Alle inzendingen over haiku

vlokken in vrieskou lantaarnschijnsel op de weg sneeuwkristalletjes…

vruchten op de schaal door niemand opgegeten kleden zich in grijs…

de brandende zon wordt verzwolgen door de zee op de zandbank - het is altijd lente in de hal van het station bij het koffietentje de zorgvuldige achter de nieuwste computer wacht op zijn beurt de van der made weg maalt de polder tot waste land eenzaam spelend kind investeringen van een wandelende tak zondag in de file…

De heldere maan maakt van het meer een spiegel een wolk breekt het glas…

Bevroren vijver, het ijs rond gouden vormen maakt diepvriesvissen…

regenbui stort zich elke dag steevast kurkdroog de krant op de mat…

spinrag om het hoofd slakken kraken op het pad de krant stipt op tijd…

Eeuwenoude boom Zag generaties komen wordt morgen gekapt…

Als op het kerkhof de doden konden praten zou stílte leven…

De laatste blaadjes houden zich vast aan de boom, herfststorm laat ze vrij…

Kerstmis herinnert aan liefde, licht en vrede waar ging het verkeerd…

Uit de gewelven de zachte stem van cello die mij verwoordde. Geen tranen waren gevallen, afscheid was kus, en: vrede, vrede. Het paradijs was zonnige kerkhofstilte, de hemel was blauw. Je wist je einde voltooiing van je kunstwerk, grensloze liefde. Jouw stem was stilte van eindeloos aanbidden…

riethalmen ervoor water op de achtergrond wind waait erdoorheen…

Wat is een winter Als je weet dat sneeuw niet valt Maar de kou wel trekt…

een dansend vliegje bezoek voor het buurmeisje bessen in de zon…

een haiku is als een japanse kerselaar die vol bloesems staat…

Vallende sterren 't zijn maar gloeiende stenen toch doe ik een wens…

Zie daar de wilgen vrolijk wiegend in de wind daar!in de verte!…

duistere schimmen in koud hout kraken kraaien de heldere nacht…

Een vliegtuig kerft een snee in de bast van de lucht de hemel opent zich druppels vallen als tranen van bittere pijn de wonde bloedt door Zo sterft het gewelf Langzaam maar zeer zeker uit Ongeneeslijk ziek…

zacht zegt ze haar naam - de rest mag hij vermoeden deze winternacht…

de oorlog verklaard - nu eerst een hazenslaapje in foetushouding…

Als de bamboe bloeit bloeien ze allen samen en sterven staande…

De knotwilg treurt zacht om het verlies van z'n maats ook hij is eenzaam…

De visser tuurt naar gifwolken boven de sloot weer niks gevangen…

ik lees het marmer vandaag eerst zonder tranen zie het onkruid - nu…

broos verligt ze traag pakt het kindje stralend aan weet haar cirkel rond…

ogen ontluiken uit zoete roes verstoten zoveel licht valt zwaar…

wie weet was het niks - twee meter van de vangrail schoen op de snelweg…

grijs voldaan proeft hij kalm de laatste herfstregen - hij heeft liefgehad…