Netgedichten over algemeen

ik wandel in mezelf een stukje mee en verdwaal tussen wortels en geboorte in dit uitbundig buitengebied is het pad meegaand maar zompig er ligt een steen om zich aan te stoten te bezeren aan verwondering over paarden in de wei, gevangen door zwak intredend ongenoegen maakt dit prikkelbaar, zijn het de haastige pijlen, gepatineerd…

ik spaar mijn slaap in een beslag van dromen tot de nacht mij toedekt en me laat rusten in zijn schaduw zijn duistere blik is slechts een vermomming, in wezen is het een gewone dag die aan het eind een gordijn langs de zon schuift nimmer is het wonder van plezier ingedaald, achter de luiken die aan het halfrond mijn ogen deppen…

ja, ik verloor gisteren in vandaag toen mijn zicht de wilgentakken robuust zag dansen op de wind opeens herinnerde ik me morgen, de dag die als een decadente verschijning niets meer dan iets akeliger verscheen aan mijn driftige geest, nog moest komen verloren in tijd, het gezoek dendert door, terwijl er nimmer iets herfstiger door het…

hoeveel gaat in een dozijn behalve input en laaghangend fruit uit te leggen wat al uitgerold is om te kunnen kuitenbijten en piketpalen dan volgen willekeurig maar volgzaam aanbevelingen ter ondersteuning en littekenweefsel klankborden galmen contentstrategie bij organisatiebreed opschalen daarna nog snel even een ronde voor het…

Bent u teleurgesteld voelt u zich misleid bedrogen door iets op de mouw gespeld als een muis door de mangel een kat in de zak? Schrijf zelf dan iets beters iets diepers en langers voorzie het van humor en maak een satire voor mijn part bijvoorbeeld niet over de wolken maar het zee- land- en berg- en transitieklimaat pleeg…

In een oogopslag kort door de bocht een intermezzo in een notendop een helikopterview in vogelvlucht de kern in een synopsis a tot z als resumé kortom een overzicht van 't fenomeen S impel gezegd H oe zou ons leven eruit zien O ver pakweg tien jaar in R etrospectief of in een T erugblik op een halve eeuw M et…

waarachtig, wat speelt zich hier af op de plek waar ik begin mijzelf aan te vangen met natuurlijke overgangen tussen licht en donker flagrant blijven liggen tweezijdig ontwaken of slapen vergeefs de dag verdrijven die grenst aan vlees noch vis als voorwoord om nog wat langer in bed te blijven alvorens mijn weg te bestraten…

Dag lieve trouwe dichtersenclave ik zie dat u leest zonder bril, oude dame Waarom en hoezo brengt u daaglijx uw stem op n'importe quel nonfictieproduct ongeacht kwaliteit van die rode meid breng u uw goeroe een oode met vijfmaal een ster wordt dat de rest van dit radeloos rampjaar de redeloostrend van de winterrrrmoode…

om wolken te vangen komen we handen tekort voor het doorgronden van de zon ontbreekt de tijd de hoek is laag genoeg voor de vlakheid van een wand waarom is het donker afwezig bij eenhuizig nachtzicht vraag niet naar een droom die is niet bekend met dichtheid van kleur en vorm tussen vuur en stoom; lichtbewolkt…

nu kranten niet meer bestaan het huis onbewoonbaar de wil nog krachtiger dan een ziel nu niemand nog vragen stelt niets lijkt op kleur meeuwen hun brood verstouwen nu klinkers straat spiegelen muren vensters vervagen een roep om stilte ik zeg er luistert toch niemand het schemert avond…

Een blinde schetst op doeken Zoals hij leest in boeken Mijn ogen zijn gesloten Doch met beelden overgoten Al liggend kan ik zweven Langs alles in het leven Al gekluisterd aan de grond Vlieg ik elke avond Uren kan ik dan verdwijnen Dromend over lijnen Getallen delen verhalen Waarin je kunt verdwalen Echter elke ochtend weer Ontwaak…

Je jonge lijf papierwit parelt van verlangen en zenuwzweet, je lach onzeker zeker, ogen vragen onder lang blond haar. Je wilt zo graag, maar verder dan teksten citeren van Lana del Rey laat ik je niet gaan, praat met je over wat nu niet kan, ik niet wil. You're crazy, fuck me, zeg je Lana na ik denk in due time certainly.…

Laten we samen zijn alleen de avond rond de lamplichte tafel sonnetten schrijvend over tijden lang vergaan. Toortsen lichten de laan naar het toernooi opgewonden jonkvrouwen bekennen kleur, van willige schildknapen priemt de lans. Dan begint het grote gapen en ga ik weer alleen slapen.…

PRETGEDICHTEN the place to be for all kinds of poems by amateur poets like you and me voor lyrische schrijfsels en dichtconterfeitsels voor muze oralia eroticalia beeldetalaria quantummechanica metamorfosica prozapoëtica langdurige twijfels in rijmauditoria kortdurende blijfsels als snelsonnettaria maar liever nimmer kul…

