7480 resultaten.
Bloemen in wit
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
514 jij hebt
ondanks de kou
je vleugels ontvouwen
in een wind
die jou zonder thermiek
nauwelijks kan dragen
de laagstaande zon
warmt nog
je donkere kleuren
jouw laatste kans
op een dans
langs de bloemen in wit
van kleurige fladder
naar stip in de verte
voorbij de zon zal je sterven…
Maagdelijk in verwachten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
523 de verf is verdroogd
penselen hard geworden
in een liefdeloze tijd
het palet vol stof
de felle kleuren
somberen een zielloos dof
het linnen
is nog onberoerd
maagdelijk in verwachten
dan schetst het licht
weer voor het eerst
kruipt schaduw uit de nachten
een compositie
van zwart wit
waarin al kleuren groeien
de winterslaap…
Belofte
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
668 Spiegelt zich vrolijk in de ruiten,
of hij de winter overwon.
Maar op de heggen ligt nog rijp,
de lucht is koud en kil.
Geen takje dat zich roert,
de wind houdt zich angstvllig stil.
Toch lijkt het of de lente komt…
die stralend blauwe lucht
jaagt met haar gouden zonneschijn
de winter op de vlucht.…
bewinterde aarde
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
458 bewinterde aarde
je versteent alle wereldse geluiden
slechts hier en daar
vallen scherven gekraai
her en der
en woorden vervriezen in de mond
je hardheid
mildert plots het bestaan
er rest nu geen lawaai
als is het leven van overtolligheid ontdaan
stil als steen
zacht het kristallen gras
en bewegingloos alles op zijn plaats gevroren
de ochtenden…
Vandaag in Den Oever gewandeld,
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
488 alwaar het ijs tegen de pier omhoog groeit,
zoals mijn gedachten weleens tegen de klippen,
waar ik deze vroeger dan liet hangen te drogen
om ze bij laag tij te laten vervlieden
met het ritme en de ruis van de regelmaat,
maar welke ik heden ten dagen durf voor te dragen
voor beschouwing en beminning,
het zij op papier, het zij in mijn hoofd,…
De lach van alle zomers
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
492 ik zie je staan
ontdaan van alle luister
nog trots en vol elan
fluister tegen je
zoals ik ook al deed toen jij
in vol ornaat alles domineerde
jij excelleerde
als op een galabal
met de lach van alle zomers
vaak heb ik je omarmd
als de zachte avondwind
jouw sluiers even tilde
kaal sta jij strak tegen de
koude avondhemel afgetekend…
Een winterslaap verder
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
525 het was jouw adem
tegen de ruit
warmte van binnenuit
die tot kleine druppels bevroor
het uitzicht
onmogelijk maakte
door een kou
die ons beiden diep raakte
in confronteren
wist de vorst
ons buiten te sluiten
door het ijs op de ruiten
wij kenden onze plaats
maakten het warm
in huis en met haard
glimlachten een winterslaap verder…
Virusvers of snelsnottet
snelsonnet
2.2 met 12 stemmen
1.020 De snottertijd is weer eens aangebroken
Want, wat ik ook vermijd, het heeft geen zin
Al spuit ik anti-alles-stoffen in
Ik word, zoals gewoonlijk, aangestoken
Het schept voor menigeen een band, dat wel:
De wereldbol is als een snottebel…
Lente
poëzie
2.7 met 9 stemmen
1.957 De zon is verschenen!
De aarde straalt -
Zij heeft een verdwenen
Geluk in mijn ogen gehaald.
Ik ben alles vergeten
Wat ik zo even wist -
Ach: wat is 't dat we weten?
Wat is 't! wat is 't!
