959 resultaten.
sneeuwstorm
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
691 vuist van een kind
dat de bal kneedt, de stramme pop ziet groeien
met zijn grijns van kiezels, zijn krullenbol van twijgen
rond de middag al verzinkt hij
in een groezelige pap
vandaag volhardt de vorst
naalden van ijs driften rond
ik rijd met lichte voet over een spiegel
de ruitenwisser kan het poeder niet slikken
dat wervelend tot duinen…
Orakelt delphi
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
456 ontwricht wordt
uit gevest en tijd
breekt tolerantie in
wankelmoedigheid
stof en stenen
vuurstormen verhaal
van hoe ook zij door
ongebreidelde agressie
ten onder zijn gegaan
zwarte vlaggen
dekken gaten af die
tot het doodsgezicht
verworden zijn van een
ooit zo levendige stad
heet brandt
woestijnzand
in barmhartigheid
een zachte duin…
Faro
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.328 waar ’t land zich schier tot eiland tongt
en bunkers kaal uit duinen zweren
wieken zich stralen door de nacht
als dorsers die de polders scheren
grauwend uit zwarte duisternis
hoor ‘k schepen en baleinen hoornen
weergalmend in d’onmeetlijkheid
van trage lankmoedige tonen
bundels priemen door mist en zwerk
klauwen verloren, blind…
Geluk
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
993 Schuimende golven rekken zich uit
en bedekken het naakte zand
Helmgras wuift onder een wolkenvlucht
van oogverblindende kleuren
Boven, op het zonverwarmde duin
tintelingen door heel mijn lijf
sta ik compleet verwonderd
Ik zie
de geestverruimende zee
het ruige tussenland
een magisch veldmozaïek
Ik ruik
heerlijk bedwelmd
alle geuren tegelijk…
De Spiegel zei 't
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
1.135 De spiegel
Margrieten en lupinen
Bloeiend
Op een geluidswal langs de A7
Ze staan symbool voor een bijzondere persoonlijkheid
Bloeiend
Genietend van het leven
De zee achter de begroeide duinen
Woest
Met modder smijtend
Ze staat symbool voor een bijzondere persoonlijkheid
Woest
Geen grip op krijgend
De zon achter de regendruppel…
Het zout der aarde
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
561 ik rook ziltige lucht
proefde het zout der aarde
zag in de duinen
wat verlaten eieren
van vogels op de vlucht
zand knarste
in losse gedachten die
zich niet lieten ordenen
tot een vriendelijk geheel
alles werd me te veel
maar zee spoelde
de bitterheid weg
door monologen
van talloze golven
kwam ik langzaam tot rust
heb het strand…
Week 18 in haiku
netgedicht
0.3 met 3 stemmen
487 Zaailingen kwamen
zagen en vergingen
bismillah
Allah is lief
vertaalt Kader Abdolah
heel creatief
Schiet de berm uit
raakt in zichzelf verstrikt -
de maagdenpalm
Op Soestdijk
achter de rododendrons
de krentenboompjes
Op hoge poten
verrekijkers op het duin -
geen kip te zien
Altijd en overal
is de verbeelding
niet…
Aan zee
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
677 van 't stadslawaai
komt hulp uit onverwachte hoek
m'n oren raken verstopt
het wordt stil om me heen
men zegt dat ik iets aan
m'n gehoor moet laten doen
maar ik houd me doof en m'n
oren fossiliseren tot schelpen
geluk is slechts 'n gevoel dat
we door denken opwekken
zo verwezenlijk ik 'n ideaal
waan mij in 'n houten huis
in de duinen…
Het verre licht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
437 ik heb de
stukjes lente
gekoesterd
die wij samen
hebben
ontdekt
op onze
geheime plek
wat luwte
en een paar
straaltjes zon
een enkele
nachtvorst
op de rulle
snel drogende
ondergrond
heerlijk om jou
dadelijk weer
te zien met een
handvol duin
en glinsterend
zee-natuur wind
schrijnend koud
en venijnig guur
maar in je
gezicht…
Een boulevardje aan zee
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
523 zon in je ogen
wind door je haar
toevalligerwijs keken
wij gelijk naar elkaar
nog was liefde
niet in zicht maar
je hand streek per
ongeluk langs mijn gezicht
we droomden de avond
op een boulevardje aan zee
flaneerden langs ruiten
de maan namen we mee
alleen wij twee
op het warme zand
speels zongen golven
hun komen aan land
duinen…
Winterpijn
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
627 De regen wiebelt met zijn gat en strijkt als loopse duinen
De hemel nog niet aangepast in diepe blauwe kruinen
De kou te diep geslagen nog het hart te kil beslopen
Een plensbui die er ijskoud lult van zomers in de tropen
De dagen zwart de zangers stil en rook die maar blijft pluimen
De wolken dicht de adem laag en hoe de uren schuiven
Een tango…
biografie van het tegenlicht
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
