734 resultaten.
Een belofte ijzig mooi koud
netgedicht
5.0 met 26 stemmen
701 Knisperend spreken de splinters
van tintelend geluk, waar de glinsters
na rijp beraad wit zijn aangeslagen
verkiest de woeste adem van het leven
geen stil bestaan maar kan het
de gekoesterde hoop goed verbloemen.
Laat hoop maar voor zichzelf spreken
en zwijgen, in alles wat er toe doet.
De dagen koud, mild en meedogenloos
in mijn smachtend…
- Piano Recital -
netgedicht
4.7 met 99 stemmen
2.534 In haar strelende ogen verscheen lichte muziek
een bestemd gevoel deed mijn gedachten trillen.
Haar hoofd zacht gebogen, haar ogen zo dicht,
verloren intens verdiept aan het spelen, klassiek.
Verdroomd haar gezicht 'n vleug van eeuwigheid ?
Een gecomposeerde omlijsting van vrije geluiden.
Ongenaakbaar verspeeld, verloren, aangeslagen
aan…
- De woeste zee en het meisje -
hartenkreet
4.8 met 75 stemmen
2.553 Een krop in de keel, de fijne stem in stukken
terugdenkend aan al de onwaardige leugens,
de gebroken onwaarheden, de glasklare inzichten.
Mijn opzwellend voelende hart ik vraag het jou..
Waarom sla je hart, waarvoor ga je?
Stijlvol schreed ze in haar lange zwarte kleed
dat spannend om haar sloot, ze miste iets
In haar blik een bevrijdend…
Wees onverdraagzaam ! (voor onverdraagzaamheid)
hartenkreet
2.2 met 8 stemmen
1.341 Wees onverdraagzaam ! (voor onverdraagzaamheid)
Wat ik niet verdraag:
Kleffe haring in het zuur.
De overgang naar ’t winteruur.
Spruitjes die zijn kapotgekookt.
Wie in mijn nabijheid rookt.
Ik heb echter geen bezwaar:
Tegen een straatmuzikant die vals zingt op een gammele gitaar.
Een punker met paarse pieken in zijn haar.
Een imam…
verzadigd is de dag
netgedicht
4.7 met 10 stemmen
497 De dag gesmoord in eigen stilte
verkwanselt haar vertrouwde beelden,
het onbereikbare komt dichterbij..
Deugdzaam draagt een schamel kleed
zacht neuriënd, om meer te verdragen
gaat 't door merg en been.
Half verzonken de maan,
zij levert haar schijnaandeel.
De luiken kraken als vanouds,
draaiend rond het schurend geluk
alvast…
- Kerst Nostalgie -
netgedicht
4.4 met 90 stemmen
4.965 Een heerlijke kerstgeur vond het zeer intiem karakter
gevat in servetten rood uitwaaierend haar diepe warmte.
Kaneelwierrook trok geurig door de kamer, rookte kleine
grijze wolkjes van romantiek in het brandende kaarslicht.
De zoveelste kerstnacht keek jij mij aan vol van liefde
genietend die speciale blik in je ogen, de kerstwarmte.
Guirlande…
- Als een knop in bloei -
hartenkreet
4.8 met 73 stemmen
3.488 Als een knop in bloei, geplukt en weggegooid,
ontroert de roos de koude harde winter, de tuinman plukt.
De aarde rouwt met zwarte randen, een ontheemd gevoel
vergezeld het vruchtbaar samen dat wentelt in haar schoot.
Als een knop ontgroeit ontmaagd, voel je meer dan naakt
schoonheid van sterren, de maan gaf zijn tijd verworpen aan.
De…
- Exodus, tijd belooft niets anders -
netgedicht
4.8 met 66 stemmen
1.309 Een bijzonder moment
naar de aard van de dingen
in herinnering gebracht.
Herinneren mag,
wie vergeten verstaat als passie,
liefde met zijn eeuwenoude cultuur
die in onwetendheid verloren is gegaan.
De tijd belooft niets anders,
de enige aanknoping verbrak haar schakels,
ketsende stenen, lonken naar de kringen
die een rondedans ronder maken…
De ommekeer
netgedicht
4.8 met 32 stemmen
819 De ommekeer leek niet denkbaar
keek verloren om mij heen, hopeloos in verlangen
zoveel leegte vulde eindeloos de afstand.
De nacht nadien verdween, een ontluikend begin
alsof de wereld haar noden nooit gekend heeft,
mijn boodschap niet had mogen ontvangen.
De eerste voorzichtige schreden
vervolgen het verdwijnen..
hoe kon ik denken, dat…
De kleine waarheid
netgedicht
4.6 met 36 stemmen
1.811 Aan de gebogen kant van hun samenzijn
stonden zij standvastig, het vertrouwen daar
meteen gevonden de eerste keer.
