Alle inzendingen over filosofie

5397 resultaten.

Sorteren op:

Die glinsterende maan

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 610
Jij hebt mij weer een lied gebracht ook deze nacht verstond ik die pracht herkende het hout van de pijnbomen. Wachten de dagen op een vonk, vrezen ze niet langer meer de kans niet het vuur dat eventueel ontstaat. Welke zinnen zullen we opschrijven wat laten we weg of kan echt beklijven. Van welke speerpunten maken we lijven. Samen en…

Kleur je leven

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 711
het leven is een kleurplaat vanaf het begin en wij wij kleuren haar zoals het hoort zo mooi mogelijk in de kleuren moeten kloppen de zon warm geel en groot het gras moet lekker groen een roos hoort bloedje rood zonder deze logica slaat alles immers dood en kun je beter stoppen maar daar breng ik tegen in dat het slechts een kleurplaat…
catrinus7 december 2018Lees meer >

Valt lijden te sussen hartzeer te blussen

netgedicht
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 506
Soms moet je echt leren zwemmen is leven een onstuimige zee zit lang soms even niets mee. Zijn er metershoge golven mensen die gelijken op geldwolven. Breekt iets in bij jou van binnen moet je leven bikkelnaakt geraakt in de rouw toch weer opnieuw herbeginnen. Al laat jij je leven niet bepalen door het verleden hoe herstelt je gevoel, vind…

Wat we in ons dragen

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 515
Stemmen in de beken vragen mijmeren mee het zijn de wateren die ons wegen naast het zwijgen van de rietkragen, bij nacht en ontij, het broeit op alle dagen, waarin afkomst hun bronnen zijn verzwegen met heldere gong de rust vertragen, bij nacht en ontij, in de delta in het stroomgebied waarin we afdreven, de oorsprong herkennen…
Pama8 december 2018Lees meer >

In gedachten

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 523
ik dacht dat het een merel was maar door donker zag ik een gevallen blad dat door een windexplosie vleugels had ik vraag me af wie er nu echt recht op leven had het blad dat ik van merel zijn verdacht of toch de merel die in gedachten sterker was dan blad wil melker 12/12/2018 www.wilmelkerrafels.deds.nl…
wil melker12 december 2018Lees meer >

De laatste drempel?

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 444
Op het pallet van een vol gewaaide decemberlucht, de vergrijsde zon gaat kopje onder, de maan luiert achter z’n vitrage het doet er weinig toe waar ik op doel met wie of wanneer ik deze dag zal delen of dat ik er morgen nog zal zijn, of ik de ontnuchterende morgen kan ontcijferen, verbaal dan wel naast een verwijderd beeld op…
Pama15 december 2018Lees meer >

Wellicht bracht liefde je al naar deze deur

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 471
Gaf de geboorte je een vanzelfsprekend gezicht jij straalt nu gevoel uit met het je eigen gemaakte, soms zo vreugdevol of dat met verborgen verdriet. Niet de rouw van wat we innerlijk dragen je blekere huid of je haardos kleuren de dagen, het is om wat we soms zelf tonen of zelf zo zien. Zien en voelen met eigen ogen, met ons hart. Kamers…

Open...

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 584
De deur gaat open waarachter de bewoner Hij gebaart binnen te komen Het pand van m'n dromen waarin verleden Geschiedenis van levens van tekens, afspraken Gewoontes en gebruiken die als 'n schakelketting verleden met heden verbindt.…

gespleten persoonlijkheid

hartenkreet
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 628
verontwaardigd, naakt en rechtopstaand met een spiegel tussen haar voeten staarde ze naar haar... gespleten persoonlijkheid!…
Jonhy Donovan22 december 2018Lees meer >

finaal

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 891
het schijnt me soms toe de keuze is een mond in de einder om er vaagweg in aan te belanden maar naargelang de monding met spaarzame passen uitdijt in een meanderen van het oeverloze naarmate het gewicht van hetzelfde water toeneemt word ik steeds minder bijna drijvend naar de afloop minderend als de loop van een kanon steeds meer kantlijnen…

