11282 resultaten.
Voor eens in mijn leven
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
637 Omarm me met warme tederheid
wandel met me in de zon
wees geen dief in de nacht
hou van me
niet alleen gisteren
maar ook vandaag
in het prille uur
van de morgen
kus de dauw van mijn lippen
streel mijn gouden haar
laat de wind
met mijn lokken spelen
heb me lief
zoals ik jou
laat mijn naam
de fluister
op je lippen zijn…
Vrouwe Fortuna
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
2.712 als de wind geluk zou kunnen fluisteren
van noord naar zuid
van Amsterdam naar Portugal
van zuid naar noord
van Portugal naar Amsterdam
dan zie ik haar kordaat stappen
met krullen in haar haar
met sterren in haar ogen
met blozende wangen op de fiets
mag ik zeggen proficiat
doe je naam eer aan
vrouwe Fortuna
pluk je geluk
handenvol…
aangemeerd
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.132 aangemeerd waar geen golf
geen teken van de overkant
niets dan dauw over land
uitgespreid, mij welkom heet
grenzeloos verlangen wordt
beteugelt door terughoudendheid
angst is een ander woord
voor extreme breekbaarheid
een vlaag verlaat als wind
een groet vaart tot strand
waar ontvangen tot danken werd
een streling kon nooit zachter zijn…
Sprakeloos
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
485 wind spreekt wartaal
wanneer bomen klappen laten vallen
in de hoek waar
hangletters lusteloos hun klaaglied stallen
in het laatste boek
aan de achterkant van ruggespraak
waar het gelijk
een rede houdt over waan in de zin
die taal ontworteld
en berooid achterlaat
tot zelfs de houtduif niet meer tortelt…
Sprakeloos
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
690 wind spreekt wartaal
wanneer bomen klappen laten vallen
in de hoek waar
hangletters lusteloos hun klaaglied stallen
in het laatste boek
aan de achterkant van ruggespraak
waar het gelijk
een rede houdt over waan in de zin
die taal ontworteld
en berooid achterlaat
tot zelfs de houtduif niet meer tortelt…
Goudvinkje
netgedicht
3.2 met 15 stemmen
3.076 een zachte glimlach
kleurt herfstdromen
ze werden werkelijkheid
niemand maar dan ook niemand
kan dit geluk van me afnemen
fluistert ze met blije stem
in de wind
die haar maatje, haar schaduw
en o zo vaak haar troost is
een mens is niet perfect
dat mag je ook niet willen zijn
maar zegt ze zachtjes
ik ben een goudvinkje
met zoveel liefde…
Over en over
netgedicht
4.5 met 26 stemmen
1.089 als een wilg op weg
naar winter
de bladeren zacht laten gaan
takken strak in de wind
nog even en het snoeimes
dringt tot aan de knot
er rest niets dan wachten
op herhaling
zal een zomer nog
de kleuren hervinden van toen
alles bloeide en vogelbekjes
voedden zich op de takkenschoot
de root scheen van goud
leven overleefde
de treurnis…
Nog niets
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
465 Wind was er al lang niet meer
en sommige rivieren waren
alvast met stromen gestopt.
Zo hoog voerden hun woorden dus
en dat was dan nog niets weet je
vergeleken bij hun stiltes.…
Passen in het zand
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
603 verdwaald
in niemandsland
groette mijn hand
de wolken in
hun door de wind
bijeen geveegd verband
lege einders
keken terug zonder
de ogen neer te slaan
en voeten maten
passen in het zand
zonder te gaan
mijn menselijkheid
had afgedaan
werd niet gevoed
toch heb ik jou
ontmoet in niemandsland
mijn broeder jij maakt alles goed…
Schuilplaats
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
594 De stille nacht heeft mij omsloten
en van de wind, die in zachte vlagen
over dit land komt aangestreken
ben ik mij ineens weer bewust.
