1080 resultaten.
De leden streden fel om de grootste
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
267 De leden streden fel om de grootste
Terwijl
Hun aller handen bloedden van onschuld
Met het geduld nu ongelijk verdeeld
Over de handig ingehamerde kamer
Waar zij gezamenlijk nooit uit zullen komen
Door een wirwar aan verzegelde stokpaardjes
Geitenpaadjes van niet eens zo lang geleden
Beelden van inmiddels afgezwakte ideeën
Dichtgesmeten…
Tadorna tadorna
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
298 halfgans zowaar
als helft der onderfamilie maar
als duck-achtigen der watervogels
leven wij het liefst in duinen
als beste broedbiotoop
in slikrijk gebied
in binnenlanden
bij de grote rivieren
op kwelders en veenweiden
breiden wij onze levens uit
bergen onze legsels
achtentwintig dagen lang
in een leegstaande rabbithole
de dolste…
omnis responds
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
302 Labyrinten of
driedubbele bodems
smeltkroezende gevoelens
tenen zo lang als grafstenen
allen wenen zij
gepasteuriseerde tranen
Dwalingen
als eenrichtingsgaande
kruisdragingen op steroïde
geïdealiseerde preken
doorgesnoven streken
even leken ze
getraumatiseerde goden
door zelfkastijding
onderdrukte vreugde
als deugneuzen schijnen…
hij zou bijna
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
934 hij zou bijna
beginnen te geloven
in complotten en theorieën
waar zelfs de zotste honden
niet voor op hun knieën gaan
hij zou bijna
onnavolgbare wegen
dezer dagboekidioterieën
vol leegte vloekend vullen
met Sodom- en orgieëntaal
hij zou bijna
het dark web erbij halen
of zwarte-gaten-fantasieën
waar hij liever praten wil
over de…
De Vijver van Lacuna
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
369 ‘speculis sine imaginibus’
Spiegels zonder beelden
verdeelden de gemoederen
over verschillende kamers,
waardoor niks van waarde
werkelijk beklijven wilde.
De Vijver van Lacuna
waaruit zij alsnog dronken;
de jongen in wie zij
hun ik herkennen konden
onder ’t kroos dat zij
al vingerwijzend oplosten
met spreuken,
met borstklopperij…
een hand kan zacht zijn
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
355 een hand kan zacht zijn
een blik vertrouwen geven
woorden opbeuren
nabijheid een veilig gevoel
een huis warmte
een bed voldoende rust
voeding ook verbinding
een band kan hecht zijn
een kus motivatie geven
daden belonen
dankbaarheid voor aanwezigheid
een hart liefde
een hoofd zodoende lucht
kennis dan verdieping…
stormbreker
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
765 Achter de verhalen van vervaagd behang
en onder het vale gangkleed geveegde
naar de ronde tafel waaraan gegeten moest
en zou worden
van de breekbaarste borden
beladen onder het gewicht van verledens
door de steden van weleer
en de graven ten lande
Het waren de kauwen
en de meeuwen evenzeer
zij schreeuwden het uit
door de jaren heen…
Hij stofzuigt en poetst
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
242 Hij stofzuigt en poetst
tevens de wc
en neemt de badkamer mee
doet de vaat met de hand
de was in en uit de Miele
hangt, vouwt
maakt alles netjes aan kant
Hij lapt de ramen
boent de vloer
de trap en het gat
verzorgt vers voer
en andere benodigdheden
om eenvoudig te leven
Hij loopt alle dagelijkse ronden
ook al is het hondenweer
plakt…
hij zag de man liggen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
253 hij zag de man liggen
meesterlijk omschreven
in benarde omstandigheden
en kon zich direct
met hem identificeren
het waren simpele woorden
waardoor de situatie
tot in detail getekend werd
in een paar zinnen
kwam alles heel hard binnen
het knabbelen van de zee
het verscheurde lichaam
de zon die langzaam klom
hoe traag de dag verloopt…
fotosynthetische praaldans
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
211 Ik heb nooit begrepen waarom
een watermolen geen wieken heeft
want dan zou het de wind
een handje kunnen helpen
om de bladeren van bomen te laten ratelen
waar ik dan bij wegdromen kan
met mijn voetjes bungelend in de beek
die op zijn beurt in gang gehouden wordt
door het draaien van het rad
dat meelift op de wind
zodat het water gezwind langs…
liefdevol genegeerd
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
240 “Hier heb jij mij laten zweven”
schreeuwt ze
en zoekt er betekenis bij
als een daad van stilstand in het al
nog los van haar lichtzinnige tegenkracht
stijgt hij hardop
als de tijd het toelaat
en hij nooit op niks kan reageren
voorbij de rationele oneindigheid
wordt hij voor de vuist weg
liefdevol genegeerd.
