31788 resultaten.
het samenzijn is een refrein
netgedicht
3.2 met 15 stemmen
1.542 waarom zo bang
om te verliezen wat
je nooit bezeten hebt
zijn lach en lijf
de warmte van het ogenblik
dat zijn passie jullie schikt
het samenzijn
is een refrein waarvan
de woorden al vergeten zijn
je droomt nog lente
weet dat je talenten
steeds aanwezig zijn
breek schuld die je
is aangepraat, steel
de uren die hij overlaat…
woorden rappen zonder adem
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.416 nog jong
ogen knipperen niet eens
ze incasseren ongevraagd
de dreunende geluiden
die het discodansen vraagt
blikken star gericht
op verten die oneindig lijken
rook verdampt het beetje zicht
laserlicht om in te kijken
woorden rappen zonder adem
hijgend zuipen uit de fles
moordend zijn de nachtelijke uren…
heb een spiegelbeeld gekocht
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
713 kaartje speelt
de prijs was geen geruststelling
ik heb jou er niet mee verveeld
antieker lijkt het beeld
dat jaren ouder schijnt
het valse licht speelt parten
alsof het zonlicht zo verdwijnt
onwennig staren we
ik zie oneffenheden die
er vroeger nog niet waren
de rimpels duiden op ervaren
ik zie een achtergrond
van niet geleefde uren…
Juffrouw Tok
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
1.082 onze juffrouw tok
onder druk van
medebewoners
werd zij door ieder
aangerand en
toch gemeden
zij tobde al lang
met haar tenen
aan iedere poot
wildgroei bleek haar deel
maar ondanks hoger ingrijpen
werd het haar te veel
vanochtend tegen
onze kloostermuur
rond tien uur
werd zij ontzield aangetroffen
de ogen nog geopend
de laatste uren…
In krijt verkleurt de kop
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
710 langs gevels en in stoep
kaatst voetstappen om
spoorloos anoniem te blijven
breuken potten knikkers op
in krijt verkleurt de kop
in tekening heel nonchalant
op het trottoir gedropt
bomen werken zoetjesaan
de tegels uit de stoep
je struikelt als je ze niet ziet
of trapt in hondenpoep
blikken dromen aan de kant
gepoetst in stille uren…
Geloof
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
481 Ik gaf jouw eerste ademtocht
in dagen van sneeuwvlokjes
en beloofde oprecht mijn hand
op jouw woest kloppend hart
stuip op stuip ademde in en uit
en nachten veroverden lange dagen
wanneer wilde waanzin weer stenen
op strak witte muren tekende
jij keek door het gat naar later
lachte stiekem late uren weg en gaf
ja gaf alles met het oog…
Het laatste maal
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
521 De smerige vlekken deren niemand
soms is het wel een beetje kleurloos
maar het dikke bruin gespannen touw
dat vreemd gedraaid, oerkracht verbergt
slijpt de messen voor het avondmaal
haar luidruchtig zuchten begeleidt
nieuwe adem en breekt stevige vliezen
in nachtelijke uren waar terug naar
de natuur door flikkerende kaarsen verlicht…
Twijfel
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.171 Als twijfel je vijand is geworden
en je onterecht iemand niet vertrouwt
waar is dan je hoop gebleven
de vaste rots waar je op bouwt
Wanneer je twijfelt aan je eigen ik
en angstig schuw je uren slijt
met in je achterhoofd dat duiveltje
dat je influistert ; je bent hem kwijt
Wat heeft vertrouwen dan voor zin
als je niet meer in jezelf of…
Niets en alles tegelijk
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
807 Wel knaagde ze zo nu en dan
aan mijn geweten, omdat ik haar gedurende
de dag verliet en uren kon vergeten.
Dat werd dan 's avonds door haar
afgestraft met dominantie en bevelen.