615 zwijg
en graaf me in jou
omdat niets ontbreekt aan onze stilte
ook al sijpelt water uit de achterflap;
uit noodzaak
omdat tijd zich verontschuldigt
bij het stervend licht en ik me lokken liet
door de verste grenzen
zoals koude bladeren
langs een winters strand die in de horizon
verdrinken
dit is mijn wereld, zei je
de dove duinen…
Vallende duisternis
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
572 Hoog op de top van het duin
ontwaart men een prachtige
zonsondergang
een vuurbal weerkaatst
boven het golvende water
de schemering valt
en de maan werpt zijn lange stralen
over de zee
die zich koestert in de vallende duisternis
lijkt het bij vloed of het een meer is
de zee kabbelt voortdurend
op het roze met zilveren zand
het zilte nat…
vuurtoren
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.018 Zoals de duinen beschermen tegen de hogen golven van de zee
beschermen je armen mij.En namen mij met je mee.....
Naar mooie en fijne herinneringen in gedachten voor altijd.
Naar wat is en niet geweest is.
Naar liefde en naar spijt.
De vragen over het leven en waarom het soms zo gaat.
Het verlangen naar zoveel meer.…
Exenhof
netgedicht
4.6 met 28 stemmen
1.335 Ik plant mijn exen in de tuin
ze mogen daar opnieuw ontluiken
tussen beproevingen en puin
tot teelgewassen of tot struiken
en af en toe komt op hun kruin
een bloem tot bloei, of hopen buiken
zichzelf een beetje op tot duin
waarop ik staan ga om te ruiken
want hoe de wind ook keert of draait
het geurt hier steeds naar oud verleden
waarvan…
Blauwe kralen
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
751 strooi ik klaprozen zaad
overheen het verlaten strand
opdat zij door de wind worden gedragen
en bloeien zullen in de duinen
in de pan van het hart
als twee-eiige tweeling verbonden
in de beweging van eb en vloed
tussen de zon en de maan
in het heelal zo verborgen
een sterrenval gelijk
dat ik wens de dromen naar mijn werkelijkheid te…
het spoor van de meeuw
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
620 het zwijgen van het strand
draagt een ander gezicht, vreemd
toegevouwen
alsof haar stilte is zwartgemaakt
op wimpers en wenkbrauwen
vele dagen lang
uren waarin het reizen
steeds kleiner werd door het twijfelend tasten
aan torenklokken
die zonder reliëf
de wijzers vastmaakten, noordwaarts
tegen voorbijgaande duinen
en het geraamte…
Rond Oktober
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
534 Gekneveld stuifzand wringt
de jongste vloed uit het zwierige duin
stormachtige buien knijpen traag
het oude, zwakke licht uit de dagen
de eeuwige branding verslindt gulzig
vermaalt smeulende zomersporen tot schuim
een eindeloze en gapende leegte vult
de uit schemer opgetrokken herfstdagen
alles wat stranden steeds stempelt
sterft gestadig…
geen titel
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
461 jij en ik zitten tegenover elkaar
kijken samen in onze ogen
en daarmee in onze ziel
je blauw groen
herinnert mij aan de zee, de zee
ik verdrink er in
de aanspoelende golven strelen
jij bent zacht, een zucht
die mij leven schenkt
op de duinen van jouw lippen
geen helmgras
maar teder mos,
dat wij kussen met open ogen
een overweldigende sensatie…
Dreigende wolken
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
514 heb de wind
niet gevraagd golven
zo hoog op te stuwen
dat de zee tot de duinen staat
een front van
dreigende wolken
in buienlijn langs te sturen
dat zich met onweer ontlaadt
vroeg zomerse dwarrels
vol stuifmeel en licht
geuren van bloemen
zon op mijn gezicht
dansende vlagen
van warmte en lucht
trillende einders met
vogels loom…
in de cirkel van stilte
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
653 het begint met een golf
en met jou er middenin
of ben ik gewoon verliefd
en doe jij mij nog meer dromen
dan alle duinen waarrond een warme damp hangt
je glimlacht
nog hoger dan de horizon
ik geef je een naam
en wijs naar het zandkasteel
waarin ik raadsels schrijf
over stof en zand, zevenkleurige garnalen
en hoe het voelt om vol…
gelijk aan de zee
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
664 zee mijn hart
geschonken heb
hoor dan, ze maakt mijn dromen waar
golft een schelpenpad van echo's
die ik opraap
zie het golvend ritme
alsof elke dag mijn leven begint
met een glimlach
van de meeuw
die regenbogen
hoog boven de horizon
optilt
ach lief,
luister dan hoe onafscheidelijk we zijn
nog meer dan de zon en maan
of de duinen…
Mijn moederland
poëzie
3.7 met 3 stemmen
1.334 Op duin en heide zwerf ik hier,
Mijn liedren stijgen trots en fier.
