Netgedichten over sport

Als ik aan het water zit en naar mijn dobber tuur, dan ben ik heel tevreden zo dicht bij de natuur. Het rimpelen van het water het ruisen van het riet, zo zit je daar te wachten tot je een rukkie ziet. En als je dobber opsteekt of langzaam onder gaat, dan hoop je op een vissie het liefste aan de maat.…

Flarden mist die aan het optrekken zijn. ’t Is ochtend – vroeg, een zondagse rust, enkel wat kauwende koeien op de kust. Er schieten twee schichten langs het Gein. Behalve het snijden van dunne banden hoor je soms ook een krachtig gesnuif. Door de lucht vliegen spatten wit struif, die achter de twee op het wegdek belanden. Ze nemen de rails…

De torenspits van masturban, verwoest in vijftiendrie De druivenoogst in Caravan, de hoogte van Mont Brie Hij weet hoe Pistolettie wordt beloond voor knechtenwerk Dat Michael Boogerd derde was in de ronde van Giekerk De plaats en datum waarop Fausto Coppi werd geboren Het treintje van Mon Chou dat niet voorop rijdt maar van voren dat botte…

Zo zie ik de wielerkampioenen vanuit het zadel plassen Vijftien meter verder volgt een valpartij We zitten vlak bij de bevoorrading…

men heelt er bloemkooloor of voetbalknie versleten voeten, blafhoest, eksterogen verstuikte enkels, tennisellebogen verlatingsangst, eczeem of difterie de zwaarste ajaksitis, allergie vermoeide borsten na langdurig zogen een aangetast -de drank hè- denkvermogen een gonorroe, moderne poëzie de bof, de plankenkoorts, de rode hond men weet…

een zwoeger zwelgt in diepe droefenis verhult zijn leed in stevige kritiek waar blijft de echte voetbalheroïek de geur van gras, de lach of ergernis nu openbaart zich wat ik node mis en grijnst men om mijn stroeve motoriek de lucht van plastic sprieten maakt me ziek zo’n veld is altijd groen en lentefris de technicus kent geen ontsteltenis…

niemand kwam mij voorbij als eerste uit het startblok versnelde ik in de bocht ik kruiste voorlangs ondanks een scheve schaats scherp aangesneden met een grimas haalde ik triomferend de meet niemand kwam voorbij mij niemand die van mijn eenzaamheid weet…

Er beweegt iets onder een deken van golven. De uitgeslapen surfer die als een vreemde vogel dan vliegt, dan daalt, dan heel diep adem haalt om met zijn plank als hele grote zwemvlies boven te blijven, de zee van tijd te overleven. Dit beeld van de worstelende mens, dit panorama van de homo emergo, gezien op een onstuimige zondagmiddag in Zeeland…

pingponger piet baalt in heren één thuis wint-ie alles - uit niet één het is zwaar pet uit spant men 't net slap thuis komen ze naar behoren beneên edoch bij de tegenpartij staat het net strak de bal valt stil kaatst dan terug in zijn vak weer geen sorry omdat schorriemorrie netjes samen spant zit topper piet onder de plak…

De voeten stevig op de grond wacht zij gebogen de billen gespannen in het oranje broekje heen en weer wiegend. Tegen 200 de bal geretourneerd het rokje opslaand. De benen schuift ze alreeds uiteen over het gravel eindeloos een gave driehoek vormend. Ze rept zich naar de andere zijde helaas tevergeefs het game verloren. Op en neer deinend…

hoe het met de heren innerlijk is gesteld blijkt op het voetbalveld lag tot voor kort een speler neer gestort vreemd roerloos hevig kermend in de kramp uitgeteld of niet men trapte sportief subiet het leder buiten de lijnen heden gebeurt dat wat later laat heerlijk liggen men slaat munt heilig de tactiek scoren nu je kunt het is…

bij Feyenoord was het vroeger ook al goed mis neem Coen Moulijn altijd weer met chagrijn aan de gekrijte zijlijn nooit verhoord zijn wens linksbinnen veel contact met de bal Happel zei ik beslis kon ook niet eens wegdromen moest altijd klaar staan om te worden aangespeeld voor één schijnbeweging één rush één voorzet één goal…

geplukt uit een onmogelijke hoek de oude keeper veinst nog immer dat hij reddingen verricht... in zijn dromen keert hij schoten zoals destijds de laatste die hij tegenhield de bruin vetleren bal met veter pronkend op de schoorsteenmantel de foto van vergankelijkheid als herinnering in blessuretijd wanneer de man in het zwart de fluit…

Hij was een visser en leuk metgezel Overal naar welke stek ik ook ging Vroeg of laat kwam hij of was er wel Een aardappel als neus en zijn visueel gebrek Met zijn grijze baard en enorme kale kop Was het keer op keer als ik beet had haalde hij op De jaren verstreken gelijdelijk aan werd ik bang Om hem ooit te zullen moeten missen Een moordmaat…

tijdens een uitzending van Holland Sport onlangs op de televisie beweerde een presentator de top van de Mont-Ventoux in handen te hebben als bewijs liet hij een stukje kalksteen zien dat hij bij gelegenheid op een voetstuk had gezet... nu wil het toeval dat ik enkele jaren terug bij een bezoek aan de col ook zo'n stukje van de top heb…

eigenlijk ben ik bevoorrecht want ik heb hem nog zien voetballen destijds met Fortuna'54 op bezoek bij Ado... later woonde ik nog een poosje bij hem in de buurt wanneer ik hem zag lopen dacht ik daar gaat Faas Wilkes de levende legende die furore maakte in het zuiden op 15 augustus 2006 is de balvirtuoos van toen van ons heengegaan hetgeen…

