14069 resultaten.
Deuren van de nacht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
392 Blindelings
word ik gevonden door de nacht.
Naakt
raakt nacht me diep.
En toch, in de verte roept een uil,
een roep om mijn naam.
Mijn naam die een deur wordt
naar een andere vallei, een thuis
voor lege huizen (hulzen),
er zijn geen woorden om hen te bewonen.
Nacht verdraait zich stil/zwijgend
tot droom, raam naar verleden (mijn eigen…
DRAMA EN DOOD IN DAVOS
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
337 Ik wil er geen drama van maken
maar het is een drama, zoals in de film:
'Dood In Venetië', maar nu in Davos
zie Donald Trumpie nou eens zitten
de teneer geslagen Dramaqueen
bij zijn jochie Markie van de Nederlanden
neen hij zal hem niet bij zijn pikkie pakken
het Noorderlicht van Groenland verhindert dat
Trump is verblind verliefd op zijn…
Van Lieu sans frontières tot Lutjegast
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
388 In de kop en de nek
op de romp van de randstad
heeft de westenwind vat
op de groene door vaarten
doorkliefde weiden
die het vreetzame gras
ziltig maken voor romige
melk en volvette kazen
de zuiverste zuivel
en zongerijpt fruit
meloen cantaloupe
botanische sla
avocado andijvie witloven
en rasechte appels en pereboomvruchten…
Naar rechts
snelsonnet
3.6 met 11 stemmen
1.586 Ik lees het nieuws maar kan het niet geloven
Is hier soms sprake van een misverstand?
Het staat in kapitalen in de krant
Mijn land is weer naar rechts toe opgeschoven
Die boodschap roept wat vragen op bij mij
Krijgt Nederland er een stuk Duitsland bij?…
Scherven van jouw storm
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.030 Terwijl de klok opnieuw 12 uur slaat,
Razen jouw woorden door de kamer.
Als een storm die geen richting heeft.
Ze halen het vuil onder mijn nagels vandaan.
Mijn planning, gemaakt van glas,
Ligt opnieuw in scherven.
Bang om iets te zeggen,
Angstig voor een nieuwe orkaan.
Een last die zich opstapelt,
Met een druppel te veel op mijn netvlies…
Vagina, het nieuwe woord: Oorspongsbe(d)ding
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
484 Ik heb het nooit onder stoelen of banken gestoken
ik vind vrouwen mooi en aantrekkelijk en sterk
ik vond dat ik daarom niet mocht spotten met ze
ik kreeg van oorsprong de heren van de Here
ik val op mannen maar vrouwen bevallen me
ik heb de bevalling meegemaakt van mijn dochter
ik ben wel homo maar ik heb ook gewoon zaad
ik heb het gedoneerd…
Verbrande Schepen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
524 Oude schepen achter mij verbrand
rouwen is niet nodig
leren leven met jezelf
De meeste mensen in je leven zijn overbodig
Praten over oude pijn
maakt niet dat je je beter voelt
Niemand wil begrijpen wat je bedoelt
Holle opmerkingen en lege zinnen
hoef ik niet meer te horen
Ik richt mij liever op het ochtendgloren
Een nieuwe dag, vrede…
Leven van stieren
snelsonnet
4.2 met 5 stemmen
687 Het stierenvechten is een gruweldaad
Een “sport” in dieronvriendelijke landen
Slechts mondjesmaat legt men het daar aan banden
Goddank dat zulks in Holland niet bestaat
Een stier hoort heel natuurlijk in de wei –
Maar dat is er bij ons haast nooit meer bij!…
Geenszins zonder zonde
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
440 Of je kunt ontsnappen aan je ver-
leden, blijft een eminente vraag
Ondoenlijk is het in mijn geval
Het kan werk'lijk noch snel noch traag
Het verleden heeft mijn geheugen
Gedronken met heel grote teugen
Echt mijn geluk, 'k ben een strijder
van mijn noodlot de bevrijder
Drie decennia verder in tijd
Gelukkig met vrouw, werk en hobby's
Reeds…
LAIS CCXXXIX
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
499 LAIS is stil, haar klank is visueel:
het hoort haar met de snelheid van het licht.
