5397 resultaten.
Die glinsterende maan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
610 Jij hebt mij weer een lied gebracht
ook deze nacht verstond ik die pracht
herkende het hout van de pijnbomen.
Wachten de dagen op een vonk,
vrezen ze niet langer meer de kans
niet het vuur dat eventueel ontstaat.
Welke zinnen zullen we opschrijven
wat laten we weg of kan echt beklijven.
Van welke speerpunten maken we lijven.
Samen en…
Kleur je leven
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
711 het leven is een kleurplaat
vanaf het begin
en wij wij kleuren haar
zoals het hoort
zo mooi mogelijk in
de kleuren moeten kloppen
de zon warm geel en groot
het gras moet lekker groen
een roos hoort bloedje rood
zonder deze logica slaat
alles immers dood
en kun je beter stoppen
maar daar breng ik tegen in
dat het slechts een kleurplaat…
Valt lijden te sussen hartzeer te blussen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
506 Soms moet je echt leren zwemmen
is leven een onstuimige zee
zit lang soms even niets mee.
Zijn er metershoge golven
mensen die gelijken op geldwolven.
Breekt iets in bij jou van binnen
moet je leven bikkelnaakt geraakt
in de rouw toch weer opnieuw herbeginnen.
Al laat jij je leven niet bepalen door het verleden
hoe herstelt je gevoel, vind…
Wat we in ons dragen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
515 Stemmen in de beken
vragen mijmeren mee
het zijn de wateren
die ons wegen naast het
zwijgen van de rietkragen,
bij nacht en ontij,
het broeit op alle dagen, waarin
afkomst hun bronnen zijn verzwegen
met heldere gong de rust vertragen,
bij nacht en ontij,
in de delta in het stroomgebied
waarin we afdreven, de oorsprong
herkennen…
In gedachten
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
523 ik dacht
dat het een
merel was
maar door
donker zag ik
een gevallen blad
dat door een
windexplosie
vleugels had
ik vraag me af
wie er nu echt
recht op leven had
het blad
dat ik van merel
zijn verdacht
of toch de merel
die in gedachten
sterker was dan blad
wil melker
12/12/2018
www.wilmelkerrafels.deds.nl…
De laatste drempel?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
444 Op het pallet van een vol
gewaaide decemberlucht, de
vergrijsde zon gaat kopje onder,
de maan luiert achter z’n vitrage
het doet er weinig toe waar ik
op doel met wie of wanneer
ik deze dag zal delen of dat ik
er morgen nog zal zijn, of ik
de ontnuchterende morgen kan
ontcijferen, verbaal dan wel naast
een verwijderd beeld op…
Wellicht bracht liefde je al naar deze deur
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
471 Gaf de geboorte je een vanzelfsprekend gezicht
jij straalt nu gevoel uit met het je eigen gemaakte,
soms zo vreugdevol of dat met verborgen verdriet.
Niet de rouw van wat we innerlijk dragen
je blekere huid of je haardos kleuren de dagen,
het is om wat we soms zelf tonen of zelf zo zien.
Zien en voelen met eigen ogen, met ons hart.
Kamers…
Open...
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
584 De deur gaat open
waarachter
de bewoner
Hij gebaart
binnen
te komen
Het pand
van m'n dromen
waarin verleden
Geschiedenis
van levens
van tekens, afspraken
Gewoontes en gebruiken
die als 'n schakelketting
verleden met heden verbindt.…
gespleten persoonlijkheid
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
628 verontwaardigd,
naakt en rechtopstaand
met een spiegel
tussen haar voeten
staarde ze naar haar...
gespleten persoonlijkheid!…
finaal
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
891 het schijnt me soms toe de keuze
is een mond in de einder
om er vaagweg in aan te belanden
maar naargelang de monding
met spaarzame passen
uitdijt in een meanderen
van het oeverloze
naarmate
het gewicht van hetzelfde water toeneemt
word ik steeds minder
bijna drijvend naar de afloop
minderend als de loop van een kanon
steeds meer kantlijnen…
Wij komen ter wereld
gedicht
5.0 met 1 stemmen
6.027 Wij komen ter wereld, met rouw, uit de graven;
met rouw die gepast is, omdat wij nog dood zijn.