NETGEDICHTEN de plek voor poëmen van amateurpoëten Geachte niet-genomineerde dichters waar ook ter wereld op het wijde web u bent, als ik het goed begrepen heb verbaal begaafde onbetaalde zwichters Ook ik behoor tot de papieren tijgers die zich hier ophouden in 't legioen der hobbyisten die niets anders doen dan tegendeel te zijn…

elk getal is een geval apart maar wat me nog ‘t meest verwart is dat het cijfer nul een lading heeft van vrijwel niets nou ja de wielen van een fiets en de glazen van een bril wat ik eigenlijk zeggen wil twee van die rondjes naast elkaar zijn beslist geen loos gebaar het klinkt als niets en generlei maar je hebt ze nodig allebei haal…

het tanend heden loopt voor de dag uit dit is het begin van hervatting ingescheept voor vertrek ongerijmd als een blinde nachtwolk te bedenken wat nog komen gaat op voorhand onherroepelijk niemand gaat het gesprokene nu nog woorden in de mond leggen daarvoor lijken zaken reeds gedaan nog voordat dit gebeurtenis heet ware het een…

Het sterrenstelsel is vannacht bezweken Het was al niets meer, had op niets geleken Setèngah mati, op sterven na dood Er werd bij volle maan van koers geweken Kompas van schippers op een blinde vloot Van blauw dreef men stuurloos in 't rozerood Scharlaken purper gulden morgenstond Verdwaalde bestevaer in dubio Sextant zegt noordwaarts…

Ze drijven bijkans dagelijks voorbij De padden champignons en vliegenzwammen In ons gezichtsveld, rood met witte stammen Maar spillebeen komt zelden in 't gevlij Wij horen roodkopzwartstaartmezen drammen Op zoek naar hoornaars en een dwaze bij Voor wie de imker korven uit moet kammen "De herfst is jong, maar vreemd," zoals ze zei…

wie is toch die zon die elke dag velen verblijdt met haar zinderingen die verlangend doch kuis in ieder vindt dat wat ze zoekt wie is toch die gele ploert die schrijnend de aarde vloert met haar schermutselend riant vermogen om zonder gedraal met één ieder aan de haal gaat wie is toch dat ding die daags naar beneden loert,…

Wie schrijft die blijft zolang de bom niet valt maar blijft wie schrijft dan ook nog na zijn dood de dichter-schrijver die vaak werd gelezen doch in 't hiernamaals nimmer werd geprezen voor wat bij leven voer werd voor de mezen doordat geen mens meer las doodop van 't racen beeldbellend in het tijdperk van ontlezen maar…

niemand neemt nota van achteloos verblijven de binnencirkel van een rotonde de kromming van aarde altijd en iedereen is nog niet overal en nergens de locatietheorie zegt van wel ik schrik er niet meer van de geest die een schaduw werpt zelfs in het voorbijgaan een geleding naar gebeurtenis als ultieme plaatsbepaling…

het zich ontdoen van aardmantel, randzee in kaalheid blaken van naakt gesteente taxonomisch anoniem aanspreekbaar door leemte geen weerwil te ontginnen slechts struweel op maaihoogte en dan te bedenken wat eventueel mocht ontbreken het overige weglaten zonder represaille…

het blauwt nog niet aan het hemelgewelf de boventonen staan in het vale grauw voorlopig ligt de stad in ochtenddauw de lucht ploetert al dagen met zichzelf het lukt haar niet de pleinen te versieren de bewolking biedt haar streven tegenwicht dat geeft de straat een somber aangezicht ook mensen zijn maar moeilijk te plezieren ze slaagt…

er ligt een lange weg te gaan die honger met brood verbindt langs stadslicht, hemelbogen en schaduw, ter aarde geworpen een kalf huilt als een geit geen omtrek in de verte te zien soms waait tederheid voorbij op de tast, zoals dat hoort de omstandigheden moeten hun samenloop nog vinden op afstand maar onafwendbaar zoals hop en bier…

Zullen we nog één keer uit de aronskelk drinken? De amechtige man achter ons laten. Van het karmozijn eten. Omdat het rood en zoetig is. De vrouw met de wandelstok ontwijken. De bergpas volgen. Naar waar het wreed en onherbergzaam is. Nog één keer bij de bruine beer gaan slapen. Omdat hij groot en harig en krachtig is. Laat ons dan gehavend…

Je droeg het vuur - mijn vriend - maar verbrandde de palm van je hand. Je verjoeg het uur - mijn vriend - maar je ogen verdragen het licht niet meer. Je geesten van de nacht, nog even schurkend over het water, schudden hun vervagende hoofden. Als de nevel optrekt, midden in het meer, je heilige graal. Maar je ziet het niet.…

de paarden op het land dragen in de avond het somber silhouet als een laat gebed. voor de stilte aangetreden zijn de beschrijving van een lange dag op de lage horizon met ernst beleden. loom en moedig uit zwart gesneden houden ze doezelige warmte van de aarde in een lome droom vast. ze staan als een voorbode van wat groot hoger is…

toen, achter muren en achter planken wanden, achter deuren, in kasten en achter kieren, onder het gehaakte tafelkleed, onder een sprei als een lichtend baken, in dicht gebladerte van bomen, achter dikke stammen, tussen hoog gras, verhuld soms nog in toevallige etalageruiten of in donkere ramen, in…

Zoals elk jaar regent het. Op de parking hou ik een paraplu boven moeders hoofd. We lopen grote passen. Daarna gaan we door rechte gangen. Het regenscherm krampachtig onder mijn arm geklemd. Je bent het al gewend. De scans. Je ogen zoeken onze blikken. Op je kamer staat de TV aan. De koning en koningin schuilen onder een zwarte tent.…