“Hier liet je me sterven”
fluistert…
muren met dingen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
174 Er waren muren met dingen
deuren en ramen die open konden
en ook weer dicht gingen
aan stoelen zeker geen gebrek
een eettafel en kasten
twee fauteuils én zo’n skai-leren bank
ze sliepen in schone bedden
aten netjes met bestek van borden
en kregen horden aan cadeautjes
ze gingen op vele vakanties
moesten er voor dag en dauw op uit
om…
de strengste kerk
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
155 Zij merken aan alles dat men gevangen zit
echter zien zij de muren of de tralies niet
noch de zee die hen dan verwijderen zou
van datgene hen ooit lief was in hun leven
waartegen men geen ander weerwoord heeft
dan zwijgen over dat wat echt belangrijk is
Men probeert de werkelijkheid op te vangen
door de druppels van afgekoelde aardplaten…
No Way
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
167 Feitelijk hoeft dit persoon geen bla’ren te zien
als hij het voorbijgaan beschrijft van een seizoen
net zo min hij de pijnen werkelijk doorstaat
op die momenten dat hij daar woorden voor zoekt
Blijkbaar kon die schaduwnimf de weg kwijtraken
in buien die als gefabuleerde stormen raasden
ongunstige wind zelfs standbeelden wegblazen
die onomstotelijk…
catastrofaal
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
125 niks nie’ deplorabel
maar catastrofaal
zei C. van Kanjij
als wij nog in de schoolbanken zaten
de keuringsdienst geeft heden van de basis
vijfentachtig procent een voldoende
dertien procent een onvoldoende
twee procent is zeer zwak
van de voortgezette opleidingsweg krijgt
zevenenzeventig procent een voldoende
eenentwintig procent een onvoldoende…
Ontberging
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
160 Onder aan zijn voet
had het onderliggende land
zijn leven lang gewacht;
de wolken,
die waren goed te overzien geweest.
Echter lagen zijn zorgen nu op lagere gronden
waar rivieren en beken de dienst uitmaakten
zolang zij gevoed werden door zijn onovertroffen hoogte,
maar de onontkoombare leegte die volgde op zijn verwijdering
had de mondingen…
Eén zomermiddag...
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
6 Wil je voor één zomermiddag ook de mijne zijn?
Zodat we kunnen doen alsof we geliefden zijn.
Zodat het zonlicht onze naakte lichamen kan strelen.
Zodat ik mijn hand op je borst kan laten rusten,
om je naar mij toe kan trekken en mijn lichaam te vormen naar het jouwe.
Zodat ik mijn hand door je blonde haar kan laten gaan en zachtjes je hals kan…
WEER IS HET SEPTEMBER
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
550 is in de maand
de r van regenjassen en natte fietsen
de r van rupsbanden door lege maisvelden
nee, laten we geen oorlog beginnen, alweer
vooral als het niet strikt noodzakelijk is
en het is niet noodzakelijk, we zitten met het bord op schoot
de poes en de hond met hun buikje rond
de kilte van de avondstond
moeder de vrouw breit een sok
oh…
Opwindstreek
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
812 Het joch, dat van z'n juffrouw baalt,
heeft in een dolle bui
alweer wat streken uitgehaald,
ook juf d'r wollen trui.
De deels ontklede schooljuffrouw
berispt het jochie luid:
'Ik wens geen enk'le streek van jou!'