Hier drong zich de liefde in het harte mij
En de hoop in mij zingt zacht en blij!
Mijn moederland, het land van de wijn,
Mijn moederland, graag wou ik bij U zijn.…
Onderzee
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
415 rusteloze kolken
van breekbaar porselein
in gedachte helder van nature
door vloedlijnen onder druk
doch wildrooster van binnenvet
in kringloop van water en regen
een rad voor ogenschijnlijk
min of meer als bij toeval
breekt het water verborgen aan
vraag me niet waarom
van hier struikelt het oppervlak
tuimelend als helmgras in het duin…
Na verloop van tijd
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
497 ja, er is nog ruimte
tussen vloedlijnen en
wassende maan
nog tijd te gaan, stranden
te struinen, te verstuiven
als duinen, totdat we
verliezen in verdwalen
het lichaam mank gaat
we grond en ogen met
sterfhout behangen
wennen aan vocht uit
verse wonden, wennen
aan de bres in de haag
troosten met snoep
dankwoorden spuien…
In germaans profiel
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
796 germaans profiel
jij was het
waar de keizer
toen voor viel en troepen
stuurde uit omringde muren
je romeinde
in de macht van glans
was exotisch zijn commotie
gaf jou alle kans
maar in decadentie
verloor hij zijn pretentie
jou te evenaren was teveel je
blonde haren roken naar de zee
waren woester dan zijn mannen
zij hokten in de duinse…
Lentevreugde
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
500 magnifieke gitzwarte
vogel helder
oranje snavel
zittend boven
op het
dak
bijnaam Vogelijntje
zingt een
welluidend liedje
met alle
gemak
ieder voorjaar
present
enorm gemis
als ik
dit beeldschoon
diertje nooit
had gekend
gun het
alle vogeltjes
te vliegen
luchtruim/bossen
duinen kortom
schitterende natuur
optimaal nagenieten…
Vitamine-gewicht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
440 Het vlakke strand
voorland
van het vlakke land
met daartussen
de duinen
tientallen meters hoog
ze houden ons droog
doen onze dorst lessen,
onze honger naar natuur met
‘t weer: onbewolkt, zon of
bewolkt, koud en guur
die elementen zijn als
vitamines voor ons leven
ik schrijf dit zittend op ’t strand
wacht tot de zon
daalt ver achter…
Vormen gaan voorbij
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
365 's Avonds zijn de duinen vlak
en drassig watergrauw
struiken worden donker
zwemen rood en blauw
Alles verliest vastheid
land lijkt zee en zee op land
in ijle golven schemerlicht
stolt water tot tinten zand
Wolken lijken een massief
en bergen zonder maan
een nachtzwarte hemel
waaraan geen sterren staan
Ideeën zijn levensecht
vormen…
Echo van jouw lente
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
366 Jouw blonde duinen zie ik
aan stevig land van zilte zee
als metaforen in mijn dromen
onder het gefemel van een sterrenhemel
helder licht in het holst van de duisternacht
ik voel intens alsof alles opnieuw
aan prille lente went in de
essentie van verse voorjaarsbloemen
in het begin van jouw amoureuze brief
lees ik dat het vragen blijft…