Netgedichten over liefde

als nachten zwarter worden door gebrek aan licht dwarrelt sneeuw in maagdelijk wit haar donzen deken brengt kerst met ster en goddelijk kind een stralend welbehagen knalt nieuwjaar het uitbundig zwart in alle kleuren weg de langste nacht is afgelegd het licht lengt nu de dagen…

Als ik zit te mijmeren beelden in gedachten aan me voorbij zie glijden. Laat me dan maar rustig dromen als ik er weer even in ben verzonken. In gedachten hoor ik een melodie van klanken waar de herinneringen binnen in me stromen en woorden me dan het spreken overbodig maken. Als de avondzon weer gaat dalen de dag wordt ingehaald…

jij stak je hand uit maar ik kon niet aan jou tippen keek naar je op ogen en je blonde lach die zonder voetstuk was nooit heb jij neerbuigend over mijn knievallen gedaan of mij het gevoel gegeven van om de vinger winden ik ben zielsgelukkig met jouw welbevinden…

Als ik afscheid van je moet nemen omdat de dag roept en de plicht en ik je zeg: tot vanavond! en ik nog eenmaal je contouren in het dekbed zie Word het wel heel erg moeilijk om afscheid van je te nemen omdat de dag roept en de plicht en je zeggen: tot vanavond! Dan moet ik maar net doen alsof me de moed niet…

jij had alles mee een leuke kop het strakke lijf ogen die je lieten zweven in een warm contact open handen om te geven wat je nodig had charme zonder flirt in kameraadschap voor het leven je liefde was op voorhand al aan je vriend vergeven…

Man van stof en as die tot me kwam en met blinde vingers mijn vlees beschreef alsof je de liefde in brailleschrift bedreef nog hoor ik je stamelen in oerkreten witheet hoor ik je gegrom dat in zacht snikken vergleed hoe zal ik je zeggen dat ik stierf en leed terwijl jij als een Hunnenkoning mijn lendenen bereed en lichaam aan lichaam…

Ik draag de gelach van onze toevallige ontmoetingen als een vloek in me..... De zwijgende lippen van je dompelen mijn zuchten in rouw.... november,22.…

In de donkere uren was jij mijn licht aan jou kon ik tonen mijn ware gezicht. Bij jou kon ik schuilen als ik moest huilen. Tot ik keek omhoog plots zag een regenboog in de mooiste kleuren. De warmte van liefde voelde en wist,ik was weer thuis gekomen.…

De moeilijkheid om haar ziel te lezen, maar het moet een plezierige, zwierige zijn die al zo vaak haar nut heeft bewezen, ze is een mooie romantische muze voor mij, die altijd openstaat als een deur nee als een geopend raam, als een vlinder kan ze door de lucht zweven en haar naam is mooier dan naamgenoten. Op haar brood strooit ze vrolijke…

zag in je lach het lichte onbehagen kleine vragen niet durven praten met armen reiken naar de appelboom het rood een droom te hoog handen altijd open maar je vingers nu gesloten in behoedzaamheid je ogen draaiden er omheen de hete brij het misverstaan van jou en mij we zagen samen de kleine vragen onder ogen heb de appelboom…

vond op zolder een lappenpop in een kartonnen doos gezicht versleten door vele jaren het knuffelen vergeten heb haar opgepakt de kleding weer op orde gebracht samen gepraat de tijd heeft stilgestaan niemand had haar aangeraakt nu in een nieuwe wereld vol vertier kijkt zij bedroefd er is niemand om te spelen hier…

je aanrakingen druppelen doorheen mijn nylon kousen doorheen mijn huid tot in mijn bloedstroom voel ik je tedere strelingen hartkloppingen ik krijg hartkloppingen gek ik word gek maar hou vooral niet op ik wil ik wil al jouw liefde vannacht…

ik mijmer wat laat de wereld draaien volg het gewoonte pad ineens zien mensen me niet meer is geen ontwijken ze lopen dwars door me heen zonder op te kijken raken me voel het diep van binnen maar kan niets beginnen ben lucht voor hen maar zonder kan ik ook niet leven dus ik besta en ga gerustgesteld weer verder op mijn pad…

Het delen van het delen het smelten van de chocolade je tong kent de zoetheid van ieder snoepgoed. Je smelt zoals je nog nooit deed al ken je de toekomst niet het gevoel is nu bijzonder goed vooral ook, omdat je het delen kan.…

wonderlijk hoe gedachten suiker spinnen het zoete de mond beroert van het meisje in de wolken aan haar voeten wijkt het water de zee, de zee ebt langzaam weg en neemt in haar kielzog mee de glimlach van een jonge man en hoe zij wachtte…

liefde is slechts smeermiddel ten behoeve van het voortbestaan van de soort…

Een brandend veld als een blauwrood lint met vlammend haar samen dwaasrood van schaamte steekt je hand uit boven het laberint.…

