1296 resultaten.
De vurige hoop van alle tijden
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
461 Fatum duldt geen
uitstel zelfs niet voor
de onsterfelijken onder ons
Zeus ketent de held
aan een rots
de adelaar koning onder de vogels
Kijkt hoog in de bergen uit
naar de avond
hij vliegt elke nacht
Naar zijn hulpeloze prooi
Prometheus’ geschonden lijf
wat nu als Zeus
Uit zijn ivoren toren was gekomen
Prometheus op de schouders…
Anderwereld
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
658 Aan de westkust, rots en strand
— zwaard van licht in de hand
in hun land van overvloed.
De koning neemt het land
en spreekt de steen
in zijn zilverhand.
***
In het land van overvloed
stenen heuvels in het groen,
trekt de mist op naar zee.
Naar het westen drijft het:
voorbij de horizon,
komt het in een ander land.…
Alleen...
hartenkreet
3.7 met 24 stemmen
1.778 Ik voel me zo rot,
Ze doen allemaal zo bot...
Ik heb zoveel pijn,
Het voelt niet fijn!
Ik word nooit bemind,
Waarom?
Ik ben toch ook maar een kind?
Ik kan nooit eens uitpraten,
Waarom kunnen ze het pesten niet laten?
Ik word nooit bemind,
Waarom?
Ik ben toch ook maar een kind?…
In kribbig stro
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
1.733 de ezel boog
boog dieper door
krabde met de
hoeven aan de rots
zette zijn vier
poten trots in rust
zij stalden daar hun
kind in kribbig stro
dieren ademden hun
warme wind een ster
verschoot in lucht
die naar geboorte rook
het winterde in
warme schapenvachten
herders zongen komst
in lang verwachten
Hij is gekomen als verlosser…
ik Belg
netgedicht
2.8 met 13 stemmen
832 anders een wet
die slechts zal bestaan
in het vreemde gevolg
dat haar gegeven moet
deze vaststelling is gewoon
een vaste stelling, ingegeven
overgegeven ook
in de liefde van een ouderpaar
dat ik steeds weer groeten zal
met heel mijn hart
daar ik niet anders kan
gelieve mij te groeten
voor het land waar soms
ook ik voor sta
klaar mijn roots…
Rotmop
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
689 Ook lachte ik me rot
en werd meteen zeiknat:
ik piste naast de pot!
Ik stond er mooi te kijk
en was de grap goed zat:
die pisbak gaf gezeik.…
eiland van echt
netgedicht
2.9 met 11 stemmen
867 Hoop heet mijn eiland
geen twijfel aan het bestaan
het kwaad kan er niet komen
want het is te ver hier vandaan
maar de zee ruist er verlangen
naar een toekomst die nog is
al het moois dat ik kan bedenken
geen gedachten over gemis
de rots raakt het vertrouwen
in de woorden die hij mij zegt
betere tijden zullen komen
de doem werkt hij weg…
Rode maan en mijn fluistering
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.199 vertelt
over een zigeunermeisje
uit de Oekraïne
haar en mijn overgrootmoeder
Antonina
ze wist me zoveel te vertellen
dat ik opeens begreep
de hunker in mijn bloed
naar dansen
naar vrijheid
de ongebondenheid
de muziek, het ritme, het onstuimige
alles viel op zijn plaats
mocht het nieuwsgierigheid opwekken
over hoe en wat van je eigen roots…
De minuten tellend
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
487 Het brengt wat wanhoop
Als je weg bent
Voel wat leegte
Zonder jou
Ook al weet ik
Dat het kort is
Het maakt onzeker
Geeft wat kou
Het is niet de afstand
Die het rot maakt
Het is ook geen afgunst
Die ik voel
Ik wil oprecht
Dat je het fijn hebt
Ik gun je alles
Een heleboel
Het is gezond
Om je te missen
De minuten tellend
Van de dag…
mijn liefste jij bent ...