De onbezorgde lach van weinig rimpels
verdwenen door het gewicht van niets meer
dat zoveel zwaarder weegt.
De mystiek van het roerige water
met schoonheid beklonken
een laatste keer..
zij weten het.. de ongelukkige zal…
Verdraagzaam, draagt zichtbaar lentelicht
netgedicht
4.9 met 56 stemmen
2.052 Nochtans kwamen de dagen
grauw in getale, zonder schroom..
De aanloop niet langer houdbaar
alleen het uitgestelde moment bedwong
het verlichten nog van de verwachtingen,
onschuldig, vrolijk en minzaam,
verdragen meer dan onstilbare honger
naar het wollige witte melk,
koppen steken reikhalzend bijeen
het verlangen naar het schrale zoet…
Aubade - Claire Obscure
netgedicht
4.8 met 59 stemmen
1.643 De dubbele roos verbrak haar spiegelbeeld
waar eerder een glimp van verlangen verscheen,
handen minzaam haar lippen beroerden.
De ranke wereld tot aan jouw lippen
zal ik droogleggen achter een dappere glimlach,
laten rusten op het kussen van de nacht
waar een zwerfkei duizelt met een vlinder
elkaar toedekken in tomeloze verbeelding
bij…
Wester Paviljoen
netgedicht
4.9 met 59 stemmen
1.406 Jong geroezemoes prikkelt in de ogen,
vermengde glorie aan de Nieuwe Binnenweg
waar alle dagen veel bijeen te vergapen valt..
de oude sfeer leunt zich loom aan de singels,
langs de tafeltjes valt het licht tijdloos uiteen
verbrast haar verbeelding op flamboyante wijze
aan advocaten en vermeende kunstenaars
zonder aanspraken in de nalatenschap…
De Wilde Hyacint
netgedicht
4.7 met 36 stemmen
1.327 Onderweg vangt men haar speelse blik
geworpen in de schoonheid van het moment
aangekleed met schoon gewassen naaktheid
gedragen door geestgronden van verbeelding..
wild van smaak en vooral oogstrelend
verflauwt de streekverwant sterk in oorsprong,
bescheidenheid siert het omschreven…
Ongekende weelde
netgedicht
5.0 met 31 stemmen
1.373 Doorgaans verschijnen ze samen in beeld
maar het luchtige raakt op.. verlangt stilte.
De regen mild en haar verzachtende werking,
zoals nu wanneer de glans weer op de ramen
is verschenen en de verkeersdrukke straten
voor even wat minder grauw.
De stedelijke grenzen verwateren,
verdwijnen uit het zicht, door planologen
in het groen uitgeslagen…
Vallei der verzuchtingen
netgedicht
4.3 met 37 stemmen
1.131 Het valt zwaar over de vlakte
een onbestemd wachten,
't viel zoals te verwachten
in weinig reliëf uiteen..
met het wentelen
van vastliggende nachten
en de aanloop stram,
troffen zij elkaar niet meer
als bij eerste oogopslag.
In de bevalligheid
van alle zorgeloze dagen
lonkte eerder alles zo vertrouwd..
hoe aansprekend het gezicht…
Het stenen liefdespad
netgedicht
4.6 met 44 stemmen
2.191 De wereld staat in vreemde gloed,
jaloezieën schakeren de geborgen liefde
dat eerder zo rijk en grenzeloos licht
het gebrandschilderd raam bescheen..
een verstrooid licht overschaduwt
't schijnsel van in zilver gedoopt verlangen,
het vooruitzicht dat niet langer de verbeelding
aan banden legt, maar een fonkelnieuw…
Dauwdruppels
netgedicht
4.9 met 66 stemmen
2.514 In mij borrelt het.. overstijg jij mijn verzet
aan verlangen dat aansluit aan bedauwde ogen
waarachter geen plaats is voor het onbekende
dat zo kort en amechtig aan mijn horizon grenst..
alleen de onstuitbaren passen in jouw andere wereld
en mogen buiten de wankele treden naar werkelijkheid
rekenen op onverdeeld geluk.
In mij zetelt het ongewone…
Dame in blauw / De Venetiaanse markiezin
netgedicht
4.5 met 47 stemmen
1.419 Haar japon lang, blauw met draperieën
zeer vergevingsgezind voor het figuur
was een blikvanger in de nauwe steeg.