En ach, ik deed het graag, haar naar
de ogen zien, haar rode haren strelen.…
magere joodjes
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
952 wij hadden door de honger geen ontlasting
mijn broer en ik, vooral hij was een leeg pakhuis
een vreemdsoortige bouwsel waaruit
zijn botten tevoorschijn kwamen bij elke zucht
soms vonden wij op straat een broodkorst
daar wierpen wij ons op, als waren wij hondjes
onder de smalende gezichten hoog uit holle vensters
donker waren de uren, zwart…
Verweesd
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
665 Zij heeft nog een paar lege uren
kijkt ietwat mistroostig om zich heen
waarom moeten dagen maar duren
December, de maand van heel alleen
weken lijken voorbij te kruipen
donkre nachten duren dubbel lang
‘s avonds zet zij het op een zuipen
de wintertijd maakt haar stervensbang
dan is daar plots het licht van vrede
het blijft ook bij haar…
BOOTVLUCHTELING (4)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
489 Hij houdt het meisje stevig vast
Hij vindt de weg wel naar de stad
Maar is snel moe en afgemat
En wordt op hoongelach vergast
Na uren zijn z’n sloffen nat
Maar hij herkent de oude buurt
De bank waarop als toegestuurd
Door God de vriend met wie hij at
Hij leerde hem het woord goodbye
Hij groet hem met een brede zwaai
Maar dan, een auto,…
Kom laat ons gaan
poëzie
4.6 met 5 stemmen
1.279 Men kan er uren blijven staan,
Want niemand zal ons vragen doen.
Daar op de donkere terrassen
Groeit jonge rijst in zilveren plassen,
De wereld is er jong, en groen.
De bergen zijn er donker blauw,
Zo hooggestapeld in hun bouw.
Zie, aan hun voeten uitgespreid
Liggen de velden neergevleid.…
Verborgen tuinen
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
684 Ik wacht, laat de uren glippen
en een geluidloze schreeuw
verlaat mijn lippen.
Vandaag schrijf ik mijn eerste vleugels.…
Ze is de mooiste die ik ken.
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
553 Haar aanwezigheid maakt bij toverslag
de uren tot edelstenen.
Haar naam is de mooiste van iedereen,
zingt in mij alle dagen,
draagt mij door de schaduw heen,
antwoord op mijn vragen.
Ze is de zon en maan gelijk
de sterren aan de hemel.
Zij is het die mijn angst verdrijft,
de hartslag in mijn leven.
Ze is de mooiste die ik ken.…
Ongebroken wit.
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
824 Zij kleurde alles wit
onaantastbaar, de strijd
tegen het kleurloze bederf
op de tijdladders, meestal
in het voorste gelid,
bleekte zij de barrières weg
in een kaarsrecht onderkomen
in de smetteloze uren
aarzelend schuifelt ze weg
langs pas ontdekte dromen,
voorgeschreven tocht langs de
baar van roerloos licht, laat zich
niet uit…
TALIG TUINIEREN
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
545 toont takken met olijven
Het onkruid zal mij vaak tot wanhoop drijven
Ik zal The Poppies van Mccrea vertalen
Een eigen Flanders Field zal ik ompalen
Waarboven leeuweriken psalmen schrijven
Amor en Psyche staan er in sculpturen
En in een kas met wilde orchideeën
Daar mag men, mits gedempt, polemiseren
Er zal een veerboot zijn in donkere uren…
Schoonheid
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
579 De wind
wiegt de kleuren en de uren verlopen
tot veel later het licht verdampt.