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.324 hoe kan ik nu blijven dichten
wanneer jouw hart bevroren
mijn stem ontneemt van woorden,
woorden die jou liefhebben
liefste ik spreek niet in het verleden want
onze liefde knarst door tijd en onraad, jij
mijn deelgenoot mijn rots die nu wankel
in zwijgen is gehuld
hoe kan het toch dat de tijdsspanne doordraaft
nu ik als een verdwaalde…
Dood hout zorgt voor nieuw leven
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
512 ooit was hij oersterk
reeën schuurden vaak hun vacht
aan de bast van deze pracht
een kanjer van een zilverberk
maar hij moest het zwaar bekopen
stond voor velen in de weg
de kettingzaag werd in zijn stam gezet
zo triestig kan het bomenleven lopen
zo, het dode hout is wat er rest
enkele zwammen proberen te overleven
tevens wat gekraak, rotte…
onbenoemd
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
452 hoeveel vuur is een vulkaan
met hoeveel woorden zwijgen we
hoeveel dorst gaat in een glas
anders dan droogte of afstand
waar begon een naam, een oud bos,
een rots, de groenheid van gras
kennen we de kanalen en straten
van het hart, nemen we ooit afscheid
noemen we kustenloos land in de diepte
een eiland?…
voor mijn zoon
netgedicht
4.2 met 41 stemmen
1.622 de rots, die in de branding staat?
Hoge golven slaan daarop kapot
die stormvloed heb je overwonnen,
slechts ik weet, hoe moeizaam
je toen bent herbegonnen
niemand die nog met je spot
ze kijken naar je met ontzag
naar jou mijn kind, die rots
mijn zoon, zo'n kei, mijn trots.…
Ongeschreven boek
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
477 Bezielde hersenen nemen
de hand van de kunstenaar
in zijn eenzame universum
en tekenen een eenvoudig huis
je bent in een andere wereld
woeste rivieren kronkelen
rond jouw verstilde adem
dood onder de gestorvenen
ligt het vlees van jouw leven
te rotten in het kille graf
De kunstenaar is
in dit geval een man
kaal zoals de kale boom…
ik ben niet echt van steen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
832 ik zie leven
in de bomen
hoor het fluisteren
in de mist
in de sneeuw
dansen mijn dromen
ik zwaai naar vorst in
een winters vergezicht
wat heb ik toch met stenen
die ik warm in mijn hand
geraapt zijn ze verdwenen
van waar ze zijn beland
ben ik uit rots gehouwen
leef ik in dat verband
mag men op mij bouwen of
heb ik dat in eigen hand…
in breuken wortelden mijn barsten
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
1.631 ik was het kind
dat hulp nodig had
ik raakte zacht je mannenhart
ik groeide
op de kale rots, in breuken
wortelden mijn barsten
ik was gebroken door
de hand die met mij knoeide
het eigen lijf dat ik verfoeide
voordat ik kon
verwelken zond jij regen
om te helpen, ik fleurde op
je kuste me
tot bloei in duizendschonen
zo kon ik…
Alleen
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
912 Helemaal alleen,
aan het begin van de tijd,
aan het einde van het leven,
lag een meisje,
helemaal alleen,
op een rots te huilen...…
'I've never been in love before' like Chet Baker sings...
gedicht
4.2 met 181 stemmen
15.508 .
----------------------------------------------------------
uit: 'Voor ons, de reizende vlezen rots' (1971)…
Wereld
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
997 Huilend zet ik dit op papier
ik verlang naar hier
of toch naar daar
wist ik het maar
Ik voel me zo rot
de wereld is kapot
op een plek als deze
had het zo mooi kunnen wezen
Kijk eens om je heen
allemaal glas, hout en steen
overal huizen, wegen en gebouwen
en overwerkte mannen en vrouwen
Soms waan ik me een kind
altijd…
Was ik maar dood
hartenkreet
3.6 met 25 stemmen
3.447 Was ik maar dood,
ja, lag ik maar te rotten,
dan kon je mij
niet meer bedotten.
Immuun zou ik dan zijn
voor al je lage streken.
En als je snikkend 'Liefste!' riep,
dan gaf ik taal noch teken.
Was ik maar dood,
dan kon mij niks meer raken.