Wij komen ter wereld

gedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 6.027
Wij komen ter wereld, met rouw, uit de graven; met rouw die gepast is, omdat wij nog dood zijn. Ons lichaam ontstond uit de grond en uit planten, om eens te bereiken een veilige haven. Een veilige haven: de schoot ener moeder, waar ’t woelig verleden, geleidlijk en langzaam, eindlijk tot rust komt; ik dwaal in mijn vader. In scheidende…
Jan Hanlo31 december 2018Lees meer >

Zoektocht of queeste?

hartenkreet
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 552
Zintuig, geef mij je woorden terug, kwetsbare huid van perkament, een lege windbuil op de rug, om inzichtelijk in te lijven op de blindheid van papier, het is me aangepraat misschien, geblinddoekt tot de laatste strofe, streven naar de inhoud waarvan ik de essentie nog niet doorzie, te veel op de private tekst verlaat, het ene verdicht…
Pama25 december 2018Lees meer >

In staal gestileerd

netgedicht
2.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 490
ik heb de kussen armzwaaien en samensmeltingen in alle omhelzingen geteld waarbij in het amen van samen de kwaliteit van de feestelijkheid aan de orde is gesteld met stip vonden wij de geboorte van het kind het unieke moment omdat ieder mens dat ooit van zichzelf heeft gekend en nu opnieuw beleeft in een andere tijd met zelfbeeld…
wil melker27 december 2018Lees meer >

Het tourniquet

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 459
zij veinsden verdiensten liepen zelfverzekerd naar het tourniquet wilden ongehinderd passeren maar stonden door die ene vraag perplex u bent geboren met helemaal niets van wie heeft u dit allemaal genomen toch niet om met zoveel de weg op te gaan van alle dromen er werd gerekend met plussen en min maar een vergelijk bleef…
wil melker29 december 2018Lees meer >

Zou het wel onopvallend die schaduw zijn

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 449
Misschien heb ik wel jaren lang stil meegekeken langs je ruggengraat je billen en oudere littekens, de dagelijkse gang mogen derven verhalen beërven ben ik zelden afgeweken als schildwacht die je acht. Heb ik ongevraagd momenten lang over je schouders gestaard, je liefde en leven gezien, 't grijzende verdriet, ben ik meegeslopen met wandelingen…

vluchtplan

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 368
wachtend op de landing van zuinig licht dat smelt als adem hervat zonder longen te schuren warmte die ergens een bron heeft in afgesloten toestand met voorafgaande toestemming…
Iniduo29 december 2018Lees meer >

Heeft tijd een humane waarde?

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 483
Er is niets oud en ook het nieuw is er altijd al geweest, voor een piramide is ook de sfinx slechts een waakbeest, een schil in de terminologie van beelden waarover men denken wil, deinen ideeën voort in menselijke overleveringen en ideologieën schouder aan schouder in de menselijk geest dat tijd in materie niet bestaat, worden…
Pama29 december 2018Lees meer >

Wie deelt vermenigvuldigt

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 598
Het grote niets is zwanger, van ongekende mogelijkheden. Wie leeg wordt, stroomt vol. Het kleine wordt weer groot. Wie alles denkt te bezitten, bezit helemaal niets. Wie volmaakt is, is dood. Lang leve de onvolmaaktheid. Wie durft te delen vermenigvuldigt. Liefde!…

Bezinnen bij het gloren

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 537
Je kunt gaan ontbijten in het bos of in een bar, rusten onder de eucalyptusbomen daar smeltend van je eerste liefde verder dromen. Je kunt gaan opsommen wat je van gisteren vond over onlangs, de vele onstuimige winternachten schilderen hoe de wind vloot, ijs aangroeide op de sloot. Je kunt zoveel van half en van zelfs heel valt erg veel te…

Wees gerust

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 434
Ik weet het nog het werd avond ook die dag eerst ochtend en middag, stormen beginnen doorgaans met die stilte. Ik weet het nog mijn hand in jouw hand het ooit zijn we er beide de vrijdagkrant zal je naam dragen naast ook dat gedicht de papieren bloemen. Ik voelde het bonzen rondom mijn hart die avond ook het jouwe wachten en stilstaan…

