Alle inzendingen over liefde

Liefde is slechts een woord, totdat er iemand in je leven komt die er de juiste betekenis aan geeft... Liefde is iets moois, iemand die je een glimlach kunt geven, zelfs als je een rotbui hebt Samen uren kunnen praten, zonder dat de woorden opraken Liefde is iets speciaals, samen een klik zo sterk dat je elkaar kunt begrijpen, zonder woorden nodig…

In het begin niets dan witte hitte jij en ik. Steeds weer moest de liefde minstens een Chinees vuurwerk van de zinnen zijn, een alternatief uitspansel bijeenbemind - o, die hoogmoedblaf van jonggelieven. Inmiddels is de streng van jou naar mij door louter compromis aaneengeregen en met de geur van hoger honing viel het ook wel mee - of tegen…

Een inbreker breekt soms In het vertrouwen het meest, Dat niet gedeelde geheim van een persoonlijke feest. Die gesloten fles champagne Tot het einde toe bewaard; Die zich pas opent voor wie Het geheim zich openbaart. In bubbels geschonken en Met liefde gedronken breekt Er iets bij de inbreker en de Overrompelde geest; drinkt De drank…

liefde is de bron van leven verheven na versmolten samenzijn de ziel van verloren mens-zijn verzacht de pijn van gedragen smart heropent versloten ogen verwart het verdwaalde hart tedere woorden ontvluchten je mond vurige hartstocht ontvlamt mijn lont door fluisterende lippen bemint die jouw stem met liefde verbindt eens was die…

Er is niets voor te stellen mooier dan een vrouw die in het strijkend avondlicht een tuin inloopt, het waait, het blad van de kastanje gaat tekeer, ze zoekt naar bloemen, snoeiend, alles als weleer. Daar bukt ze, rustig buiten elke tijd, verbonden met haar wereld, ook de mijne. Ik zie het aan in dit moment en wens dat ondanks ons verstrijken…

sinds ik jou ken valt de regen anders, klinken woorden liever te mooi om waar te zijn zoals je ogen, zoals je het zegt zoals alleen jouw mond en ik wacht dan met mijn handen, op je huid, op wat je doet het kriebeltje op mijn wang, de lakens warm met nog een lichte verlegenheid wij die zo mooi elkaar wensen, armen en benen in lepeltjes…

ik heb nooit geleerd reikende handen met elkaar te vergelijken pas in het schudden kon ik voor even diep in de ogen kijken vaak maakte me dat niet veel wijzer omdat ik de ziel nauwelijks zag toen jij mij je hand gaf voelde ik intuïtief dat het voor eeuwig was met het paradijs in onze ogen zijn we samen naar buiten gelopen…

de zee had een zee van tijd. met haar golfgewijs verlangen naar het eeuwige strand liet zij meeuwen schreeuwen als in een oud cliché. het grijze water verzoende zich met laatste straaltjes horizon en jij mijn lief werd liefde, een liefde voor het leven. toch?…

ik zoek naar woorden maar vind ze niet langzaam kruipen ze in het rond al is van blootgeven geen sprake wat gister nog vanzelfsprekend was hangt vandaag aan een zijden draad daar tijd onverbiddelijk nee schudt stoppen, ik zou 'm willen doen stoppen om samen te genieten in het geniep ijzig de stilte die geduldig wacht op…

Dit laken voelt als jouw laatste streling geen andere aanraking deelt dezelfde rust het matras dat mij met jou blijft verbinden daar waar mijn droomwereld op berust. Het kussen omhelst mijn hals zoals jouw arm geen andere warmtebron voelt zo vertrouwd als een massage die mijn spieren ontspant om het beeld te omarmen wat ik aanschouw…

nog hingen woorden in de lucht ontdaan van samenhang licht ontwijkend als op de vlucht toen schaduw kwam ze waren vervlogen uit de zoete samenzang van liefelijke zinnen die langzaam vloeiden uit intense emoties heel diep van binnen toch bracht stilte de kilheid voorbij jouw liefde voor mij…

Andermaal lees ik jouw brieven is het een omarming van een afscheid of de terugkeer van jouw lange reis met gesloten ogen voel ik jou weg blindelings volg ik je als een magneet bij elk woord wat mijn wijsvinger aanwijst. De brieven die jij hebt achtergelaten na inzicht om jouw droom te ambiëren verloor ik mijn rust op…

Het beeld schetst de werkelijkheid van mijn gevoel de passie die wij delen in een universum ver van hier het kost geen kracht op lichamelijk of mentaal gebied wij komen in harmonie met ons hartstochtelijk vertier. Het is een beeld dat mij wendt tot jouw verbinding samen het geluk ervaren in mijn droom ver van hier met een beleving van…

