3863 resultaten.
LAIS CCXXIV
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
409 Er was gebrek, onleefbaarheid. Het werd
woest weer verliefd. “Jij geeft geen zier om mij!”.
Haar schater klonk in schichtigheid van hert
(een godheid glijdt er af, teloor, voorbij).
Het ziet haar lijf, de ziel kan er niet bij.
Heur haar streelt thans haar naakte schouders daar
waar handen ijlen naar zijn handen maar
het komt niet aan. Een hese…
LAIS CCXXV
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
433 De klok tikt en meet de oneindigheid
die de dag verhardt en het uur verstilt.
Vier jaar maar, fluistert de verbetenheid.
Millennia waren zij jager en wild
en ’t nadert nu, gekleed als zij in vilt.
Ze speelt graag zee en weigert de rivier.
Zij schenkt het niets met tranen van plezier.
Haar zucht verlucht de geur van een ander,
doch in dit zilte…
LAIS CCXXXVI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
423 In de pit van het zwart voltrekt het niets
dat het wordt zich volkomen, uitgeklaard,
ontdaan van de obsessie met elk iets
dat het niet is, en stilte openbaart
zich in het eindeloze, onvervaard.
In ’t git van het wit verhardt het gebrek
zich tot een kauwen op de lege bek:
niets wordt zo materie, materiaal.
Het maalt zich stuk voor haar, offreert…
LAIS CCXXVII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
480 Van een verzengend mystiek gegeven
wordt het ontvangstantenne als zij lacht.
Stroeve droefenis, het buitenleven
verstoort te bruut die zwarte hemelpracht:
’t Maakt zwijgen aan, dat elk spreken versmacht.
Het was bij haar en vroeg, zij gaf wat loog,
maar ’t was eerst hij die zich met haar bedroog.
Gevangen nog in flarden van een hels betoog,…
LAIS CCXXVIII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
419 Guirlande is de kronkel in heur haar,
spiraal van zwart in goud, en haar gelaat
vertaalt de wouden in haar zwijgen daar,
het ogenblik waarin zij leesbaar staat,
maar zij getrouw hem haar niet lezen laat.
Het ziet hen wel, maar wacht daar het haar kent.
Het is geen ik, zo’n vent die langzaam went,
maar wel bekend met wat er is, bestaat.
En zij…
LAIS CCXXIX
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
408 Het danst omdat er leven is maar nee
de dood heeft hem nu gans omkranst, verniet
en in het duister sterft het zachtjes mee.
Het hoort de stilte toeslaan op zijn lied
met leed dat het verweesd toen achterliet.
’t Wordt ook omstandigheid van zijn bestaan.
Het ziet zijn schaduw in de volle maan:
leegte loopt leeg in wat al leegte was.
Zij had voor…
LAIS CCXXX
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
448 Dit is dus waarop het heeft zo lang gewacht.
Dat het hier was, is, en zich leven laat
voor wat het voelt, dat zij het hiertoe bracht,
dat het druipt waar zij ledig lacht en praat,
dat zij humaan werd en dus vol van haat.
Het laat zichzelf als niets verdwijnen en
ontbindt de zang tot aardig lied voor hen.
Het wordt wat lucht, of water waar zij…
LAIS CCXX
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
414 ’t Verlangen loopt verloren in een land
dat nergens is, niets dat niets betovert.
’t Beminde reine snelt van hand naar hand
en de stilte die het nu herovert
is geschrift dat enkel schrift verovert.
Het ijle vliedt het lege in, verdriet
lost op in pijn en leed verdwijnt in ’t lied
dat niemand lezen wil, dat niemand schrijft.
Zij is haar niemandsland…
LAIS CCXXXII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
471 Het schrijft haar neer: zij daalt in binnenrijm,
haar huid is volle glijvlucht vederklank
die in stralen spreekt. Zij is hun geheim.
Het bergt haar naam in bladen zilverrank,
haar letters druipen, nat van minnedrank.
Men mag haar lezen hier, maar de woorden
worden sluiers, knopen letterkoorden
tot alle tekst in haar gevangen is.
