7023 resultaten.
Graf
poëzie
3.9 met 16 stemmen
4.877 Dit is haar graf, onder de jonge linden
vergaan haar handen en haar zachte ogen.
moet men geloven dat wie haar beminden
haar eens hervinden en herkennen mogen?
-----------------------------------------------
uit: Tweede periode (1929-1933) VII…
Afscheidscadeau
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
2.615 Het kleine muzikale
meesterwerk hangt nu
te drogen in mijn oren
't is een geschenk ik
schat het zeer op waarde
toch zijn het jouw
gedachten die mij inder-
tijd het meest mochten
bekoren
en elk present dat ik
ontving vanuit jouw gave
bevestigt wat ik heb verloren…
Vijfenzestig
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
4.854 Je dacht dat je alles al had meegemaakt.
Is dus niet zo.
Toen je veertig werd, dacht je, dat je heel wat was.
Was misschien ook zo.
Dat dacht je ook toen je
de vijftig haalde
want wie haalt dat tegenwoordig nog?
Jij wel,
je dacht toen je zestig werd, nog vijf jaar
dan mag ik met pensioen
en nu, na al die jaren van hard werken,
vroeg opstaan…
Tranen
hartenkreet
3.1 met 14 stemmen
3.182 Tranen laat ik om jou
die mij achterliet
in de eenzaamheid
van mijn bestaan
Tranen laat ik om jou
toen je gisteren zei
dat je leven niets meer
voorstelde, het einde
kwam naderbij
Tranen laat ik om jou
Sinds ik je gisteren
in je tuin vond
Rustig en vredig
liggend, op het tuinpad
zonder tranen…
Voorgoed verloren
hartenkreet
3.5 met 17 stemmen
3.509 Verloren was mijn leven
toen je me gisteren
in de rede viel en me dankte
voor alles wat ik deed
Verloren was mijn ziel
toen je me vertelde
dat je van iemand anders
hield
Verloren was ik
door jou verlaten
nergens nog kunnen zijn
alleen jij, ik en
de dood…
Den Bosch en passant
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.053 tussenstation nu
een hoeveelheid kou
om in over te stappen
op Nijmegen
schutsluis tussen huis
en huis
tand op een tandwiel
maar in vertraagder
opgenomen dagen
was die koude
louterende grensformaliteit
inwijdingsplechtigheid
onheil rondom het Heilsfeit
klaagmuur tussen trein
en drempel het neon-…
vlucht
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
2.241 Vliegen lijkt te appelleren
aan mijn dichterlijk gevoel
Schuivelend ga ik langs het witte wolkendek
denk ik over ’t leven na
Tot de laatste vlucht zal komen
en ik uittreed uit mijn lijf
Maar met mijn gedachten dan voor eeuwig
in de wolken blijf…
tegenwind
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.294 tegenwind verwarde me en daarna was je verdwenen
transparant geworden tegen de achtergrond van glas
zette mijn handen aan je mond omdat ik schreeuwen wilde
met jouw stem, blijf bij me - of ben je mij nu al vergeten
wanhoop kleurde woorden rood en als bliksemschichten
gierden stemmen door de zwartgerande tekeningen, zover
ging de moed verloren…
Overgave
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.590 Nu mijn zoektocht
ten einde loopt
sta ik stil
en verloren
als aardling
in deze nacht
zonder einde
Verwonderd toch
in bange verwachting
richt ik mijn ogen
naar de hemel
waar in het
nachtzwartfluweel
sereen flonkerende sterren
mij toefluisteren
wees niet bevreesd
nu het einde
van uw wil nadert.
Mijn herinneringen
verzamel ik om…
Steeds dichterbij
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
3.127 Een opa - voor mijn geboorte
De goudvis, die papa niet meer kon maken
De oma van een vriendinnetje
Mijn overgrootmoeder - te laat om haar te leren kennen
Lotje, mijn cavia, tijdens de vakantie
Mijn oma - zonder dat ik het wist
Een vriend van mijn vriend - door vijf kogels
De sigarenboer - door twee
Een van mijn ooms
De vrouw van een…
Zonnebloemen...
hartenkreet
3.8 met 15 stemmen
3.991 Zonnebloemen pluk ik uit de tuin
en laat mijn gedachten teruggaan.