Wat is 't dat we willen,
Dan de kranke aarde in 't
Zonlicht te tillen -
Als een arm ziek kind!…
Frivole lichaamstaal
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
515 wat speels
en vrolijk was
verstrakt in koude lijnen
waar warmte en muziek
op gave golven dansten
staat nu een lage zon te schijnen
ziet het echte leven
zijn eerste wit bij het ontwaken
en gooit de kont tegen de krib
verlaten is
frivole lichaamstaal
verpakt in broek en lange jassen
gelukkig
kunnen de gezichten
nog altijd stralend…
Je wispelturigheid
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
508 de zon schijnt
toch regen je
in dikke druppels tranen
zwaar hangen ze
aan zomerbloemen
vol kleurige verhalen
vullen snel
de kleine breuken
in de droge herfstgrond
ik kus de
donkere wolken
van je natte mond
laat jouw lach
niet meer verstikken
door je wispelturigheid
zie de lage zon
weer lichten
in je ogen
zij helderen…
Wintertijd
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
577 De wintertijd is 28 oktober ingegaan.
--------------------------------------
De wintertijd is heden aangebroken,
Dus gisteren de hele dag die strijd:
Eén uur erbij, of zijn we één uur kwijt,
En dat probleem, dat blijft dan in mij spoken.
Vertwijfeld moet ik ook mee overstag,
En meegaan in de orde van de dag.…
Smelt van nostalgie
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
464 ik speel al weer
met sneeuw
stapel de kristallen
laat zonlicht
uitgekiend
op de facetjes vallen
zo open ik
een winterdag
met witte pracht
maar smelt
van nostalgie als
ik het landschap zie
door koestering
van handen
wordt alles prooi voor dooi
mij resten slechts
de warme tranen
het was te vroeg zo mooi…
OVERWINTEREN OP DE VOLKSTUIN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
649 ik vind het goed om uit te houden
denk vaak aan veel meer ellende om me heen
of droom van Spaanse stranden met palmen om me heen
Of terugdenken aan vroeger, ons gezin
in dat grote herenhuis zonder tuin
met slechts een kolenkachel voor ons tienen
dus allen dagelijks daar omheen
Die onversleten herinnering die het hem doet
en mijn winterse…
Bomen in skelet
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
531 het leven stilt
waar bomen in skelet
nog rillen onder de noordooster
vlokt zacht de eerste sneeuw
zij dartelt
in het luchtig vallen
op de koude schrale wind
bewonderd door een spelend kind
haar lach brengt
weer de vrolijkheid
in een witte wereld terug
waar stilte van de schepping heerst
in het wissen van de sporen
zal de winter…
Met vriezend licht
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
526 zie de spiegel groeien
waar golfjes net nog
water bloeiden
verstillen zij tot ijs
ingelijst door
wit bevroren riet
met als decor de
dicht berijpte bomen
koning winter is gekomen
nog liggen meer en vaarten open
maar de nachtvorst streelt ze dicht
rimpelloos met vriezend licht…
In speels laveren
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
496 het dwarrelt
naar omlaag
jacht en jaagt
in speels laveren
ook de wind
lijkt snel te leren
hoe zij de kristallen
flonkerend kan draperen
de horizon verdwijnt
geluid dempt uit respect
voor de snelheid
waarmee wit alles bedekt
de aarde
licht weer op
na een donker herfstig leven
rust zij onder winters zachte deken…
De sneeuw dekt alle woorden toe
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
659 De sneeuw dekt alle woorden toe
en laat hun ijdel pogen zien
om weer te geven wat het is
in stilte te vertoeven.
De sneeuw hervindt de luchtigheid
om toe te dekken wat ons deert
terwijl de eeuwigheid niet rent
maar smelten durft in ieder vlokje.
De sneeuw kent eenvoud en vertrouwen
want durft te vallen zonder vrees
terwijl de bange mensen…
Waarschuwing
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
437 Weer waren de verkeers- en sneeuwwaarschuwingen niet van de lucht, maar ook deze keer is het erg meegevallen.
Verwachting van ellende op de wegen
Jaagt menigeen de stuipen op het lijf.
Zodat ook ik van schrik al half verstijf,
Met veel succes houdt zo ’n bericht mij tegen.
Het toppunt van de veiligheid bereikt,
Geen Overweg te zien, waar je…
Los van de tijd
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
511 zacht breekt het ijs
een vlam lekt
uit de open haard
speelt met
kleuren in het glas
wij zijn op reis
in het verglijden
van de kleine uren
dansen sprookjes op de muren
realiteit heeft
gordijnen gesloten
een dimensie van spoken licht op
wij zijn vertrokken
los van de tijd
de winterslaap wordt ons benijd…
Sneeuw
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.432 Vlokken, vlokken, vlokken,
gesteven schuim,
met scheuten en schokken
door 't ruim!