Later kan het…
LAIS CCXXXIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
416 Het raakte haar: de woorden schoten los
van elke zin en letters verdwenen
in de flits van genot: ring in het bos
waar niets nog ademde. Zacht het wenen
van de nacht fluistert heel allene
dat het ene is verdwenen. Heilsfeit:
de eeuwigheid spleet open in de tijd.
Verlangen had het uit zichzelf gebracht,
verleden tijd die niemand hem benijdt.…
LAIS CCXXXIV
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
396 Het raam. Rondom raast hongerig de storm.
Het zag haar dolen in het huis dat huilt.
Het vrat zich door de tijd heen als een worm.
Lust is wanhoop waarin angst zich verschuilt.
Het schone heeft zich met zichzelf vervuild.
Alle wegen lopen dood in Rome.
De mensen zijn doden die nog dromen.
Een wolk scheurt weg, de straal verbindt het oog
met…
LAIS CCLXXXVIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
442 Gans de wereld liep in het verloren,
alles dwaalde, wemelde en het zocht
vergeefs zijn plaats, lichamelijke sporen,
maar de tijd had het slechts dood verkocht.
Elke zang zonk weg in het grauwe krocht.
Alles van waarde is gratis. Ik geef
voortaan dus maar mijzelf weer prijs en streef
als iedereen het zachte sterven na.
Voel je mijn klank? Zie…
LAIS CCLXXXIX
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
500 De ochtend breekt, aanhoor mijn schittering:
scherven met lijfelijke resten, klaar
licht, ijzig brandende herinnering.
Zotte maan, haar zweten, het rosse haar,
het droge ja (je hebt toch geen bezwaar?).
't Niets niest. Niets helpt goed. Ik kan 't ermee doen,
een vet verhaal dat eindigt in een zoen,
vrouwentongen om te likkebaarden,
passie tussen…
LAIS CCXC
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
480 In Onterecht woon ik, en Nergens ga
ik ’s zondags heen: die ene dag van licht
telt de weken duisternis en week na
week vergroot in mij ’t gruwelijk inzicht
dat ik ontbonden word en zonder zicht
op toekomst, bij ontstentenis van hoop
vernauwt aldus mijn nare levensloop.
Mocht morgen mij alsnog jouw beeltenis
d’ ogen schroeien, dan wordt mijn…
LAIS CCXCI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
454 'k Zie de stemmen en de melodieën
strak verstrengelen tot bazuin en klank.
Eén toon verbrijzelt alle elegieën,
't geluk, 't gegeven leven zonder dank.
Negeer vertwijfeling, blaas weg mijn stank,
kots mijn denken uit in 't hopeloze,
breek de oude ketting van het boze,
verzet mijn hart tot slag in het gelid.
Mijn lijf is offerande, verkozen
word…
LAIS CCXCII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
431 In eindig licht zie ik de ondergang
bewegen van verlangen naar de dood
en stilte sneeuwt haar wonderlijke zang:
“o dwarreling, gebrek aan deel of nood,
het ruisen van uw wit vergeet ik nooit”.
En handen plooien rust in de handen.
En aarde onttrekt zich aan de landen.
En zeeën ruisen als een zijden kleed.
En stormen vuur verglazen de stranden…
LAIS CXLVI
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
498 Schrikbarend sluit het lot de schemering
gans dof en lusteloos het nachtvel in
en aan het grauw van die ontluistering
voegt zij nog wreed naar waarheid toe de zin,
dat alles weerloos sterven moet daarin.
Er rest ternauwernood herinnering:
haar beeld verwrongen door een woekering.
Zij wringt zich daarin om en om en vrij
en scheukt…
Stille tocht......
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
828 Elke keer denk ik bij mezelf verwonderd
Zinloos geweld komt steeds dichter bij
Misschien nog een paar straten verwijderd van mij
Waarom voel ik me dan nu WEER bedonderd ?