Je knap gezicht zou dan
geen dwaas meer van mij maken.…
je gaf niets bloot
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
953 ik zag je kleuren in koraal
langs metershoge riffen
groen ging over in topaal
dat donkerde in kliffen
ik dook en voelde
kartels langs de rots
je gaf niets bloot
in stof vond ik je trots
een school van meer
dan duizend vissen
die dansten op muziek
alleen wij het publiek
ik joeg ze achterna
en dook de afgrond in
voelde hoe je me…
Ziezozakzooi
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
876 Ik wil geen zozocamera
compleet met ziezomuziekspeler
rot maar snel op oh zozoheler
uit ziezozomersankara
Ik mot geen ziezo-p-d-a
en ook geen zozo-u-p-s
die gij zo zonder scrupules
gratis uitdeelt aan minima
Gaat hene met uw ziezoles
dat al een ieder zozo heeft
u mag die ziezozakzooi houden
ga er maar vliegtuigjes van vouwen
ik wil…
hoop blijft
netgedicht
4.5 met 10 stemmen
732 vannacht droomde ik mij
in een ideale relatie
met ping pong en spatie
bezield en zonder averij
plotsklaps schrok ik wakker
rechtop stijf als een speer
hoor krijg het heen en weer
rot op schijnheilge stakker
het leek ooit zo simpel
het is nu veelal rimpel
van steeds dieper denkwerk
onrustig geblader in boeken
voor eeuwig blijven zoeken…
Duinden in pannen
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.044 je bedekte mijn kust
waar ik rotste in
strijd met de zee
zacht nam je vloed
het geelwitte zand
met zich mee
we glooiden in strand
betreedbaar voor velen duinden
in pannen om elkaar stil te strelen
toen kwam de storm
onverwacht tussenbeide
terwijl wij al zomerslang vrijden
jouw zand is verdwenen
toch rots ik niet meer en verwacht…
in de lente - ik weet waar
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
1.434 in het amsterdamse bos
van alle mensen los
daar is een slootje
en ik weet waar
de brasem paait
in een modderpoel
met rotte bladeren
bellen uit de bagger
uiteen spattend
we zullen stil zijn
wachten je ziet
het wentelen
reuze grijze
vissenlijven
heel enge waterschuddingen
tot overstromen toe
nee zal ik zeggen
ze eten geen mensen…
VERLOOCHENING
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.083 Het kraaien van de vroege haan
roept heel wat bij hem wakker;
heldhaftig op de bressen staan,
meer dan de anderen vooraan,
een ogenblik van stil vermaan
bij 't bankroet van zijn klein bestaan,
het kraaien van de vroege haan
roept heel wat bij hem wakker;
zifting van tarwe uit de akker,
de meester wijst de route aan,
Hij laat geen rots aan…
Van de Nachtegaal en de Parkiet
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
736 Zittend op een zwijgende rots
Floot de Nachtegaal zijn mooiste lied
En keek vervolgens apetrots
Naar zijn vriendje, de Parkiet
Zachtjes begon ook deze te zingen
Tot grote spijt van de Nachtegaal
De Parkiet wou blijkbaar meedingen
Naar de prijs voor zang in vogeltaal
En, tot ieders verbazing zong hij geniaal,
Maar hij kwam plots in ademnood…
Moeder Theresa
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.545 Onverschrokken met tomeloze energie
stond zij de allerarmsten bij
daar waar regeringsleiders faalden
maar mededogen bergen verzette
schiep zij een weinig hemel
op deze onrechtvaardige aarde
en als een rots in de branding
weerstond zij menig gemis.…
tot bloei in duizendschonen
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
724 ik was het kind
dat hulp nodig had
ik raakte zacht je mannenhart
ik groeide
op de kale rots in breuken
wortelden mijn barsten
ik was gebroken door
de hand die met mij knoeide
het eigen lijf dat ik verfoeide
voordat ik kon verwelken
zond jij mij regen
om te helpen ik fleurde op
je kuste me
tot bloei in duizendschonen…
Exit
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
599 Rotte geuren uit de
sloot, eeuwig brandende
bermen, de geur van
verse mest op het land.
Het wijkt, raakt langzaam
op de achtergrond.
Stadjes verblijven weer
verankerd in hun
star verleden.
Jij fluistert hoe
voorbij dit is.
Ik zal dit nu beamen.…