Ik heb mijn verleden allang geaccepteerd en een plaats gegeven Maar soms komt alles even naar boven en de tranen stromen uit mijn ogen Alle ellende die ik vroeger hebt meegemaakt geen mens zal dat ooit moeten beleven Alle valse beloftes die mensen hebben gemaakt en niet na zijn gekomen in het leven Alle liefdes die ik mijn hart had gegeven die uiteindelijk…

Zo zacht die streling De lichtste aanraking onuitgesproken teder en ik vlij me neder Ik heb je nooit maar steeds meer lief…

er waren weer edelstenen gestrooid op het pad dat ik liep ik was verblind maar het kind in mij werd de ogen geopend het kraaide en graaide naar het onverwachte plezier speelde met licht van de zon en kleuren uit het scheppingsgebeuren ik bleef stil door de schat die tweedeling bracht besefte op tijd mijn ongelijk voelde me…

In de rozentuin, jouw blauwe ogen, je blonde haren in een zwoele nacht. Dat vergeet ik nimmer meer. Terwijl de wind speelt met ons haar en de maan schijnt op ons gelaat kijken wij naar de sterren en dan weer naar elkaar. En we hebben elkander eindeloos lief tussen hemel en aard.…

Zonder dat ik mijn ogen sluit zie ik jou voor mij staan op plaatsen waar het daglicht tegen op ziet in hoeken, om bochten waar ik jouw schaduw bewonder. Je schaduw wat als een kaarslicht langzaam dooft het sprookje wat in een dagdroom langzaam verdwijnt maar jouw portret in mijn sprookje maakt het bijzonder. Jouw aanwezigheid in silhouet…

de wind vlijt zich smijdig om de boom en streelt liefkozend de stam de groene kruin wiegt met zichtbaar welbehagen de bladeren groeten wuivend zo doen ook wij mijn lief in alle jaren die wij nog samen mogen zijn…

Een echte man zal een vrouw nooit tranen geven van verdriet Maar tranen van geluk... Als zijn vrouw dan huilen zal, dan pakt hij haar beet De man zal zijn vrouw in zijn armen nemen, met haar hoofd op zijn schouder Hij zal troostende woorden toefluisteren in haar oor, terwijl zij op zijn schouder zal uithuilen Zoals het hoort... Een echte vrouw…

Na haar pirouette vloeit vertraagt transpiratie tot euforisch slot.…

Stilaan stop ik in mijn tred ik was vergeten hoeveel ik nog van je hou mijn hart zit in mijn keel en geeft het antwoord op hoeveel jij bent geworteld in mij als dusdanig laat je mij niet vrij jij hebt je geplant in mij als een rozenperk vol in de knop als een rij treurwilgen langs de sloot.…

Met elk woord voel ik jouw aanwezigheid de poëzie symboliseert jouw drijfveer de verhalen beschrijven jouw schittering mijn handschrift illustreert mijn droom weer. Sierlijk van oudsher nog met het toetsenbord droom ik bij elke zin verder het universum in een donker theater vol met glinsteringen is mijn ambiance met…

Met vurige blik vleit zij hem haar te vlammen met haar stampvoeten.…

De bezoekers van Antwerpens trots gebouw vol schilder- en beeldhouwkunsten lopen misschien haastig door enige zalen heen blijven dan lange tijd stilstaan bij een schone schepping die hun zinnen streelt de zuigende ogen brengen in het denkende hart een nevelig purper dat zich steeds anders toont het versnipperde bont van een vervellende…

heb ik geen geheimen leg ik mijn ziel helemaal bloot voor jou koester ik immense liefde voel jouw handen in mijn schoot voor jou mijn allerliefste ga ik met passie voor je door het vuur voor jou schrijf ik verzen waarin ik je liefheb ieder uur…

het was ons vlammetje dat speelde warmte lekte en pijn deed die maar langzaam heelde onze blikken liet vonken in kostbaar samenzijn liefde kleurde in uren zonder tijd met fluweelzachte vergetelheid een vuur dat nog altijd brandt tussen hart en hand…

Kijk maar naar mij speel maar zachtjes mee sluit je ogen zing maar zachtjes naar de toon van de vogels. Kijk maar naar mij je bent hier veilig kijk naar buiten tot het morgenrood je angsten wegschroeit. Kijk maar naar mij vergeet de muziek slaap rustig ik zal er nog zijn als je wakker wordt. Kijk maar naar mij als de zon weg is…

Zeer doet het verdriet als ik herinnering zie door jouw natuurkracht.…

ik ben geen sprookjesverteller van huis uit ik kies de stilte droom mijn wereld die binnenin ontluikt natuurlijk tuig ik de kastelen op met koning en wat prinsen aan het hof maar hun gebakken lucht slaat aan en laat het mystieke voor altijd gaan ik wil spelen de ergste confrontaties tussen groepen liefdevol helen in een wereld…