
646 Met tastbaar genoegen
wordt mijn bloeiend loof
liefdevol overgoten
In stille wateren wordt
het leven weer manifest
en frivool vervolgt het kabbelen
van het levenswater zijn weg
De storm kent in de luwte
geen ademnood meer
Met zuivere intenties
breekt het verleden
zijn stakige punten
en herleid ik de schoonheid
der dingen tot hun…
Een enkele reis naar oneindigheid
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.119 Als de lippen zijn verdroogd
en de oogleden voorgoed zijn gesloten
strijkt een zachte hand
nog een laatste maal over het hart
van het vergankelijke
van een kostbaar leven
Een leven dat geliefd en geleden heeft
Tranen stromen haast woordeloos
uit de zielen van de getroffen nabestaanden
Er volgt een massieve, ondoordringbare stilte…
Ergernis
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
857 Kolderiek periodiek (nr.22 uit een reeks van 100)
Waar de hond van vol is,
daar loopt de stoep van over...…
Nostalgie brengt mij huiswaarts
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
722 Een gapend gat
is als de wond waar ik
Omheen dans
Een afgrond waar
mijn hand de hemel
niet plukken kan
Waar dorre bloemen
mijn vermoeide aangezicht
ontsieren
en de echo
van lieflijke klanken
wegsterft
Ik vind ogentroost
klimmend tegen blinde
muren
in vale herinneringen
aan een zacht bemoste
bedding
waar ik mij te ruste…
Het liefste wat ik heb
gedicht
3.1 met 25 stemmen
20.049 Het liefste wat ik heb is elf geworden.
Feestje. Daarna ging het liefste wat ik heb
naar huis met het liefste wat ik had.
Het kleine meisje met het grote.
Ik met mezelf. Zo vrolijk.
Want het is goed om ooit
iets te hebben gehad.
Het is beter dan nooit
iets te hebben gehad.
-------------------------
uit: 'Enkelvoud', 1991.…
Steigerende Members op Social Media
snelsonnet
2.6 met 8 stemmen
1.042 Sinds Hyves gekocht is door De Telegraaf
Zijn heel wat leden woedend weggelopen
Maar brengt dat het effect waarop zij hopen?
Het lijkt veeleer aandoenlijk doorgedraaf
Het lot der mensheid ligt erin vervat:
Niet elke David wint van Goliath…
Vergeten
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.135 Ik dans met mijn ogen
over de aarde en je steen
in het leven was je mooi
nu lig je hier gewoon gemeen.
Gevlucht van alles
dat maar ontvlucht kon worden
van stress van werk
tot het wassen van de borden.
Bloemen sieren nu jouw zijn
wat jij anders zelf wel deed
ik ben er om je te 'zien'
want denk maar niet...
... dat ik je ooit…
Ramen of deuren
gedicht
2.3 met 12 stemmen
6.043 het verschil tussen ramen en deuren
is zo duidelijk en groot
dat ik als ik moest kiezen
het wel wist en met een raam
al heel blij was
een deur is zo plotseling
onverhoeds sta je daar
van top tot teen binnen of buiten
een open deur staat slordig
en een dichte deur is dicht
terwijl ramen ach
denk eens aan ramen en wat je
daarvan…
IN STILTE
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
476 het is er nog steeds
komt langs op vergeten momenten
de onrust het verdriet
de verwarring is
er nog steeds
stiekeme tranen
wachten op mijn zware hart
maar niemand die het zien
mag, of horen
een brede glimlach
lopend over straat
altijd alert
om niet te vallen
de zorgen
die mijn zuurstof stelen
me doen verstikken
ik ben radeloos…
Fabeltjesland
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
784 Kolderiek periodiek (nr. 23 uit een reeks van 100)
Het nieuws wat alle dieren aanging
bereikte ook plaatsen als Hoenderloo,
Oss, Wolvega en Koedam...…
Verschraald winterlicht
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
620 Diep in gedachten verzonken
draagt hij zich naar de overkant
waar hij, hangend aan de rand
meewarig het hoofd schudt
en hij zijn modderbenen
onhandig stut
Door vergroeiing tot
versteend lijden,
leeft hij met verknoeiing
aan beiden zijden van het bestaan
en tracht hij zorgvuldig
de gemene deler der geheimen
te benoemen
Een onbezonnen…
Over verkilde wateren
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
578 De Goddelijke wind
waait over verkilde wateren
waar geen bodem te vinden is
Ondanks dat gulden regendruppels
bladgoud tekenen op
bezorgde gezichten
en de aftandse sloep
klotst tegen botsende rotspartijen
waar de inham zich versmalt
blijft toch de hoop
op verankering,
op vaste voet aan land
De vrouw die aan
huis gekluisterd
met…
gedachten in de winter
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
594 en weer gaat de storm liggen
schuiven wolken voorbij
het spiegelbeeld van oceanen
neemt regen mee naar verder
hoe zie jij wind
zie je letters zie je bomen of
zie je bladeren door
onzichtbare handen voortgeduwd
waar zal je over schrijven
als de straat koud en grijs
van grauwe regenwolken
geen schuilplaats meer biedt
als op winteravonden…
Ons geheim
gedicht
3.1 met 28 stemmen
9.113 Een vrouw loopt op de markt.
Ik schat haar zeventig.
Hoe vaak gaat zij naar Albert Heijn?
Wie houdt dat van haar bij?
En wat zal zij er halen?
En hoe zal zij betalen?
Doet zij dat met haar pin?
En staat haar code ergens in?
Ik laat haar lopen, ons geheim,
haar tas gevuld met vragen.
----------------------------------------…
Dementie
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
687 Ik heb de wind voelen komen
vanwaar de zon ondergaat
en waar de nacht begint.
Hij heeft mij herinneringen ontnomen.
Wat aan mijn voeten lag
gekluwend met najaarsdraden
verwaait, verstrooid, weggedragen
naar onbereikbare oorden.
Geen verleden, geen toekomst meer
het heden onbepaald
onbewust van tijd
en eind
.…
Haat
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.093 Vertrapt, verstoten…
In het hart geschoten.
Weg moesten wij van deze plek, weg van huis…
Nergens anders vonden wij een thuis.
Een lange reis vol verlies en pijn…
Waarom zouden ze zo boos op ons zijn?
Ramen ingegooid en huizen vernield…
Ik weet niet wat die bruinhemden bezield.
Oproer en geweld…
Is de partij alles wat nog telt?
Afschuw…
Lopen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
496 Op het gevoel dat ik leef
vraag ik jou mij te delen.
Schoon word ik van het water
dat geschuimd tussen ons is
van huid op huid.
Mijn streling op je hart
gaat niet onopgemerkt voorbij
want het schrikmoment
ligt nog op je netvlies.
Geef 'het' vrijheid
is enkel wat ik fluister
omdat ik zelf ook wil lopen
waar mijn pad loopt.…
Voorbij de hemisferen
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
1.118 Dit is de plek
waar mijn ziel brandt
waar de boombladeren
fluisteren in diffuus licht
waar ik mijn hielen licht
als de tijd
gekomen is
als ik voorgoed
naar binnen keer
verdwijn in een
innerlijk vergezicht
slaap ik hand in hand
met zilverster,
zo ziele-zacht
levend in nalatenschap
zo anders dan gedacht
immer weer…