Alle inzendingen over haiku

geknotte wilgen staan uitgekamd te wachten op hun nieuwe pruik…

de tulpen onthoofd rode blaadjes langs de weg verwarrende wind…

wind blaast ogen blind in zand verdwijnen schelpen meeuwen scheren vrij…

elk jaar steel ik wat takken van de sering zij dankt met meer groei…

De wereld van haar onthoud ik haar kinderen rennend in het gras De kinderen van hen onthoud ik het dromen de weidse wolken Voortaan drink ik geen zuiver water meer, dorstig kind van verbeelding…

Tinnen soldaatjes onpopulair gesmolten tot nieuwe figuren. In het rood en wit schuilen de vrije mussen, het blauw is in rouw. Stilte op het plein, siddert in verbaal geluid morgen nieuwe ronde. Vrij lijkt onverveerd van angsten te bevrijden, hoop blijft ongedeerd. Illustratie: ( Karma ) Paul Martens…

het Hollands landschap eindeloos vlak vergezicht een molshoop breekt al…

magnolia bloeit in buurman's tuin - hoe rose mijn Japanse kers!…

lijnen toveren onverwachte patronen fantasie vol kleur…

roze bloesemregen danst weelderig in het rond moeder natuur verleidt…

Vlinder voel je blij je hebt maar kort te leven geniet maar even.…

als de schemer valt ontsluiten rode schimmen de deur naar morgen…

Hij ontwijkt op de Staphorster Gemeenteweg razendsnel fietsende meisjes van zes. In een flits neemt hij waar één starende moeder in somberbonte bollende dracht. Het verleden sterft geleidelijk. Thuis staart een voormoeder hem dagelijks aan op een overbevolkte foto anno 1900. Als enige draagt zij nog de Alphense muts. Verkwikkend dat wit temidden…

Een hand naar je naaste uitsteken.... een gulle hand, een strelende hand Dat is warmte en liefde geven!…

Zon zee en golven meeuwen vliegen boven zee naar de horizon.…

het frisgroene blad absorbeert gestreeld door wind volop de lente…

de shampoo maakt van mijn al kleine wereld een pijnlijk tranendal…

Armen vol geluk dat is een kostbaar geschenk houdt het stevig vast.…

Dichte stormwolken tinten weiden en boszomen zwaar, donker, plechtig. Het rivierschip keert: fors - stervend klinkt een dwergstorm over pakhuizen. Er blaast geen wind, maar boomblaadjes schudden, klappen: vogels strijken neer. 's Morgens krabt mijn vrouw ijzel van de bushalte: tijden komen weer. Morgennevel ruist. Nadert langzaam…

bollenvelden staan in volle pracht te kleuren om in te lijsten…

Blij als een kind, dat een verloren boekje van vroeger weer in een tweedehands boekwinkel vindt!…

de lente verdampt de laatste wintersnippers het zonnetje bloost…

Op een zwart schoolbord, werden psalmen gekalkt, ze staan in het krijt. Hoge verwachting, bespeelt de toekomstmuziek, vervalst de tijden. Geweest is geweest, verpulverde gedachten recycling van de geest. Het is soms beter de stilte te beschouwen tussen teksten door. Wereldmuziek raakt gevoelssnaren, vibreert niet in elke toonsoort…

wieken zoeven rond en spelen verstoppertje met de lentezon…

Weilanden geuren Naar gier en ontwaakt leven Zwaluwen dansen…

Donkere nachten ogen die duisternis zien binnen in je ziel.…

Borende ogen zoekend naar diepe waarheid vind ik fantastisch.…

Merel daar buiten je zingt weer met hoge toon een lied in de boom.…

in bloesemkruinen fluistert een kleine vogel lentegedichten…

Hoe kan het dat haat nog steeds bestaat.. terwijl we haat allemaal haten...…