Ons lichaam ontstond uit de grond en uit planten,
om eens te bereiken een veilige haven.
Een veilige haven: de schoot ener moeder,
waar ’t woelig verleden, geleidlijk en langzaam,
eindlijk tot rust komt; ik dwaal in mijn vader.
In scheidende…
Zoektocht of queeste?
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
552 Zintuig, geef mij je woorden terug,
kwetsbare huid van perkament,
een lege windbuil op de rug,
om inzichtelijk in te lijven op
de blindheid van papier, het
is me aangepraat misschien,
geblinddoekt tot de laatste strofe,
streven naar de inhoud waarvan
ik de essentie nog niet doorzie,
te veel op de private tekst verlaat,
het ene verdicht…
In staal gestileerd
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
490 ik heb de kussen
armzwaaien en
samensmeltingen in
alle omhelzingen geteld
waarbij in het amen
van samen de kwaliteit
van de feestelijkheid
aan de orde is gesteld
met stip vonden wij
de geboorte van het kind
het unieke moment
omdat ieder mens
dat ooit van zichzelf
heeft gekend en nu
opnieuw beleeft in een
andere tijd met zelfbeeld…
Het tourniquet
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
459 zij veinsden
verdiensten
liepen zelfverzekerd
naar het tourniquet
wilden ongehinderd
passeren maar
stonden door die
ene vraag perplex
u bent geboren
met helemaal niets
van wie heeft
u dit allemaal
genomen toch niet
om met zoveel
de weg op te gaan
van alle dromen
er werd gerekend
met plussen en min
maar een vergelijk
bleef…
Zou het wel onopvallend die schaduw zijn
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
449 Misschien heb ik wel jaren lang stil meegekeken
langs je ruggengraat je billen en oudere littekens,
de dagelijkse gang mogen derven verhalen beërven
ben ik zelden afgeweken als schildwacht die je acht.
Heb ik ongevraagd momenten lang over je schouders
gestaard, je liefde en leven gezien, 't grijzende verdriet,
ben ik meegeslopen met wandelingen…
vluchtplan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
368 wachtend op de landing van zuinig licht
dat smelt als adem hervat
zonder longen te schuren
warmte die ergens een bron heeft
in afgesloten toestand
met voorafgaande toestemming…
Heeft tijd een humane waarde?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
483 Er is niets oud en ook het
nieuw is er altijd al geweest,
voor een piramide is ook de
sfinx slechts een waakbeest,
een schil in de terminologie
van beelden waarover men
denken wil, deinen ideeën voort
in menselijke overleveringen
en ideologieën schouder aan
schouder in de menselijk geest
dat tijd in materie niet bestaat,
worden…
Wie deelt vermenigvuldigt
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
598 Het grote niets is zwanger,
van ongekende mogelijkheden.
Wie leeg wordt, stroomt vol.
Het kleine wordt weer groot.
Wie alles denkt te bezitten,
bezit helemaal niets.
Wie volmaakt is, is dood.
Lang leve de onvolmaaktheid.
Wie durft te delen vermenigvuldigt.
Liefde!…
Autisme
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
544 Autisme
kenmerkt zich vooral door
automatisme!…
Bezinnen bij het gloren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
537 Je kunt gaan ontbijten in het bos
of in een bar, rusten onder de eucalyptusbomen
daar smeltend van je eerste liefde verder dromen.
Je kunt gaan opsommen wat je van gisteren vond
over onlangs, de vele onstuimige winternachten
schilderen hoe de wind vloot, ijs aangroeide op de sloot.
Je kunt zoveel van half en van zelfs heel
valt erg veel te…
Wees gerust
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
434 Ik weet het nog
het werd avond
ook die dag
eerst ochtend en middag,
stormen beginnen
doorgaans met die stilte.