Het is hier, aan de rand van dit stille
donk're bos dat ik mij weer één voel
met de bijna verweesde Natuur.…
Zonder dreigende geweren
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
553 ze zwermen
af en aan
de jager laat ze gaan
kijkt grootmoedig
hoe een dwaze
eenling dolt en duikt
zijn kracht verbruikt in
een narcistisch opereren
zonder dreigende geweren
koelbloedig
slaat de hagel toe
in lentes jonge lijf
de zwerm schrikt
op en gaat de wind
blaast losse veren aan…
Nachtelijk spinzen
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
484 Het water rimpelt de wind die zucht
donkere wolken pakken samen
zit onweer in de lucht
Vogels schuilen, hij neemt voorzichtig haar hand
begint het zachtjes te gieten
samen door liefde overmand
Rennen zij samen onder de grote boom
beschermt hij haar liefdevol
schrikt zij wakker uit haar droom…
Oerdans
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
473 ruig en kolkend is het water
waarin ze tot haar heupen waadt
net als in haar echte leven
moet ze zien
een koers te vinden
aleer ze te pletter zal slaan
tegen de rotsen
even is ze stuurloos
dan luistert ze naar de wind
die haar als immer
weer een uitweg biedt
troostend haar tranen droogt
en haar optilt en meevoert
naar stillere wateren…
Oerdans
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
534 ruig en kolkend is het water
waarin ze tot haar heupen waadt
net als in haar echte leven
moet ze zien
een koers te vinden
aleer ze te pletter zal slaan
tegen de rotsen
even is ze stuurloos
dan luistert ze naar de wind
die haar als immer
weer een uitweg biedt
troostend haar tranen droogt
en haar optilt en meevoert
naar stillere wateren…
Verlossing in de alchemie(?)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
548 Je vouwt je handen zacht samen
geboeid en gekneveld in een eeuwig amen
Je kijkt met betraande ogen door
de verregende ramen
De wind tekent striemen op de verweerde muur
op dit steenkoude uur van waakzaamheid
Je bent getekend door een christelijk stramien
Dan kies je liever geen kruisiging
aan een crucifix
maar een martelgang door de dierenriem…
au
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.065 als alles groen
gekleurd
niet meer luistert
dan grauwt het grijs
als bladeren zouden wuiven
waaiend in de wind
en de zon scheen
er gouden stralen doorheen
dan toch
zou ik niet meer zwaaien
ik ben terug
eindelijk geland
au, het zand
is hard
harder
dan verwacht
liever viel ik
samen
vallen is zacht
zachter
dan ik dacht…
JA, DAAROM
hartenkreet
2.3 met 10 stemmen
1.023 Sluit je ogen
herken diezelfde plek
de zuchtjes wind
je èènzaamheid
alles is ver weg
de mooie dagen van weleer
een kind speelt om je heen
eist al je liefde op
je streelt het blonde haar
je begrijpt, dat nu het antwoord komt
op vele nooit gestelde vragen
je denkt en weet maar al te goed
ja, daarom!!…
Zomerhitte
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
427 de duinen liggen in warme plooien
zand brandt onder onze voeten
wind brengt als warme adem
goven van zout vanuit een hijgende zee
lichamen geven zich gewillig bloot
verhitte zinnen vloeien druppelend
openen een bezweet verstand
maar vinden enkel zomerhitte…
Liefdesdromen
netgedicht
4.6 met 26 stemmen
945 Nu de wind ons heeft verstoven
over de eindeloze zee
overbruggen wij de kloven
tussen het beest en toverfee
boven sneeuwgrenzen bevroren
tot eeuwig innerlijke pracht
kunnen wij de tonen horen
uit zielsverwantschap voortgebracht
bliksem zal ons hier ontdooien
tot de allerwildste stromen
ik zal zoete zaaiers strooien
voor jouw oogst van…
Ik wandel.
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
617 Hun stammen omsloten met de schors
ik hoor ook het ruisen van de wind.
Zouden ze mij wat willen vertellen?
Ik kan er alleen maar naar gissen.