De tijd die we samen hadden was intens,
maar nu ben je zó ver bij mij vandaan…
Je laatste woorden dreunen in mijn hoofd:
"Blijf dicht bij me", fluister je zacht.
Langzaam vaar je geruisloos weg.
Het lijkt net of je nog even naar mij lacht…
Zonnebloemen pluk ik uit de tuin…
Blote voeten op het zand
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
2.998 Op blote voeten proef ik jou
het zout dringt door in mijn huid
de branding weet wat ik zeggen zou
het is goed zo, het was jouw besluit
zo mijmer ik naast het zandkasteel
wachtend op het kerende tij
de zee geeft en neemt zoveel
breng hem toch terug naar mij…
Dwalende
netgedicht
4.3 met 72 stemmen
2.311 Geef jouw hand
laat je leiden
door de stilste, steriele
wildernis aller tijden
waar alles wit lijkt
flora is verdwenen
fauna als albino, maar
niet leeft
liefdeslijnen doorgesneden
juist zijn hand volgt
het goede spoor
geen oost of west, maar
het intuïtiespoor
zwevend in dit witte tussenland
zonder nacht, oost of west
geen anker…
De verrijzenis
hartenkreet
3.1 met 10 stemmen
2.866 het lijkt alsof je graf wat
open gaat jij duidelijk weer
op mijn netvlies staat
niet het moment waarop ik
jouw door ziekte weggevreten
lijf de botten zwaar het
lichaam stijf omarmde zei
ik ga een stukje met je mee
op reis
-------------nee-----------
wat ik vandaag onzichtbaar zie
is die blik waarmee je daags
daarvoor een poging ondernam…
Waarom?
hartenkreet
4.2 met 33 stemmen
3.858 Kijk, ze bestaat!
alleen, achter een gesloten
val van water
ons meisje lachend zichtbaar
door glinsterend tranenval
en
kijkt langs alsof
hier geen lichtbron bestaat
‘daglicht in zonnestralen,
beeld ons, laat haar zien!’
jouw gesloten bestaan, maar
toch zichtbaar
was het aardse te zwaar?…
Uitzichtloos
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.217 langzaam bovengekomen
gooit hij zijn wilskracht
over de balk
uitgeredeneerd
de letters opgegeven
tot het maken van een woord
schijnt de opgedroogde horizon
door 't uitgekauwde spinnenrag
levenloos naar binnen
zuigt al het leven uit hem
als door de leegte omstrengeld
in 'n vage mist
draait z'n laatste peuk
neemt 'n stevige…
Warme Regens
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
2.001 Ik schrijf jouw naam in Jade,
zie vage contouren van leven,
een verlaten huis, jouw laatste woorden
en de liefde die we deelden.
De moesson lijkt datgene uit te wissen
dat wat ons zo verbond.
De zachte en lome overgave
aan elkaar en de tijd.
Een laatste sonate
klinkt uit de achterkamer
als herinnering aan wat eens was.
Je laatste…
het duurt nog maar even
hartenkreet
2.4 met 16 stemmen
2.872 je breekt me
steekt me
met een mes
een gebroken fles
scherpe glasscherven
die rondzwerven
door mijn hart
voor mijn ogen is het zwart
ik voel geen liefde meer
is dit de laatste keer
dat je me pijn doet
dat je mijn tijd verdoet
ik wil niet opgeven
maar ik kan zo niet leven
je kan me niets meer geven
het duurt nog maar even…
buurtbezoek
gedicht
2.6 met 62 stemmen
58.017 zijn familie en wij buren
ineens allemaal tegelijk
op bezoek in zijn kamer
de spullen onder ons
verdeeld. alleen de brief
in het linkervakje
van de zelfgemaakte
groene, houten kast
durven we
weg te gooien
noch te posten
of te lezen
een week later
loop ik
onder het erfstuk,
zijn paraplu
door zijn regen…
ik zou
netgedicht
4.7 met 38 stemmen
2.267 het volle daglicht
tekent vlinders
in rotsen
wanneer
je het baren wiegt
gereed om te gaan
hou van me
tot waar de zee ons
breekt
of geef me korrels
als eilanden
tussen bruidsbloemen en
avondmaal
raak me even aan
tot de maan ons
in de wind zal scheiden
schrei geen rozen
of stranden vol
wolken
in een laatste, witte stilte…
De tijd is dood.