Blijven de straffen nu zo intens laag
Gaan we nu eindelijk eens protesteren
Zal de rechterlijke macht het ooit leren
Of blijft die regelgeving zo traag ?…
Ik wil mezelf niet zijn
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
2.203 Ik wil een dichter zijn
Met een gretig publiek
Specifiek breedsprakig zijn
In de politiek
Een kunstenaar vol kleur
Die iets bakt van zijn geklei
En ook wil ik vriend en partner zijn
Van jou en ook van mij
Refrein:
Smid zou ik kunnen worden, dat zou wel praktisch zijn
En zanger met een gouden stem dat klinkt meteen zo fijn
Smid zou ik…
Vrijheid
hartenkreet
4.0 met 27 stemmen
1.859 Maar als dromers en dichters niet bestonden
En we vrede slechts door oorlog leren,
Waar bereiken we dan nog onze vrijheid mee.…
Geloof voor later
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
1.051 hij de Bijbel lezen
Dus mag hij extra gruwel vrezen
Want die paar rare misstanden
Waarin de moderne Islam belandde
Komen in hun ver verleden tijd
Overeen met Jood en Christen beid’
Reinheidsgeboden van de Joden
De vrouw achtergesteld
Een en al bruut geweld
Ons in de Bijbel geboden
Afkeer van openlijke schoonheid
Bejubeld door de dichter…
Meibok
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
1.023 Bont gesponnen beeld van mooie woorden,
raadselachtig boeiend, 't is soms te vol,
Te veel, te groot, te overdadig, ja,
wanneer ik drinkend met mijn ogen,
Langs 's dichters gouden regels ga.
Zo vol van klanken, kleuren, geuren,
Een Mei te kort, één groot gebeuren.…
Wat de heerser van het universum vermag
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
636 moed gedoopt
treed ik mijn “ vijand “strijdbaar tegemoet
Ik wil niet geloven aan een tartend noodlot
die tot zelfbezinning en disciplinaire regels noopt
Ik verzet mij tegen deze catharsis in mijn ergste nood
en laveer angstig tussen hemel en aarde
Ontkennen van wat rechtvaardig blijkt, is van generlei waarde
ik beweeg mij dagelijks net wat dichter…
ijs
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
908 je staan in fleurige kleuren
Het enige wat ik kon zeggen is hallo
Ik zie je overal
mijn handen wijzen naar jou
En als ik je alleen zie lopen
Bewonder ik je
Als je kijkt blijf ik geloven
Als je lacht lach ik met je mee
Je ziet mij
Ik zie jou
Ik hou van jou
En in gedachte jij ook van mij
De zoete versnaperingen brachten ons dichter…
Inspiração por Alberto Caeiro
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
758 (18. 8. 2012)
*inspiratie Alberto Caeiro: heteroniem van de Portugese
dichter Fernando Pessoa
Zie ook
http://nl.wikipedia.org/wiki/Fernando_Pessoa…
Het land Duimeloos
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
646 Het land kreeg eindelijk weer filosofen
en ook veel dichters kwamen in dit oord,
ja in dit land schreed zonder dikke duimen
in een hoog tempo de beschaving voort.
Richteren 1:6…
De mot
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
551 Ik kom dichter- maar de zon brandt te fel,
dan brandt het mijn hart, onder mijn vel:
dan stort ik neer.
Maar een mot sterft slechts een kleine dood,
landt liefdevol in zijn moeders schoot.…
In Zwitserland.
poëzie
4.8 met 4 stemmen
2.603 Dát is de weelde van 't leven
Aan de dichter toebedeeld;
Dát is wat hem doet zingen
Zijn eigen tomeloos lied,
Als een bergbeek die schalt naar de afgrond,
Als een ster, die stralend verschiet.…
DE GLIMLACH VAN DE BRUID
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
589 achtergelaten
ook al lijkt voor jou niets meer te baten
Voor even is de zonneschijn gestuit
Alleen voor even stopt de speler op zijn luit
En voor even bot de rozenstruik niet uit
Reeds wacht voor jou de glimlach van de bruid
Elk uur komt voor jou je redding nader
Nog even en je zegt: Papa, vader
De priester luidt de klokken in de kerk
De dichter…
onderwerpen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
440 abstract (uitvoer):
elke stap die je zet is een stap dichter bij het graf.
reserveer tijdig want de plaatsen zijn beperkt.…