Ieder moment is nieuw, telkens weer,
en iedere geboorte kondigt de dood
al aan, maar we leven nu en zien
de schoonheid van de tere papavers.…
Herfst
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
499 Ik sta stil en staar,
wacht en ervaar
Minuten lang, misschien wel uren
Van mij mag vandaag nog even duren…
Hallucineren
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
574 Een nieuwe dag begint wanneer ik jouw warme hand voel
de dag bruist wanneer mijn neus jouw intense parfum ruikt
de uren schitteren als mijn ogen jouw zonnige lach weer ziet
je verleidelijke stem spreekt als de nieuwe dag zich aanduidt.…
Onzichtbaar in ver
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
490 verschroeide
met zijn intense waterkou
jij onzichtbaar in ver
fris stappend de verborgen
gladheid trotserend om
lachend je werk te doen
met een warm gevoel
voor jouw mensen die
met ogen vol eigen wensen
plezierig bezig wilden zijn
je ogen deelden uit
lieten handen wapperen
je stem corrigeerde soms
het te enthousiaste geluid
uren…
's nachts
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
520 de bomen hebben zich teruggetrokken
in hun schaduw, met schorsen als
een harde korst op eeuwenoude
wonden
maar daaronder kruipt het leven
zevenspikkelig omhoog
gevangen door een wrange winter
blijft het, tot diens zware epiloog
het laatste woord mag geven
warm en droog
spint op een kale vensterbank
de kat haar laatste nachtelijke uren…
Ochtend
gedicht
1.0 met 1 stemmen
8.216 Liefst hoor ik het geritsel van kleren
als zij opnieuw de vorm aannemen
waaruit liefde hen gedurende uren verdreef.
En buiten: de kou die de bakstenen roder maakt,
de kinderen dichter bij elkaar doet kruipen.…
Een fotootje van het autootje
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
584 bries
De rook
uit de uitlaat
van onze voorganger
stinkend vies
Plots begon
ons autootje
te roken
kon voor noch achteruit
Zelfs de slinger
kon 'm niet bewegen
en er was nog
geen 'wacht der wegen'
We stonden ernaast
hulpeloos
ten einde raad
en zelfs verlegen
Een boerin
met een keteltje water
'n reddende engel
bleek uren…
mijn vosje
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
749 naar Pünktlichkeit en Pruisische routine,
naar koude baden in de Rijn
naar alcohol en uren van morfine
totdat ze eindelijk uitgezweet zal zijn.
Maar vosje, laten we elkaar ontmoeten,
in een bos op een warme donderdag in mei
ik streel je haren, kus je sproeten
en leg je vossenhoofdje gerieflijk in m'n zij.…
Levensgrap?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
344 wordt ergens
in de ruimte aan jezelf of
in iemand hebt gespiegeld
je volgt een reepje pijnloos licht,
waarin je probeert weg te glippen,
je verkleint het doel zonder dat je
de dromen hebt verteert, in een
bekend gezicht dat tegen zichzelf
en tegen de ochtendspiegel keert,
heeft de dood zich al onderhuids
genesteld, sijpelen de uren…
Zwart
netgedicht
4.7 met 26 stemmen
514 ik heb je nooit
met zwart zien spelen
andere kleuren
waren wel in trek
jij voelde je door
even raken al besmet
het was pigment
dat volgens jou
geen ruimte gaf aan
andere mededingers
maar alles meteen
bedekte ook de vingers
het vlekte
jij was uren bezig
omdat schaduw lekte
dat weg te poetsen
en terug te keren naar
het eigene van…
Corona in de Passietijd 2021
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
556 gaat voor mij dit tijdelijke
Lijden op in het grote lijden
Dan is mijn lijden slechts
Een schriel aftreksel
En heb ik het moeilijk
Dan denk ik aan Anne
Anne Frank en/in haar lockdown Achterhuis
een paar straten verder dan die van mij
'Blijf thuis is de slogan'
Ik blijf gehoorzaam vrijwillig thuis
Anne moest wel thuis blijven
Uren…
Onderweg in de decembernacht
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
558 Je probeert het einde te begrijpen
van een liefdesroman die je leest
tijdens de nacht van duister zwijgen
de heldere ochtend nog lang niet in zicht
het is begin december, donkere dagen
het gevoel van louterende eenzaamheid
de uren van hoofdstuk naar hoofdstuk
de ogen vermoeid door het lange lezen
onderweg in de decembernacht
een herinnering…
december maan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
619 De maan maakt helse uren door
tussen het hemelvuur van de demonen
niemand heeft de leugen terug gepraat
en de lammeren blaten tussen de bomen
het bomenlandschap ligt onder het sterrenbeeld
van de duivel die denkt dat hij gewoon mens is
maar niets onmenselijks is de mensheid vreemd
wanneer hij zich misvormd in eigen wanen
woede kijkt voor…