hartenkreet
3.7 met 12 stemmen
2.918 De `tijd`maakt met haar geen ruzie meer
geweld is in de ruimste zin van het woord
een aanslag die op haar voetstappen rust
en niet meer voortsnelt zoals het hoort
schuifelend over de lange trage gangen
vergeet ze waarnaar ze in rondjes spoedde
in een kringetje loopt ze vergetelheid weg
waar niemand haar tegen kon behoeden
herkenbare gezichten…
rommel
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.047 er razen letters van stroop
tot snelcement langs
en door mij heen
soms snak ik naar een boterham
soms naar een eerste steen
luchtkastelen van klatergoud
een wild woud van alleen
mijn zinnen en oud
opnieuw beginnen.…
Departure
hartenkreet
4.6 met 10 stemmen
2.633 Langs de winkels en de aankomsthal,
voorbij trefpunt en taxistandplaats,
is een roltrap die je wegbrengt.
Weg van mij.
Zwart op geel staat daar te lezen:
Departure of vertrek
Jij vliegt weg, ik sta hier
als aan de grond vastgespijkerd.
Mijn hoofd te vol en dan te leeg;
het tochtig schiphol maakt me gek.
Koffers afgeladen, handbagage…
Vader
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.313 De oude boerderij
staat zwijgend in
het schemerend land
de mist zijgt
laag na laag
op huis en heem
mijn voeten
tasten de aarde
hier was het
dat mijn vader stond
wij vonden hem
na uren die nog
lijken te duren
een koude hand
lag op zijn borst
een glimlach
rond zijn mond…
gerechtigheid
netgedicht
4.9 met 31 stemmen
1.353 Nog onlangs sprak ik verre van een vriend
Die had naar veler idee de dood verdiend
Hij wilde dat beslist van mij niet weten
heeft toen met vaart mij het huis uit gesmeten
Ik heb hem dat beslist niet euvel geduid
Hij had gelijk de rekening moest nog uit
Na een merkwaardig ziekbed is hij dan nu dood
De kist is verzonken in kleurig glas in lood…
verkeerd verloren
netgedicht
4.6 met 39 stemmen
1.686 Een vriend die mij pas ontvlood
Hoort nog lang niet in de dood
Hij was een aardig heel goed mens
Kende bij iedereen zijn grens
Toch moest hij dapper gaan sterven
Zodat anderen zijn ruimte erven
Zo gaat het leven immers door
Al stelt mij deze heengang zwaar teloor
Want liever had ik dat men de echte bozen
Naar eer en geweten juist eerder…
als het einde nadert
hartenkreet
3.4 met 18 stemmen
3.519 Het spijt me men beste man,
maar als mijn bestaan
zo pijnlijk/schroeiend/brandend ver(der)gaat
opdat de gensters assen blijven sissen
zal ik zonder meer beslissen,
dat het zo
niet meer kan
noch verder hoeft te gaan.
Brengt uw dageraad
pijn in alle cellen van uw zijn?
Laat het uw zintuigen ook zo schroeien
door vogelgefluit, kindergelach…
Ochtenden VI
gedicht
2.2 met 58 stemmen
55.697 Ik zie een man die weggaat.
Een vrouw
laat hem passeren.
Daar gaat een schouder
en een heup
die ze heeft vastgehouden.
Ze zijn nu bij de deur.
Het is een messcherpe vouw.
De plooien
heeft ze al weggestreken.
Er valt droge regen
tussen zijn hemd
en haar rok.
Wat zullen ze groeien!
--------------------------
Uit: 'Zandloper', 1997…
Onnatuurlijk breekbaar
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.160 zoals je daar nu ligt
onnatuurlijk breekbaar
tussen de witte lakens
zou ik van je kunnen houden
je kijkt me aan
zonder iets los te laten
maar laat eindelijk
wat houvast zien
ik beantwoord je blik
in stille aanvaarding
toen ik wegging
bleef de deur open
jij kon hem niet meer sluiten
en ik heb dat nooit gewild…
Onnatuurlijk breekbaar
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.258 zoals je daar nu ligt
onnatuurlijk breekbaar
tussen de witte lakens
zou ik van je kunnen houden
je kijkt me aan
zonder iets los te laten
maar laat eindelijk
wat houvast zien
ik beantwoord je blik
in stille aanvaarding
toen ik wegging
bleef de deur open
jij kon hem niet meer sluiten
en ik heb dat nooit gewild…