Netgedichten over liefde

ben al blij jouw schaduw te dragen dan ben je tenminste bij mij heb geprobeerd met een gedicht je gezicht te belichten maar jij liep me stralend voorbij kan je houding en loopje dromen wacht op de vinger van je hand die mij wenkt te komen uit de schaduw stap ik dan naar voren in jouw ogen wordt een man geboren…

wind speelt met geluiden zucht en fluistert giert en brult vervaagt en wakkert aan zijn stem verschilt in streekgebondenheid tornado mistral of orkaan hij legt verhalen neer in zand en wegloopduinen boekt historie als woestijn wij lezen in de sedimenten wat hij ons heeft gebracht koelt ook mij als bries vannacht…

zacht preludeerden violen bouwde slagwerk het ritme op verkenden trompetten hogere sferen jij gaf de opmaat aan het orkest om met hart en ziel te spelen zij hebben hun bloempjes buiten gezet wij hoorden ze groeien zagen hun knoppen zich richten naar jou voelden de spanning tot bloeien alle secties verzamelden kracht tot na de donkerste…

speels klinkt wat sfeermuziek in het azuurblauw van de lucht vleugels vegen wolken naamloos glijdt geluk voorbij in zachte zuchten wind idyllisch is ontmoeten in het openbaren van de geest intiemer is het nooit geweest het serene samenvloeien tot geheel genereert begrijpen van gods taal bestaan en eindigheid zijn aardse termen…

we passeerden grenzen steeds weer onze levens verschoven mee en mee niet alleen uiteen gedreven door de grensrivier het kolkende water slaat het verlangen naar de bodem sleurt zonder omzien onze levens met zich mee niet alleen de rivier hakt het ondeelbare in twee op gescheiden oevers brengen we een dronk uit aan de grond genageld heffen…

ik lees jouw woorden op het wit papier jij had al nooit een voorkeur voor het leven hier schreef met schaduw omdat licht te veel liet blijken kreeg je brief met schemer dichtgeplakt wist dat het de laatste was jouw zinnen groeten mij met grijs omkranst ik weet je veilig aan de overkant…

De gloed in je gezicht geeft licht aan mijn bestaan, ik zie mezelf weer in het raam en kies voorgoed voor afscheid van de eenzaamheid. De warmte van je lichaam koestert ieder uur mijn vuur om vooral door te gaan, waar stoppen verliezen betekent en verliezen eindigheid. De kilte van de kanker kan niet meer afbreken wat in liefde is opgebouwd…

jij wilde spelen in zee met emmertje en schepje schelpen en zand maar op het strand woelde het water in golven en schuim jij werd bang alles bewoog nam mijn hand als enige troost heb je terug gezet aan de voet van de duinen in de zon en het warme zand water en schelpen gehaald schepje en emmertje jij wilde alleen die troostende…

onze levens verschoven mee en mee niet alleen uiteen gedreven door de grensrivier het kolkende water slaat het verlangen naar de bodem sleurt zonder omzien onze levens met zich mee niet alleen de rivier hakt het ondeelbare in twee op gescheiden oevers brengen we een dronk uit aan de grond genageld heffen we het glas niet alleen de tranen…

zij brak het glas dat als cocon rond vorm en inhoud zat hij had nooit uitgeblonken leek transparant maar wie goed keek zag andere sculpturen in het geslepen voorkomen waarmee hij zich omgaf zij heeft hem de artistieke vrijheid terug gegeven zijn bloed bleef aan haar vingers kleven…

Barre tijden Harde waarheden Ontzettend veel moeilijke tijden Ik weet het nog goed in Hongarije Wat een mooie vakantie zou worden Was door tranen afgebroken Alleen maar deprimerende conversaties Elk grapje was er een teveel Het was het begin van het einde voor mij Maar aan elk nadeel zit zijn voordeel Het einde was het begin van een opluchting…

Mag ik even bij je komen schuilen als ik moet huilen niet alleen wil zijn je hoeft niets tegen mij te zeggen houd me alleen maar even vast jij kent me als geen ander bij jou voel ik me veilig neem me in je armen heel dicht tegen je aan.…

jij hebt het lang in gedachten gehouden de keuze uitgesteld ingekapseld tussen ja en nee die tijdbom brengt geen vrede mee de voors en tegens zorgvuldig onderzocht argumenten afgewogen onbeslist is niet te tolereren waarheid kent geen mededogen jij bent ervoor weggelopen laat ons alle knopen het dilemma zit muurvast…

jou te mogen omringen in het lied van de ochtend klanken van vreugde moment van hart tot hart de wind strijkt zich als adem over tere bloemenkleuren zweeft zwoele junigeuren over een blaadjesschoonheid passie cirkelt rond in een stil vertrouwen een wonderlijk samenzijn ogen sluiten zich voor de tijd * ik zal de dag dromen in ons…

kom van die troon en laat het voetenkussen achterwege je deelt de gaten in je handen met zovelen het aureool is ook hier bekend wereldwonderen kunnen we delen wat water bij de wijn de vissen en het brood het laatste avondmaal kleurt leugens rood want iedereen is god in het diepst van zijn gedachten in samen aarden kan de…