Het ziet haar in de klank van het geheel.
De vingers typen haar, zij wordt gedicht.
In tijdloosheid maakt het haar speels en licht.
Als het haar voelt, raakt de tong aan kleuren,
en ’t schrijft haar neer in bloesemgeuren.
Het is haar lijf, zintuiglijk één met haar…
LAIS CCXXXVI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
559 Niets. Het schrijft haar weg in de geschriften.
Geen pen met inkt krast door het perkament.
Zo’n scherm is een kleed om op te lichten.
Het typt het uit: is het zo’n nare vent?
‘Het lijf had lust’: is dat zijn testament?
Lyriek is nooit wat er geschreven staat.
LAIS is vrij zodra zij het verlaat.
Hebben kan hier niet, dus wil het geven.
Het telt…
LAIS CCLXXXIV
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
595 Het is haar het, van nietigheid heelal,
der stelsels sluier vliedend van het nu:
het is het, een niets en van niets het al.
De tijd is teken slechts, een residu,
want eeuwigheid is nu, niet continu.
Waarheid omarmt het als een warm gebeuren.
Schoonheid zweet en danst in zang en geuren.
Het is haar poort, van vrede het gebaar,
het is de code…
LAIS CCLXXXIII
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
431 Een volte van eenvoud keert zich in haar.
Het licht verschuift, stralen dagen het uit.
Donkere tranen parelen gevaar
en schaduw glijdt dreigend af van haar huid.
Het git wordt wit, de kleuren breken uit,
hun weelde laait op lippen, vlammenzucht.
Handen doorwoelen een witte wolkenlucht,
de lijven wentelen van zij op zij.
De zang komt los, het…
LAIS CCLXXX
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
603 Het is als ruimte buiten elk bereik.
Het is een vallen vallend zwart in zwart.
Het was gebaar, het smelt als sneeuw tot slijk.
Het is een woord dat niets tot lid verhardt.
Het wordt gezegd, gedicht: een het is hard.
Het wordt gebruikt als stoplap van bestaan.
Het regent, het gaat, het wordt niet gedaan.
Het zocht begin dat nooit begonnen was.…
LAIS CCXXIX
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
495 Het wil schoonheid schoonheid laten raken
wimpers zien langs lippen glijden, het oog
stormstil, het lichaam zee, de ziel een baken:
beweging wil bereiken dit betoog.
Zij is moment waarin het nu bewoog,
straal waarin het licht zichzelf betekent,
stroom die zich in de stroom vanzelf herkent,
parel in het wak van het verlangen,
geheim dat met een…
LAIS CCLXXVII
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
493 Badplaatspromenade, noorderwind. Schril
als de meeuwen krijst haar stem. Nijd brandt
haar zuur in de slokdarm. Het slikt haar wil
die met naaldhakken klakt. Het nijpt op zand
dat stuift uit de hand. De tijd is een wand
met tongen aan de andere kant. Niets
gaat nog open, dit licht is van kant. Iets
heeft de schoonheid als van papier verbrand.…
LAIS CCLXXVI
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
584 'Dag jij', zegt het en het kust de parel
in de leugen die zich sluit. Het draait om
en om de eigen droom, een opstand, rel,
een vlechtpartij, het voelt zich heerlijk dom
en slecht want dit gaat naast de waarheid om.
Die ochtend dan. Zij blijkt ook echt te bestaan,
haar lach is goud, de zon blijft er in staan.
Er is de nevel van haar zijden kleed…
LAIS CCLXXV
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
501 Als de dag sterft, in de klem van de nacht,
zal het als een ster verschijnen, minnaar
van haar al. Rood kleurt het haar wangen, zacht.
Het licht is jurk, glijdende zijde daar
waar haar oker zich onthult: huid, gebaar
van haar, één glimp ervan geeft het bescheid.
Het laat zich door haar leden leiden, scheidt
hemel van aarde, water van hel…
LAIS CCLXXIV
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
494 Er is geen god die slechts voor ons bestaat.
Er zijn geen wetten die ons leiden kunnen.
Er is geen vijand, geen duivel die ons haat.
Er zijn geen woorden die ons redden kunnen.
