4410 resultaten.
Met andere ogen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
570 Ik bekijk de werkelijkheid
met de ogen van een ander,
en zie: de lijnen vervagen,
worden zachter, hebben
hun scherpe randen
verloren, de rafels
waaraan ik mijn vel
zo gemeen open haalde
zijn verdwenen -
het is nog steeds
een werkelijkheid,
maar minder grimmig
dan toen ik er eerst
naar keek, mijn ogen
mijn eigen waarheid…
uitstel
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
539 ik verdrijf pijnen
met andere pijnen…
mijn ziel weent
mijn geest verjaagt
kwellende gebeurtenissen
door andere te creëren
er heerst een veldslag
in mijn vermoeide lichaam
bewust of onbewust...
ik blijf het steeds herhalen.…
Horizonvriend
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
507 Even spatte de zon open
in de intensiviteit van het verlangen
het was lang geleden dat ik de zomerbloesem had geproefd
zintuigen die ik had gekregen door mijn heimwee
ik liep met je mee door het oorspronkelijk bos
bloesemvrouwen lieten wind waaien over landerijen
ik had je lief gehad toen ik op de wolken liep
maar alles bleek vergankelijk…
Voedingsbron
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
512 ze pikken allemaal
een graantje mee
en oogsten
maken brood
wel om te breken
niet om te delen
nee iedere homp
verheft hun status
ze groeien
boven alle gewassen uit…
Wie wat vindt die heeft wat
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
793 Het gedicht
Wordt niet
Om het gedicht
Geschreven
Maar om
Terug te
Vinden wat
Men ongemerkt
Verloren was.…
't verre zilver
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
707 ik stapel
ze op
er zijn er nog genoeg
zo vroeg in de ochtend
deze schelpen, wat men
ook beweert, zijn geruisloos
het zand echter
spreekt over het liefste
en het strand lijkt leeg
alles is voorbijgaand, zeg ik
en wachten is verloren tijd
een meeuw kijkt mijn kant op
de zon droogt haar vleugelpunten
de noordenwind zal haar…
ont spannen
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
469 als ik de krampen in mijn lijf
verbuig naar positieve energie
in aangepaste schoenen overblijf
dan gaat het goed, maar
ik moet niet weten wie mij moed geeft
overeind te blijven
als een oordeel dit beklijft
ach, de evenknie van wie ik ben
loopt zoals ze lopen moet
ze danst de foxtrot tot het eind
een chachacha of vier
flamenco, tot in…
Schoot van de lente
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
624 Struik met dode blaad'ren
Aangevreten door vorst en zout,
Maar dan -
Lenteknoppen vormen zich
Uit het onzichtbare niets,
Nieuw leven baant
Zich een weg
Door de oude dood,
Twee knopjes zijn nieuwsgierig,
Laten zich al vast zien,
Bekennen kleur
Voor 't nieuwe leven -
Langzaam zakken de wintersporen
Weg in de schoot van de lente…
ik heb
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
448 het bittere zout geproefd,
langs gebarsten lippen
brandend en bedroefd emotie
laten gaan
geen traan verlaat mijn schrijn
zonder eerst gevoeld te zijn
daar klopt een hart
in liefde
voor wie dan ook, in het kwadraat
ik laat mijn handen open
langs de haat op hun gelaat…
mijn eigen stilte
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
908 je leeft in mij
en sust mijn kreten
duizend malen stiller
dan 't verlopen tij, neergeveld
door 't verleden
het water en later
de wind en het zee-licht kind
wanneer zijn ze omsloten
door het zilte schuim verstoten
en wanneer is alles zo gebleven
de wonde die 'k voel kloppen en
het levenslange vrezen
ze leeft in mij
bij eb en…
proces
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
506 daar zag ik duizend zwaluwen
in hun gebed naar de Hemel
gedragen en gevoed
hun nietige gestaltes
afgetekend tegen blauw, als
ons verlengstuk opgetild
boven het grauw van alledaagse dingen
in hun onschuld schuilt
het hart van zoveel kwetsbaar leed
het mes dat aan twee kanten sneed
toen hoop dat hart verlaten had
daar zag ik duizenden…
Nooit begonnen met ademhalen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
552 Onwetend ben ik ontstaan
Onwetend geboren ook
Zonder adem lig ik
Hier blauw van de kou
Op de geruïneerde
Buik van jou
Die me net
Gekregen hebt
En die zachtjes schreit
Uit opluchting om het
Einde van de doorstane pijn,
Ik heb geen adem nog
En zie er niet naar uit
Ooit adem te halen -
Wat zou het me baten?
Dit is wat het…
Verbroken
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
492 het blad waar ooit
beloften op bevestigd werden
lijkt te zijn verdwenen
in ’t vroege ochtendlicht
waar vale geheimen
zich onkreukbaar wanen
reit zonlicht
onbezonnen de kamer in
om dromen te verdonkeremanen…
Grote schoonmaak
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
485 ik heb mijn geschiedenis
weten te wissen
oude liefdes , met vergane
vriendschappen heb ik
versnippert alsof zij
nimmer zijn geweest
de doden bewaar ik
even heb ik naar ze gekeken
heel even
en sloot ze
voor altijd
in mijn hart…
Vervagen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
452 Soms denk ik dat hij het is
Wanneer ik 's ochtends mijn haren borstel
En met mijn tranen worstel
Dat om me heen, die lege galmte
En hij staart me aan, in alle kalmte
Even, ben ik dan muisstil
En weet ik niet meer wat het is, leed
Om liefde te bezinken
In tranen te verdrinken
Die ik zachtjes wegvaag en vergeet
Het helpt me wel, ik kom…
Voort!