Het haalt zowaar niks uit.…
Moeders antwoord
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
1.396 Een jaar nu
is moeder dood
Haar kist onder
de bloemenzee van toen
Gaat nog
zo vaak open
Soms korter
dan een ogenblik
Soms meer dan
een kwartier
Moeder geeft
'r gedachten prijs & bloot
Ik stel haar
'n vraag
Het antwoord
op haar dunne lippen
Immer zegt ze:
ik ben hier
Dat is na
een jaar geruststellend.…
Velden van geluk
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
1.328 Ze zocht zich een ongeluk
in het weidse veld
naar een klavertje vier
Zoveel mooie bloempjes d'r
wel niet stonden
trapte ze in extase,
als een wild dier
haar hart en handen
brandend trof ze
dra daar een schone roos
die haar van vreugde
zowaar innig wenen liet…
tussen droom en werkelijkheid
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.034 Gedachten, woorden, beelden,
als bubbels in d'r brein.
Maar,
steeds als ze ze wil grijpen
spatten ze, luchtbel-verzen eigen,
als tranen op 't papier.
Om dan,
doodgewoon te verdrogen
tot zwijgen...…
Tussen droom en werkelijkheid
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
865 Gedachten, woorden, beelden,
als bubbels in d'r brein.
Maar,
steeds als ze ze wil grijpen
spatten ze,
luchtbel-verzen eigen,
als tranen op 't papier.
Om dan, doodgewoon te verdrogen
tot zwijgen...…
Behoeden
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
738 Deze boom
wil me
voor sneeuw behoeden
...bij nacht en dag
Voor wind ook
uit
het noordoosten
...z'n grimlach
Ik herken
haar kwaadheid
haar ingehouden woede
als wind 'r schudden doet
Ik zoek
haar stam, haar takken
zwart
van verkilde winter
Beschut me
behoed me
voor kou en neerslag
van betekenis.…
Toekomstperspectief
snelsonnet
4.2 met 4 stemmen
658 Maar ook al twijfelt men aan May d'r Brexit,
feit is dat zíj nu stevig op d’r plek zit.…
Oh Oh Zoetermeer
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
1.211 de kerk
d’herberg met ’t biljart
Oh Oh Oudsoetermeer
gehucht van boeren in hoeven
verse melk in kannen
laat de stadse jonge juffrouwen
met d'r luitjes lingerie
zo wulps in vouwen
u dan keren kranigh
om 't smetje eenmalig
te aanschouwen…
zouden nachten spiegels brengen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
499 als er even niks nieuws groeit
kan de lucht op adem komen
en de grond weer doorwaaien
verlichte wortels zelfs
maar
verwaarloosbaar
zouden nachten spiegels brengen
mochten de randen zwart blijven
als levenloze gaten zonder slagen
harde leerscholen
lijken
gewonde helingen
onbevredigend
de dode
herinneringen
begraven in permanent…
al hijgend als een krijger
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
449 I
de drift is hard om hard te gaan
blijven staan om niet om te vallen
nog harder te knallen
en ongekend genoegen nemen
en krijgen in heftigheid
[om] in waanzin te stijgen
de drang is zoet om weg te gaan
toch blijf ik staan door om te vallen
nog harder om te vallen
zomaar te verdwijnen
overstijgen pijnen
in waanzin [door]
II…
(omdat de versneller stilstond ofzo)
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
377 de ochtend wreekt zich met ijselijk vogelgetetter
’t licht doorbreekt de nasleep van de nacht
waar aan ’t oppervlak de stilte heerste
de woorden waren uit de lucht
sommigen veilig geland in af te sluiten kooien
de meesten gestrand
in onnavolgbare ophopingen
van ogenschijnlijk nietszeggende deeltjes
die samenklonterden
de dag knikt
als…
op de kop tussen dopheide
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
422 in ’t open veld was geen schaduw
van laurier of struik te bekennen
behalve van ’n eenzaam wolkje
dat zo weer voorbij waaien zou
en toch
toen hij ging liggen
kwamen de schapen
grazen en stampen
en sneden
met hun silhouetten
als tanden
’t fris aangegroeide
goede gemoed weg
dat blakend in de zon
eindelijk begonnen was
op te bloeien…