Een uithangbord hing desolaat
beschenen door warm licht dat naar buiten brak
haar enige houvast voor het ondraaglijk moment
onder deze relieken in fragiele aanbouw
van de dag
een mystieke sfeer leunt zwaar aan de gevels,…
met de stenen mantel der liefde..
netgedicht
4.6 met 63 stemmen
3.256 De verandering is merkbaar aangebroken,
een zachte sluier van onaantastbaar goud
ontspiegelt alles wat aan liefde zo hard
in mijn gezicht werd teruggekaatst
ik verloor aan kracht de kwinkslagen,
aan diepte jouw schier onmetelijke lach
aan hoop jouw neergeslagen ogen
het blindelings vertrouwen dat ontbrak..
de ruïnestenen op het uitgelopen…
Ik heb je lief..
netgedicht
4.5 met 70 stemmen
3.056 Door diepe beeken stroomt verlangen
vervuld is mijn hart dat haar bron verkoos
te monden in de glooiing van het Limburgse..
zacht en verfrissend kersenrood dat druppelt
door de kerven, maken een warme gloed
dubbele voldoening schenkt ze boven
tussen bron en monding gebogen
kom mijn schoone..
dan strengelen wij samen
naar smachtende…
Liefdeskracht beschenen..
netgedicht
4.8 met 16 stemmen
784 Vervuld zijn de dagen zonder gemis
waarmee ik voel in alles een te zijn..
een onschuldige zondaar als ik ontleent
niet alleen zijn geweten maar ook zijn houding
door het gedragen besef innerlijk verwant te zijn
aan zowel de strohalmen als de pluimen,
een ingeslagen zoektocht vervolgt zijn weg
dat haar verlangen vindt in de openbaring…
Met Kerst samen gelukkig zijn..
netgedicht
4.4 met 65 stemmen
3.306 Geef mij jouw hand in de groei van ons leven
zichtbaar achter de deugden van 'n enkel kind
dat zijn gedachten tot genoegen laat spreken
niet meer bedachtzaam maar enkel blij gezind.
Onze mooie aanloop naar het einde van 't jaar
winterse buien zo mild weten te verzachten
grenzeloos in tijd sneller vooruit willen
een warm samenspel van innerlijke…
Opkomende zonsverduistering
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
536 En de dagen gingen niet zomaar,
wat in zichzelf gekeerd, zagen zij 'het' op afstand
aan de achtergebleven horizon
waar de maan
bevlogen, fluisterend stil met bekoring
de zon in het oog sprong
en de tijd haar ondankbaar scheen,
niet langer vanzelfsprekend,
maar vol van gloed
niet zomaar..
staat de liefde…
Het licht verstrengelt zich..
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
610 Zoals wel vaker, wanneer het stil zich laat horen
het licht hem strelend aansprak, treffend vermeden,
trok zijn mond genoegzaam wat schuin,
wie kent deze koesterende figuur?
Zijn gelijkenis stempelhard in gebroken wit
blijft ongeëvenaard, een schaamteloze glimlach
onwerelds zacht gedragen tot op heden.
Eeuwig geluk draagt zwaar, onvermoeibaar…
Alden Biesen
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
590 Verstrengeld aan den ouden lindendreef
in het domein waar de lente loom haar schreden
een pracht gloed in zonneschijn overspoelt
voelbaar levende historie achterbleef.
Gedachten meer rustgevend dan omvangrijk
de voetstappen van een passerende enkeling
ooit veelvuldig betreden door Duitse ridderorde
vlinders fladderend over de diepe wallendijk…
Het kruinenpad
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
470 De wereld verandert doorgaans
niet in haar ondoorgrondelijke wegen
op de met kleur aangewezen paden
waar de aarde haar aanzien verbleekt,
Was het hoogste punt snel betreden
naar beneden aan het oog onttrokken
steunend een omhooggevallen bomenweg
met van die gezette kronkeltenen.
De kruinen alleen in hun bestaan
doen hun kop boven alles…
Moulin de Beny
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
575 Mijmerend in de late middagzon
op een idyllische schommelbank
zie ik contrasten in het groen
schakeren met mijn kalm gemoed,
het klatert om mij heen..
een forel ontspiegeld het water,
scheutige oeverplanten omzomen
het zuivere in mijn gedachten,
de overweldigende 'stilte'
laat zich aangedaan meevoeren
met de liefde die ik liet stromen…
Een zware aanslag van liefde
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
589 Het is onmogelijk mij te verstoppen,
nog langer de luwte te kiezen
zonder aan geborgenheid te verliezen
achter het hart dat zich warm ontvouwt,
de achternamiddag vult zich,, volledig
aan de opstanding van marmeren pilaren
om het geluk, de bekoring te kunnen dragen
van alle beelden in jouw oogopslag,
het geloof gebleven, doet alles veranderen…
Daar boven alles prijkt het leven
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
531 Sterren laten zich zien op boulevards,
zijn verzonken in het diepste van alles
boven het alledaagse leven gelegen,
naar trouwe dragers van onmetelijk licht
kijk je op, zoekt men in het aardedonker
met een dorstig hart vol verlangen,
de schittering plots aan diggelen
doet de adem nog verder stoten
naar alle in geluk uitspattende richtingen…