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
510 Vooruit!
Vooruit!
Voort!
Sta niet stil,
Kijk niet om
Maar ga door,
Door, door!
Kijk niet om,
Sta niet stil
Word niet als
Die van Lot
Een zoutpilaar
In opdracht van
Je eigen god.…
De tekening
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
656 Een gum is zo handig
iedere oneffenheid
onbedoelde uitschieter
kun je wissen
de gum brengt je terug
naar de perfecte tekening
in wording
De pennenstreep
met ruwe hand
dwars
door de fijne lijntjes
gezet
is niet
ongedaan te maken
Je kunt hem
met dikke lagen
Tipp-Ex
bedekken
de imperfectie
blijft immer
zichtbaar…
De aarde uit mijn ogen
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
654 - ik droomde dat ik
ondergronds leefde
dat regenwormen
en emelten mijn
buren waren met
wie ik dagelijks
het gesprek aanging
het waren conversaties
die 'k plezierig vond
want ik hoefde me niet
constant te verdedigen,
we lieten elkaar in
de eigen waarde,
de regenwormen,
de emelten
en ik,
Nu is mijn gelukzalige
droom voorbij,…
De patient
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
552 Wat ik kom doen
vraag je hoog te paard
was ik van mijn stuk gebracht
had ik het niet laten merken
leg uit dat ik mij voel
als een substraat
een specimen
dat een langzame
ontleding ondergaat
dat dit niet gaat werken
Jij en ik zijn toch mensen?
probeer ik nog
terwijl je
uitdrukkingsloos
naar me staart…
lotus
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
512 ik praat van jou
al zeg ik dode woorden
en zoek in schimmen
van verboden lijven
restanten van liefde
die mij ooit toebehoorden
ik tracht dan
verstarde gedachten
over verloren gevoel,
doorheen wel
duizend nachten,
in teder maanlicht
te verzachten…
Oud en nieuw
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
491 Haar kleuren wapperen vrolijk in
de blauwe lucht. Het blonde haar
geurt naar de korenvelden. Vrolijk
springend in de wind. De wieken
van de molen draaien boven het
ontluisterd kind dat zichzelf niet
meer terug vindt. Klokken laten
haar hart niet meer bonzen.
Steeds meer roekelozen en bozen
sluipen door de donkere straten
voorbij slapende…
in villa Johanna
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
898 Daar moet het gebeurd zijn,
ten oosten van de poort naar Brussel
langs de trage waterweg
waarin die gekke stadsgids
zich nog verzoop
De dichter die worstelde met woorden
en nooit kon winnen van zijn vrouw
de kinderen die daar van kwamen
en nog later de melancholie
die hen met één lenige sprong
voorgoed te grazen nam....…
Herboren
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
515 Kom, pak mijn hand
dan trek ik je uit het moeras
zie je aarzeling
begrijpelijk
omdat ik er zo lang
niet voor je was
door zwakte ontzield
kon ik de druk van buiten
niet weerstaan
maar ik ben terug
je Verdwenen Zelf
ik til je op
houd je stevig vast
laat je
nooit
meer gaan…
De waarheid verschilt van kleur
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
435 Jij noemt het groen,
diepgroen zoals de
bladeren zijn wanneer
het hoogzomer is -
Ik noem het lila,
paars als het gezicht
van iemand die
sterven gaat -
En toch
hebben we
het over
dezelfde
Kleur.…
retorisch?
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
712 wat is er vreemder
dan een mens die de kleur
van een boom met bloesems beladen
onbegroet voorbij gaat
zich vastklampt aan het knappen
van takken, het kraken en dwalen
van de stilte
en halverwege
de hoop verdrinkt
in een vijver, net naast het lelieblad
dat witter dan sneeuw wordt
in een winters vers
jij, antwoord je
want jij trekt…
meelopen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
535 aan de zelfkant van nu
twee koppen koffie schenken
in een vacuüm van rust
één met- één zonder wolkje eigendunk
als afdronk zonder gêne
en de wereld schuift voorbij
ze raast zo hier en daar
vierwielig snel van A naar B
of op de raderen van twee in
beweging gezette benen
ach
het loopt zoals het lopen moet
we blijven zoet de voortgang…
Scherven
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
709 Ik hoef mezelf
Niet meer te
Verbergen
Nu ik mijn
Scherven
Heb gedeeld
Onmerkbaar
Verdwijnen
Ze in de aarde
En blijf ik
Over,
Het geheelde ik,
Een mens
Van wie zo
Maar gehouden
Wordt…
Mens zijn
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
467 Een mens
wat is dat?
een veredeld beest
trek de vernislaag eraf
dan zie je
de barbaarsheid
die er altijd is geweest…
Paspoppen
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
431 We zijn
geen poppen
om op te passen
in de pas
lopen we ook al niet
We zoeken
't niet
ons te bewegen
ontwerpers....
komen we gaarne tegen
Die zorgen
voor beweging
in de kleding
de mode of de trend
nooit zitten ze
op hun gat of krent
het zijn
hun nijver handen
vingers die bewegen
zijn nimmer verlegen
met een idee
....of…
vervolgens
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
562 eerst dan pas
op het goede been gezet
met naakte ogen
onbewogen eerlijk
lood uit schoenen wrijven
elke oorlel draagt een ring
waar eerst een hard geluid
doorging
het heeft wat
om het lijf…