Zijn het verhalen vol van belevenissen
van de bomen die staan te dromen?…
Natuurlijke heelheid
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
768 ik zag de hoop
de natuur deelde
dat wat ze bezat
in het wonder
van een zonneglans
op het schaduwblad
een zachte wind
blies er bewogen
over de nerven
tilde het over een grens
daar waar de zomer
te vroeg dreigde te sterven
door mistvlagen heen
in een afwisseling
van donker naar licht
streelde de natuur
een speelse heelheid…
Totaal
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
503 ik sta voor een getijdentafel
van een woordenzee, moe gereisd
de haren warrig door herfstige wind
mezelf tot taal te ontcijferen
een reis van bergen achter de rug
ook al was die supermooi, fantastisch goed
pas nu mijn hart van eb en vloed weer thuis is
volgt weer het alfabet tot nieuw herschikt gedicht…
Ik raap.
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
668 Herinneringen steeds bewaard
eens waren ze heel goed verpakt
maar nu pak ik alles weer uit
zal ze verstrooien in de wind.
Die ze dan zal vangen, samen
met de wolken zullen ze worden
gedragen over de zilveren zee
ver weg naar de verre horizon.…
Fijne korrel
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
591 Een eindeloos luieren
op watergekoeld schuurpapier
met gesloten ogen verdampen
op het wad de grenzen
water en zand slikken de kim
voor even weg
De wind etst beelden
in strandgeel en zeehondengrijs
schuren hoeken rond
stormvrees is een mensenkwaal
niet voor hen die in golven huizen
of in het water dat goden draagt.…
Een open hart in zongebed
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
519 de heuvels
waren rond en vriendelijk
de beek al wat bejaard
een trage stroom
in lichtend zand
cipressen aan de oeverkant
ik vond je
in de warme wind
eenzaam tussen rank en druif
jij zonnebloemde
als een kind
voorover in een lome wuif
bloeide
waar de tijd was stilgezet
een open hart in zongebed…
Als ik
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
561 Als ik langs het strand loop
mijn ogen het spel zien
van wind en water, gaan
gedachten terug in de tijd.
Denk ik aan de mensen om
mij heen die zijn heengegaan
naar een andere wereld, van
warmte en het eeuwige licht.
Daar mogen ze nu wonen
vrij van alle zorgen en pijn.
Draag mijn herinnering aan
hen dan verder met me mee.…
Zee zijn
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
626 Wil ik mij
als de maan naar het leven
rennen, het heelal opschudden
Een klaproos, toeschouwer in de wind
pluisjes in ogen die het water
willen veranderen, de zon aanhoren
Sterren stelen in de nacht
bloemen in mijn hoofd
ze zwijgen en tellen mijn gedachten
Zoveel te kiezen
en de ruimte om te dromen
als niets anders wil ik zee zijn,…
luisteren naar storm
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
457 toen de dag ontwaakte, in
wat kleine mussenkelen
luid en duidelijk verkondigde, dat opstaan
ook een optie was
vergat ik, dat mijn benen zelf niet gingen
als mijn stuur zo anders dacht
na de sluiers van de nacht
was ochtend slechts één stapje verder
maar ik bleef
en luisterde
hoe bulderend geluid beschreef
dat wind ook zwaar de bas…
Verloren
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
553 tranen stromen
polijsten de randen,
maar de groeven worden dieper
woorden vliegen
uit op ademstromen
doen mijn hart verstommen
jij bent zo dichtbij
en ik zou schreeuwen
als ik kon
ik zou me vastklampen
maar mijn tranen
polijsten
mijn woorden vervliegen
op mijn ademtocht
jij voelt en hoort,
wind door je haren
regen langs je…
Het witte doek
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
594 mijn penselen
hebben angst voor het bewegen
vrees om plein en straat te vegen
kleuren schromen
zich te laten zien zij vloeien niet
maar blijven aangelijnd
het witte doek
voelt koel in het ontvangen
van de eerste schetsen
ten langen leste heb ik
mijn ezel in de tuin gezet
wind en lentezon deden de rest…