Alle inzendingen over filosofie

De dood komt wel ter zijne tijd. Je kunt haar niet vermijden. Je kunt haar rijmen wijden Maar toch komt zij altijd. Je leert van kinderjaren af De dood is straf. Beloning is het leven. Intussen zit beleven. En ieder krijgt doodvonnis uiteindelijk De rijke, zieke, gulzige en trouwe. Is dat terecht – vraag ik me eigenlijk Waarschijnlijk wel…

Bij al wat er gebeurd is Leg ik mij geenszins neer Sla het stof slechts van mijn schouders En... Tracht het nog maar weer…

Keien gooien op de Parijse barricades Lijken stapelen in Duitse open wagens Kameraden meeslepen door de blubber Knalt het oogje er doorheen schiet ik door het rubber Watergeuzen die Spanjolen verbrandend slachten Germanen die Angelsaksen tot de diepste haat verachten Zogenaamde ketters in naam van God verbranden Als kruisridder rijden met…

hoe droog waren mijn lippen toen ik, ten langen leste, dorstig van stoffige wijsheid proefde tandenknarsend viel mijn wereldbeeld in duigen toegedekt met droge blaren zocht wederom, gelijk de mens is, een andere schim die ook in mijn gespiegelde vitrine vertoefde ik was van mijn schepping getuige en kon weer de horizon verklaren…

Soms denk ik maandenlang aan een onmogelijke uitweg gevangen, onderworpen aan een straf die ik mij willoos opleg Als hart niet doet wat hoofd gebiedt is al het denken zinloos het ogenblik illusie, ik een marionet zo merk ik na een poos Overtuiging wie ik ben, elk houvast dat ik vind vergaat onder jouw adem tot vluchtig stof in koude wind…

Mijn doden zijn niet dood, de levenden niet levend de tijd van het verleden, verkeert te lang in niet geschreven tekens, wat uit angst wordt vermeden, verleert de man, wat door het kind is aangereikt,het leed lijkt een eentonig spel, de afgrond is een ondiepe kwel, waarin een vis, die zich spiegelt aan in z’n eigen stilstand. De…

Ik heb altijd dicht bij het boek geleefd zonder haar precieze inhoud te kennen. Ik heb de bladzijdes gekoesterd en gestreeld, gewandeld op de ritmisering van de zinnen en de woorden geproefd als zuiver goud. Eén betekenisvol woord was genoeg om de kilte van de belevenis te verstommen, hoewel zij strelend kan zijn en verleidend kent zij geen…

zeg boom, hoe is dat nou om op grote voet te leven nee zeg maar niets, ik zie het al je hebt erg lange tenen en ik wil niet dat je door mij uit je bast knalt toch boom, is er weinig verschil tussen jou en mij doorgewinterde rimpels een droevig gezicht met een kale kruin en als het lente wordt zien wij weer het licht kijken onze ogen…

Ik word wakker op een trap Met een fel licht aan de top. De trap naar mijn mooiste dromen. Ik loop naar boven, stap voor stap En voel mijn liefde steeds dichterbij komen.…

naarmate de tijd vervaagt verdooft de oorzaak als ook nog het denken vertraagt begint de eenvoud zijn taak…

Als u weet wie u werkelijk bent Medemensen kent in al zijn eigenaardigheden De onrust weet te plaatsen Het donker duidelijk wordt Kiest voor een jaarabonnement Prijst uzelf De zuurstof wordt gebruikt.…

Door levenskracht aan te raken lost het denken op en de schaduw van het lichaam verdwijnt Een gedachte is gevormd vraagt om een gebaar een oeverloos woord Het trilt op de wind droogt vleugels in licht wil worden gehoord beluisterd, begrepen en luchtigjes verder gedragen…

Ik mag dan wel vele jongens hebben, maar ik ben verliefd op hém ik mag dan wel in zijn ogen te slijmerig zijn, maar ik ben wel gek op hém ik mag dan wel verdwalen in mijn eigen wereld, maar ik ben stapelverliefd op hém Volgens hem is mijn mysterieusheid onweerstaanbaar Volgens hem ben ik te afstandelijk Volgens hem lijkt dit allemaal een…

Ik zocht geluk, als ik het vond, als wat anders vermomd, viel het van z’n voetstuk, ondervond ik pijn bij mezelf of medemensen, lering te trekken, terug te keren bij het ‘zelf ’, overschreed ik beider grenzen, de twee kanten van het leven, aan het einde bestaat er niets, is het om het even wat kan ik verliezen, in de…