vroeger speelde hij met blokken alleen in de kleur rood handjes pakten nooit een ander die waren blijkbaar dood wilde niet met kinderen praten had ze nauwelijks in de gaten zijn wereld kent geen tijd of dag ogen maken nooit contact een eenling op zijn eigen pad met soms een onverwachte lach die opening geeft waarin de hoop…

zo eenvoudig als het kan in dit grote mensenland schijnt de zon voor jan en alleman ook de regen als een douche voor een ieder die het wil schoon te zijn van al dat dralen gratis en voor niets vliegen voor jou de vogels in al hun kracht over alle grenzen kon je maar aanvaarden alles is open gestorven om te leven het is volbracht…

zij zweepte hem op tot verzet in zijn huid groeide droogde hem af boeide zijn macht met een verleidelijke lach streelde met fluweel tot wellustig genot een opening zocht nog voor haar ogen braken wist hij de hemel te raken…

Ik zal aan je denken mijn schat denk je ook aan mij het leven is niet comfortabel je moet altijd hopen dat 't goede op je pad zal komen alles gaat niet vanzelf een beetje hulp en aandacht en liefde aan elkaar kan geen kwaad maar – toch – vraag ik je – mijn schat – om voor de liefde te kiezen – en – me niet te verlaten altijd…

jij dook als een nimf op uit zee schiep nieuwe kleuren in het breken van water en licht zag in je gezicht de lach van eeuwige schoonheid wist dat ik dit aardse bestaan zou verlaten om in de golven van je haar voor altijd onder te gaan…

een prachtige dag vol van zon en wolken een witte streep hoog in de lucht, zweet op mijn rug gewerkt en gezwoegd, geharkt en geploegd zwarte aarde op de schop, vieze handen mijn hoofd vol met plannen die rijpen als ik handel ruimte hier, een varen daar het begint al wat te lijken, schaduwen worden minder het licht komt op plaatsen waar…

't Is aan. Ze zien elkander naakt, hetgeen hen allebei verblijdt en op z'n hondjes wordt gevrijd, waardoor de ene zwanger raakt. Op alle dagen wordt gelopen. Er komen al geboorteweeën. Ze zuchten daarbij met z'n tweeën. Een nieuwe wereld gaat er open. Er wordt geperst uit alle macht. Ze wordt nu ongeduldig, want ze wenst het einde van…

jij zong nooit maar vertelt je pijn en verdriet als ballade sonoor schets je zijn leven de blijdschap van het begin het groeien de eerste bloemen in een jeugd zonder eind zacht klinkt verbazing over de lente die blijft een lied vol beginnend verdriet van de zomer die nooit zal komen verstopt in een wereld vol dromen je zingt…

generaties hebben de funderingen gelegd waarop wij mogen bouwen geen materiaal is ons ontzegd zij geven slechts vertrouwen wij willen groot en transparant maar ruimte botst snel met traditie krijgt van eenvoud nooit de vrije hand toen zijn wij overstag gegaan in bijgebouw en serres het kleine huis is blijven staan zij is het zaad…

heb mijn orgeltje flink uitgebouwd met melodieën en partijen het eerste boek met trom en kleine fluiten wij speelden toen al buiten pas later kwam het grote front met twee bewegende herauten de kop stak hoog in blauw slinger nog op armkracht mijn spieren wekten veel ontzag nog heb ik alle boeken thuis wij delen in muziek…

De edele ridder tilde zijn schone jonkvrouwe over de drempel van zijn kasteeldeuren richting de versierde slaapkamer, waar wijn in overvloed was en lekkere kaashapjes olijven en kersen wat het ritueel inluidde. Toch faalden de fundamenten onder het kasteel, de muren begaven het en er moest nog dieper gegraven worden om de boel te herstellen…

nooit breekt regen de aanstekelijke lach op je natte gezicht onder de wimpers glanzen je ogen het plezier van de dag haren slierten vol dalende druppels over de kraag van je jas stapt pardoes in een plas waarvan de lachende rimpeling op je gezicht regen ziet…

Geen bergen te hoog geen rivieren te diep geen zee weerhoudt mij hitte van de woestijn schrikt mij niet af polen zal ik overwinnen door dichte wouden baan ik mij een weg over vlakten zal ik ijlen vliegen als een vogel door diep blauwe lucht naar het hart van mijn liefste.…

zag golven draaien vleugels zwaaien in een stemmig zeegezicht maar de bonkende geluiden van het overslaan zijn aan mij voorbijgegaan ook het schreeuwen van de meeuwen was niet in de lucht mis echtheid in het schilderij de gloedvolle bezieling verwaterde helaas bij mij…

weer was er die omslag in je stem na het stilstaan van de tijd jij ging jezelf voorbij wilde terug de warmte in maar de messen waren geslepen het koude staal sneed in scherpzinnigheid de vriendschapsbanden door legde waarheid bloot van wankele pijlers waarop het samen rustte relaties stierven door de kou die nodeloos naar binnen…