Even was er een witte wolk omkranst met zonnestralen die zweefde in het stille blauw over het heldere water velden met zonnebloemen waar jij altijd zo van hield. Daarin voelde ik jouw liefde, met de wind stuurde je me kracht die ik soms zo hard nodig had Moeder je bent me nog zo nabij.…

geluk geschonken als een sluier van liefde op mijn weg daar was eens…….. ik ging er aan voorbij op het heetst van mijn dagen achteloos spelend met onbelangrijkheid ja ik ging er aan voorbij liet het door mijn vingers glippen als zandkorrels die ik op het strand door mijn vingers liet glijden achteloos spelend in onbelangrijkheid te…

Jouw ogen waren vergezichten op een leven samen ergens, in een nog uit te vinden land en als ze lachten schreven ze puntgedichten over hoe wonderlijk die gedeelde toekomst er uit zag soms werden het regenbogen die al mijn woorden vatten in wel 1000 pixels kleur ze vulden de buiken van holle klinkers gaven de leestekens een paarse tint…

je weet van glas het breken van herfst de vrucht en luchten in rood van leven nemen en geven gebroken door dood je weet het licht dat er was dovend tot zwart…

Je bent weg, niet meer van mij. Wat ik ook zeg, je bent niet meer aan mijn zij. Je keert me de rug, zonder de pijn te verzachten. Je komt niet meer terug, laat mij wachten. Wachten op geluk, op rust, zonder druk, wachten tot dat jij me kust.…

zachtjes beweegt jouw borst waar ik mijn hoofd te luister had gelegd, op en neer jouw hart klopt als het mijne verwarmend aan elkander wrijft mijn hand over jouwe kussen warme lippen mijn hongerige lijf vol begeerte het smaakt naar meer…

ik wil dwalen in jouw bos bomen zien in stammen bladeren die losjes hangen verloren in de top lichte banen zon raken schaduwen op aarde spelen met het tere groen uit duizend lentejaren ik ga met jou het voorjaar kleuren in je blik de bosrand langs het land voor jou weer wijd geschikt je bent verlost van alles een vinger van mijn…

Ik vroeg je niets meer... mijn hart vertrapt en deed zo zeer. Wanneer ik je riep, hoorde ik jou roepen; boven mijn eigen stem uit. Telkens wanneer ik je riep overstemde je mij met jouw eigen eindelose verdriet. En ik, ...je zag en hoorde me niet. Hoe ik mijn best nog deed ondanks mijn eigen leed liet ik mijn opgeheven handen uiteindelijk verslapt…

Je lag daar als een vraagteken aan mijn zij je maanblanke huid een spandoek van verzet want liefde was geen lust, zei je geen lijfelijk libretto van uitslaand, uitheems vuur liefde was sudoku met zijn twee op de bank bij regenweer maar waarom dan,liefste lijkt je lichaam op een katern met woonideeën staat het te huur in de koopjeskrant…

Ik zag je huilend naast mijn eenzame bed, een dramtisch schouwspel neergezet. En toch, nog steeds, denk ik, waarom toen pas, toen ik mijn vleugels eindelijk zou spreiden toen ik geen enkele uitweg meer zag voor ons beiden dan uit elkaar te gaan en onze wegen te laten scheiden. Waarom overweldigde je mij toen pas...met witte lelie- bloemen. Gaf…

heb stenen geraapt op onbegaanbare paden om hun vorm en kleur ze spraken me aan warmden mijn hart met energie uit verleden ik kende de grond zocht leeftijd en naam uit de historie tot heden het verstaan van elkaar werd uit magie geboren zij spraken verloren woorden…

liefde gebaad in schoonheid gespiegeld in rust van gebalsemd maanlicht teder bedwelmt in welving van wolken zielsblij in omhelzingen van diep beminnen gloeiend in een vuur van betoverende warmte vol met muziek in de streelzee van adem verslindende melodieën wegzinkend tot diep in de nacht…

de heuvels waren rond en vriendelijk de beek al wat bejaard een trage stroom in lichtend zand cipressen aan de oeverkant ik vond je in de warme wind eenzaam tussen rank en druif jij zonnebloemde als een kind voorover in een lome wuif bloeide waar de tijd was stilgezet een open hart in zongebed…