Een introvert decor

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 474
je speelde met stil licht geen uitbundige kleuren met traditionele vormen in een introvert decor zij verstonden elkaar in samensmelten en versterkten hun intensiteit door samen felheid te bundelen de ruimte zong energie door vergroting van contrasten spatten reflecties in kleurwaaiers uiteen je orkestreerde ladingen en dempte…
wil melker14 januari 2019Lees meer >

Vaak sta ik deze datum op en denk

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 415
Wil ook jij even geen kuitenbietser wel onafhankelijk elke teen en vinger nu zijn eigen stempel laten geven vakbekwaam, zo niet liefdevol dag kunnen schrijven. Wat wens jij nog te willen uitzoeken in tal van uithoeken. Weet er zijn van die dagen dat tijd folteringen bedenkt vragen opwerpt waarvan jij de teksten niet kunt vatten, in elke strofe…

Weer even in die aula

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 470
Ik voel mij onbevangen geen gevangene de schepping is puur en blijft een raadsel, al zijn dagen niet langer meer winstjagend ergens gloeit altijd wel een vuur om de as. Hoe dan ook, en ondanks dat, zie ik alles daar weer staan en zitten. Eerste pogingen om klanken te uiten zich in de hal voltrekken op fluistertoon. Je bent in mijn hart nooit…

Mijn liefste lief

netgedicht
4.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 453
En als ik nu de toekomst gewoon zou mogen lezen omhuld door gelukkige gedachtekracht die macht zou mogen ontvangen, wat ook soms duisternis bereidt voorspel ik dagelijks 'n feest omdat wat met jou geneest. Wat jij in het leven steeds weer kunt gedogen verdragen in en met je veelzeggende ogen aan voorjaarskrampen die weer verdampen en niets…

uit zinnig

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 529
zo wandel ik door woorden trek ze aan en stoot ze af, de richting onbepaald hun eigen graf begraven in een vreemd geluid ik hoor een meeuw zijn schreeuw lijkt veel op uitgestorven klanken wrang weggetrokken uit het laatste geluid dat heelhuids langs mijn oren vloog hoog, heel laag of fluisterend ontluisterend stil begin ik…
switi lobi16 januari 2019Lees meer >

Mocht u anders beweren...?

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 347
De neus in oude manuscripten ruikend aan de boekenleggers van scenario’s altijd door anderen geschreven, levend en lijdend voorwerp verdeeld zijn ontstaan. mix van gedachten verscheurd door een wisselende ethiek zoals het werd gedeeld wordt en om private reden wordt gedoogd, zoals het is niet zou moeten zijn als de stromen bloed…
Pama16 januari 2019Lees meer >

Stad,vrucht van eigen spiegel ?

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 404
Stad wat het eerder was van stinkend water het geloof het stof verjoeg van eeuwen, gedompeld in een verhaal soms ingetogen soms gelogen in schuilkerk van de taal. de wachters van de grachten hun huizen kronen over de hoofden het plein bespot, beklad door duiven waardoor de beelden levend bleven in de mondiale moraal van overvolle gevulde…
Pama18 januari 2019Lees meer >

TABULA RASA

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 481
zijn wij als wordt beweerd een schone lei een onbeschreven blad ik weet het niet maar volgens mij is wat vaststaat dat een blad al z’n vorm en lijnen bij voorbaat heeft en wat er op geschreven wordt dat is wat in en om ons leeft…
catrinus20 januari 2019Lees meer >

waken

netgedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 556
uit doelloos duister opgestaan de stijfheid weggetrokken door een buigzaam, vroeg begin het levenloze licht verrijkt naar meer dan fletse beelden weelderig begint de dag mijn slappe buik verdraagt de trage stoelgang van de eerste vaste norm een arrogant geworden dichter is in vorm; hij schrijft de daagse zaken af ik schrijf en blijf…
switi lobi22 januari 2019Lees meer >