Hij is terug boven de velden waar jonge benen in regen en wind of door zon beschenen de keeper belagen DE VELDPARELMOERVLINDER hij kwam terug een dezer dagen ----------------------------------- (Gedicht voor voetballende kleinzoon in de lente)…

Leder raakt de paal scheve voet, doet me schichtig ontwaken 'Robbie Rensenbrink' in den morgengloed Ook 'Dennis' maakt me weleens wakker, zomaar midden in de nacht,'Bergkramp' in mijn linkervoet 'Diego' laat me rustig slapen van hem te winnen maakt ‘t dromen voor altijd goed -------------------------------- W.K. Gedicht…

-voorbeschouwing- je was geweldig toen je zei die zon schijnt morgen ook nog wel vandaag blijven we binnen gisteren heb ik je teveel gemist om nu een buitenspel te spelen -in de selectie- een kick-off had ik niet nodig om de voorhoede te bevrouwen jij volgde me zonder reserves naar –wat ik toen nog dacht- het doelgebied van deze dag…

geen kip te zien vanavond in de duinen dartelend konijn .............................. * Lapidair is een experiment. Ik wil een calendarium maken met korte gedichten naast mijn Zonneleen. 23.6 duidt de datum aan: week 23, dag 6, dit jaar = vrijdag 9 juni 2006.…

het witte blok waarschuwt mijn voeten mijn rug naar de waaier van het veld gericht ik weeg de kogel op het stootkussen hij past in de plooi van een hals, de kin rust op het koper de elleboog halfhoog opgericht als een stramme vleugel de vrije arm bengelt langs de heup mijn blik boort zich vijf stappen verder in het rode sintelpad ik tol…

het is even slikken de bal ligt op de stip voor het intikken en ik sta juichend aan de zijlijn…

oud ajax wordt gaandeweg stukje voor stukje blootgelegd vraag is of de rugnummers nog herkenbaar zijn stel je voor Heinz Keizer links voor aan de lijn als Pietje Kroket ----------------------------------------------------------- Toelichting: Griekse archeologen denken op het eiland Salamis het paleis van de legendarische held Ajax…

Met 19000 toeren over een lengte van 50 centimeter scheurde hij van uit het midden in stilstand naar de berm van het niemandsland…

Ik heb er dikwijls gestaan met mijn vader op de tribune aan de Sportlaanzijde daar zagen wij stopperspil Everse op de vuist gaan met goalie Piet Kraak en hoe de legendarische doelman Wim L. voor een handvol zilverlingen in een beslissingswedstrijd tegen NAC bewust drie ballen doorliet glippen... onlangs heb ik ergens gelezen dat hij jaren…

Zij twee zijn nu In 'n frivole bui Vreemd Normaal dansen ze Alleen maar zo Muziek stak 's nachts hun vlam Na vier jaar weer aan en Vuurde hen de piste op Voor 'n schijnbare gezondheidskür Temperament smolt Hun verlangen om Tot 't ticket voor De wereld van opluchting In volle bloei Daar aangekomen Blijkt hun roes vrij uniek…

het ging niet echt soepel leek op hink-stap-sprong honderd meter in de loop dan weer aan de wandel gevangen door de ademnood ondanks zwak gestel na twee uur negenenvijftig minuten vierenveertig tel kwam deze kruk juist op tijd door het finishlint strijd tegen de elementen de zee het strand het duin het zand het was weer zwaar ik was…

Je legt de eerste steen. De ruiten, die geven onze grenzen aan, een bord vol regels en vol wetten. Zwart staat voor 'man' en wit is 'vrouw' of was het andersom? Ja, het was andersom. Zwart is voor jou. In gedachten hoor ik stenen slaan. Ik zet mijn zinnen op je dam. Je kijkt naar buiten. We beginnen. Ik sla een steen. Jij slaat er twee…

De overwinning. Heb je wel gehoord van de zeven de zeven, heb je al gehoord van de zevende Tour de France? Hij is gewonnen als vanouds door onze, Amerikaanse Lance. De achtste Tour gaat zonder hem volgend jaar, maar zéven, ja die heeft hij gewonnen. Het kinderliedje ging over heb je wel gehoord van de zeven de zeven…. Heeft hij vast geweten…

De maagdelijke velden ogen groen door malse regenbuien, nijver sproeien. Geen zweet, geen traan, geen bloed heeft kunnen vloeien. Een nieuwe lente wacht: een mooi seizoen! Nog even en de eerste voetbalschoen zal schuchter het nog prille gras betreden. De zomer is voorbij, het leed geleden en opgelucht herrijst het legioen. Want niets is…