Ze zakken
bij pakken,
en, als er wind in zit,
waaien ze, waaien ze,
draaien ze, draaien ze, -
de lucht is donker van wit.
Eenbarelijk buien!
De grond wordt zat;
en dikker kleven de kuien
wat.
Ze leven,
die losse wittigheên!
Ze wervelweven,
ondereen,…
Met eenzijdig wit
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
526 winter heeft vleugels gekregen
sneeuw jacht driftend
langs herens wegen
tekent bomen en struiken
met eenzijdig wit
spookachtig zonder gezicht
nog stuiven duinen
naar onbegaanbaar
raken dorpen geïsoleerd
snel zal de mens
de sneeuw weer gaan ruimen
in overleving zijn kleinheid geleerd…
Op de aard der Vooreilanden van Amerika.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
948 In 't aangenaam gewest, waar nooit het groen verdwijnt,
Komt nooit d'onvruchtbre winter beven.
Slechts kan het lieflijk wit, dat op de lelie schijnt,
Het schijnsel van zijn sneeuw daar geven.
--------------------------------------
Vooreilanden van Amerika – Antillen
beven- schrik brengen…
De strakke kragen riet
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
502 mis de ochtendrijp
in roze tinten bij een
rood omkranste zon
het ongerepte
witte landschap waar
de stilte krakend klonk
grijze buien
met hun sluiers sneeuw
die dansen op de wind
krasse schaatsers
langs de strakke kragen riet
verglijdend in het verre niets
eens zal de vorst
zijn winterse entree gaan maken
anders zal de lente nooit…
De hoeve
gedicht
4.0 met 5 stemmen
4.273 Zoals het riet ruikt in de winter.
Mijn houtjes krassen over de gracht.
Op zolder schimmelt het oude stro.
Drinkbakken klapperen aan de muur.
Eén kat woont hier nog en
ik wil naar huis.
Opa ruikt naar pruimtabak
en vertelt over zijn paarden,
lang geleden, op de hoeve. Oma
schilt bergen aardappels, wortels.
Ze zwijgt.…
Bloemen van kristal
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
564 zonder doek
slechts water en
een breed penseel
zo schilder ik
een onvoorstelbaar
winters tafereel
met strakke streken
breng ik water aan
op een ijskoud raam
zacht vriezen
bloemen van kristal
al naar het opengaan
een transparant boeket
als ode aan het jaargetij
bloeiend op de ruit gezet…
Een handvol wolken
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
583 zacht waait de wind
vangt de maan
met een handvol wolken
de laatste ijsbloemen stralen
maar de knoppen lopen niet uit
verleppen traag op de ruit
de sneeuw
verliest zijn kristallen
in druppels die langzaam gaan vallen
het winterse feest
krijgt in dooi zijn finale
tijd om voorzichtig wat lente te halen…
Niet meer schaatsen.
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
701 Een man in schaatspak vandaag
tierde dat ze hem het schaatsen
niet gunden.
De sneeuw verpest het
en het gaat binnenkort
ook nog eens dooien.
Arme man in schaatspak
gekwetst door weergoden
draait zich om naar huis.
Wees gerust
de zon gaat schijnen
binnenkort.…
De eerde doomt
poëzie
4.5 met 2 stemmen
3.433 De eerde doomt, de biezen leken
van de vroege morgenbrand,
die, in 't Oosten opgesteken,
bijt in 't baardig weideland.
Grauw is 't over nacht gevrozen ;
over dag, van 's morgens vroeg,
viert en vonkt het zonneblozen
fel, maar nog niet fel genoeg,
om het koele graf te ontsluiten,
waarin 't zaad geborgen ligt,
wachtende, om opnieuw te spruiten…
haiku
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
629 in de stille tuin
klinkt op bruine stapstenen
geklos van klompen…