het water in
In de verte staat John Scofield
deinend op een monoliet
zijn plectrum als een vuursteen
tegen de snorharen van zijn hollowbody te ketsen
Onder hem verdrinken
Lovecraftiaanse aapvissen
toeristen die hun hele vakantie
bij alle marktkraampjes hebben staan pingelen
Er wordt geproest en gesmeekt
Ik neem een slok wijn en beweeg…
Ze lijken te dansen, te bewegen.
Zie jij het ook,
of is er zout water voor mijn ogen?
We zijn niet eens op zee,
Dus van waar komt ze?
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand,
wist je dat jouw ogen in mijn netvlies zijn verbrand?
Het koude weer van die ijsberg
waarin ik over mezelf kon schrijven
was een mogelijk klimaat.…
Niet bewegen, leeg, verrot en
dood, want zelfs mijn adem is de goot.
Alleen maar morgen. Vandaag is te dichtbij. Is kijken over
schouders, weer zien die vreemde blik, die handen van
het duister, het graaien en het hijgen. De hete lijven in een
chaos van kapot. Je wilt niet stil staan bij dat troosteloos
gevoel.…
zien wat niemand ooit wil worden
het is goed zo
door de drank elke dag opnieuw bent geboren
in een Nee je lichaam leeft te laat
vraagt je het antwoord aan de straat
daar zul je verder leven
in de rechtszaal sta je wankel
met het goud nog om je vingers die beven
door weet ik veel wat
je zette je eigen droom schaakmat
en je kan niet meer bewegen…
uitgeschulpte
kommetjes met een welig vocht,
of bootjes op een blijde tocht,
de holle, op ademen gevaren
langs al de banen, die er waren
bij open lentedag, een buit
van zonlicht en van winderigheid...
0, jonge meisjes met zijen haren
en lichte jurkjes kreukgeplooid
en met de smalle voetjes strak
gespannen en langs het oppervlak
vaardig bewegende…
Zo als des nachts de eenden, in het gras
Slapend, dat in de sloot groeit, met geplas
Plotseling wakker worden, snaterend,
Slobberend kroos, één staat er overend
Zijn vleugels slaand' en kruischt hoog in den nacht;
Zo werd uit diepe stilte onverwacht
Beweging toen zij gingen.…