Ik weet het nog
mijn hand in jouw hand
het ooit zijn we er beide
de vrijdagkrant zal je naam dragen
naast ook dat gedicht
de papieren bloemen.
Ik voelde het bonzen
rondom mijn hart
die avond ook het jouwe
wachten en stilstaan…
Een introvert decor
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
474 je speelde met stil licht
geen uitbundige kleuren
met traditionele vormen
in een introvert decor
zij verstonden elkaar
in samensmelten en
versterkten hun intensiteit
door samen felheid te bundelen
de ruimte zong energie
door vergroting van
contrasten spatten reflecties
in kleurwaaiers uiteen
je orkestreerde
ladingen en dempte…
Vaak sta ik deze datum op en denk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
415 Wil ook jij even geen kuitenbietser wel onafhankelijk
elke teen en vinger nu zijn eigen stempel laten geven
vakbekwaam, zo niet liefdevol dag kunnen schrijven.
Wat wens jij nog te willen uitzoeken in tal van uithoeken.
Weet er zijn van die dagen dat tijd folteringen bedenkt
vragen opwerpt waarvan jij de teksten niet kunt vatten,
in elke strofe…
Weer even in die aula
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
470 Ik voel mij onbevangen geen gevangene
de schepping is puur en blijft een raadsel,
al zijn dagen niet langer meer winstjagend
ergens gloeit altijd wel een vuur om de as.
Hoe dan ook, en ondanks dat,
zie ik alles daar weer staan en zitten.
Eerste pogingen om klanken te uiten
zich in de hal voltrekken op fluistertoon.
Je bent in mijn hart nooit…
Mijn liefste lief
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
453 En als ik nu de toekomst gewoon zou mogen lezen
omhuld door gelukkige gedachtekracht die macht
zou mogen ontvangen, wat ook soms duisternis bereidt
voorspel ik dagelijks 'n feest omdat wat met jou geneest.
Wat jij in het leven steeds weer kunt gedogen
verdragen in en met je veelzeggende ogen
aan voorjaarskrampen die weer verdampen
en niets…
uit zinnig
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
529 zo wandel ik door woorden
trek ze aan en
stoot ze af, de
richting onbepaald
hun eigen graf
begraven in een vreemd geluid
ik hoor een meeuw
zijn schreeuw lijkt
veel op uitgestorven klanken
wrang weggetrokken
uit het laatste geluid
dat heelhuids langs
mijn oren vloog
hoog, heel laag of
fluisterend
ontluisterend stil
begin ik…
Mocht u anders beweren...?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
347 De neus in oude manuscripten
ruikend aan de boekenleggers van
scenario’s altijd door anderen
geschreven, levend en lijdend
voorwerp verdeeld zijn ontstaan.
mix van gedachten verscheurd door
een wisselende ethiek zoals
het werd gedeeld wordt en om
private reden wordt gedoogd,
zoals het is niet zou moeten zijn als
de stromen bloed…
Stad,vrucht van eigen spiegel ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
404 Stad wat het eerder was van stinkend water
het geloof het stof verjoeg van eeuwen,
gedompeld in een verhaal soms ingetogen
soms gelogen in schuilkerk van de taal.
de wachters van de grachten hun huizen
kronen over de hoofden het plein bespot,
beklad door duiven waardoor de beelden
levend bleven in de mondiale moraal van
overvolle gevulde…
TABULA RASA
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
481 zijn wij als wordt beweerd
een schone lei
een onbeschreven blad
ik weet het niet
maar volgens mij
is wat vaststaat dat
een blad al z’n vorm en
lijnen bij voorbaat heeft
en wat er op geschreven
wordt dat is wat
in en om ons leeft…
waken
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
556 uit doelloos duister opgestaan
de stijfheid weggetrokken door een buigzaam,
vroeg begin
het levenloze licht verrijkt naar meer
dan fletse beelden
weelderig begint de dag
mijn slappe buik verdraagt de trage stoelgang
van de eerste vaste norm
een arrogant geworden dichter
is in vorm; hij schrijft de daagse zaken af
ik schrijf en blijf…