Ik zocht geluk, als ik het vond, als wat anders vermomd,viel het van z’n voetstuk. ondervond ik pijn bij mezelf of medemensen, lering te trekken, terug te keren bij het ‘zelf’, overschreed ik beider grenzen, de twee kanten van het leven, aan het einde bestaat er niets, is het om het even wat kan ik verliezen, in de nivellering…

Als man mag je tegenwoordig huilen dat was vroeger wel anders twee levens terug was dat nog "not done" dat was niet mannelijk, dat was niet stoer. Nu hebben vrouwen liever dat je laat zien wat je voelt en wat je denkt gewoon ondat ze controle willen houden over alles dat hun leven maakt. Dus ben ik van plan te stopen met huilen en…

Bijna thuis Sleutels in slagorde Toch gewoon Hoe vreemd Voorbij gegaan Als een visite Aan mijzelf Met de wetenschap Van mijn absentie - Later Een hernieuwde poging Wellicht Ontvang ik mij…

als mijn ziel steeds minder zoekt naar gebaren die woorden uit stof dragen en licht mijn schaduw niet meer vervloekt geraakt de geest allengs bevrijd van vragen…

Paradoxaal oud worden is op reis zijn om jong te blijven…

De grens is hier. Tot hier, daarachter dreigt gevaar. Een andere wereld achter de berg. Nooit gezien, Want ik ben nooit over de top geweest. Dit keer ben ik vast besloten. Verliezen doe ik niet meer. Hoe uitgeput ik ook zal zijn. Al branden mijn benen nog zo erg. Ik heb de kracht, ik heb de wil. Het vuur brandt in mijn hart. Ik ga naar…

Donkerrode nachten slapen zwijgend zacht zonder slecht geweten zwetend tussen lakens. Sterren vallen zwijgzaam in het zwarte van de hel alles zal beter worden als straks de dromen zijn geweest.…

ik ben geboren uit een zee van liefde die badend van verlangen de aarde een zonnekind wou schenken als een lichtpunt uit de hemel gestuurd door alle sterren en gedragen door de wind viel ik in de moederschoot hier blijf ik even dwalen pluk de vruchten van de dag eens zal ik mijn lichaam achterlaten en mag mijn ziel in hogere sferen…

Woorden die je niet kunt horen zijn als een gebed zonder einde waarde kun je er niet aan hechten omdat je het gevoel niet kunt vertalen. Pijnlijk simpel spreken zinnen doorkruisen tevens je hart omdat je niet kunt bedenken wat er toch eigenlijk wordt bedoeld.…

Regeert de geest het lichaam of regeert het lichaam de geest De zacht spinnende poes slaat zachtjes tegen de spiegel gevoelens los van het beest…

Laat de angst toch Varen Over de wilde Baren Ga in een hoekje Mediteren Daar zal je meer Van leren!…

In categorieëngedeelde habitat, Je creëert een onbeseft blokjespatroon. Ik ben die niet-reële waarneming zat, Ik wil niet zien als een icoon. Ik zoek met aanduiding van taal naar object, Naar een juiste bewoording van mijn aspect. Maar mijn zogenaamd apriori taalvermogen Heeft mijn objectivatie alleen maar voorgelogen. Patroon, jouw voorgeprogrammeerd…

Interactie continu Aandacht te verdelen Iedereen wil wel een deel Een vraag die komt van velen Hersens geactiveerd door elkaar, De onduidelijkheden die rijzen, Allen hebben zij hun eis, Geen antwoord te bewijzen. Communicatie onbewust, Begrip niet te vatten. Staan ze allen pat, Of kan niemand de portee vatten?…

vanuit ravijnen van herinnering zweven verwarde dromenflarden door de rusteloze nacht herhalen vergeten verhalen de beelden vertrouwd maar hun taal onbekend gevangen in geheugengangen speurend naar een medium een weg naar buiten…

Fantaseer de zon in een spiegelkamer. Over de stralen vlucht ik weg. Maar uiteindelijk loopt het pad dood. En zie ik alleen mezelf. De zon volgt me overal.…

Waar de schijnbare oneindigheid lijkt te gaan falen Sprenkelt vaag het barre licht door flarden Flarden zwarte vegen deelbaar in de diepste dwaling Filter om de geest te klaren van de zware Leidt het licht hetgeen wil dralen Of vindt men rust in duisternis…