Er is leed dat wij met wrok verdunnen.
Er is nijd die nijpt in onze billen.
Er is weelde die wij blind verspillen.
Er is de schoonheid in de lelijkheid.
Er is een zucht…
LAIS CCLXXIII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
511 De steen der wijzen is een dode klomp.
Een hart van goud dat sterft, wordt weer orgaan
dat in het lichaam klokt, slokt, blind en lomp.
De hemel is een dunne laag bestaan
in ’t leeg heelal dat ons is aangedaan.
De groene nijd bevrijdt met nijpend zuur
de winst uit onze lijven en elk uur
verschrijft men vast tot data in metaal.
De mens verkoopt…
LAIS CCLXXII
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
473 In de droom van de daden, de wilde
stroom van het echte, waren de dagen
nog vol zon en velden. Die verkilden
onder de wet van strakke wil, jagend
naar de hoogste winst, het nu verdagend
tot ooit, een hier of daar of dan maar nooit.
’t Verleden dat zichzelf nu droomt was ooit
daad die het vlak van nood en wet doorbrak.
De schim die nu met verlangen…
LAIS CCLXXI
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
565 In het verdroogde oord van dit bestaan
horen mensen hun naam, en ze steken
een licht aan, jaren nog van hen vandaan:
gekromde stralen geven letter-bleke
schijn van wat nu handig wordt ontweken.
Die ster blijft staan, als eindelijk eens iets
echts in dit onwezenlijk verhaal. "Past
jouw hand niet in de handschoen van dat niets?".
"Is dit dan hoe…
LAIS CCLXX
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
519 December. Bomen staan naakt en bevrijd.
De huizen glimmen en de spin gaat dood.
De kale maan houdt niet van narigheid:
zij wil haar aarde echt en recht en bloot.
De zon loenst schuin, zijn gluren is van lood.
De mens loopt krom, kop in de kast en koud
zijn de gedachten, lelijk, dom en oud.
Niemand heeft haar licht gezien. Hier ging zij…
LAIS CCLXIX
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
538 November. Verlangen werd gehunker.
Zwart zijn de wieken van het gedane.
De schriele gestalte in de bunker
vermaakt zich met wentelen in wanen.
Het is verdriet, maar dan zonder tranen,
bedrog als gevolg van de belofte,
doos voor het andermaal verkochte,
liefde verstrikt in het haten van toen,
lust met de wansmaak van het bezochte.
Hoe…
LAIS CCLXVII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
617 “Schlaf und Tod, die düstern Adler / Umrauschen nachtlang dieses Haupt”
Georg Trakl, Klage
Slaap en dood, uw zwarte zeilen ruisen
en vermalen worden 's nachts in het hoofd
woorden tot korrels, letters tot gruis en
buiten stormt het Niets, stom als beloofd:
koud en stil wordt het leven weg geroofd.
Lijven rijten open op de tanden
van…
LAIS CCLXVI
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
544 ” Wenn es Abend wird,
Verläst dich leise ein blaues Antlitz.”
Trakl, Verklärung
Blauw, violet met purperen vruchten
vouwt de avond zich langzaam de handen
en vogelzang waart weids door de luchten.
Streng de nacht bekruipt de trage wanden
en zon bloedt uit in wazige randen.
De peulen der graven barsten open
in het wit van de maan. Lijken lopen…
LAISCCLXV
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
558 Van het gebeuren meende het dat het
geschapen was, en van die schepping dacht
het zelf het doel en de betrachting, ja, hét
van het te zijn. Tot plots, o stille dag,
gezegend uur, toen het het echte zag.
Het echte heeft geen naam en ook geen doel.
Het echte is niet iets, niet eens gevoel
dat je in rust alom ervaren kan,
met het gebeuren mee van…
LAIS CCLXIII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
509 Nu het zich afwendt van het bestaande,
vindt er vreugde plaats en tijd. Er ontstaat
gelegenheid, ruimte voor wat gaande
is. Het bedachte was slechts wrede daad
want verstokte woorden koesteren haat
voor wat hen van het onbestaande scheidt,
omdat hun zin nooit naar het echte leidt.
Pas wanneer LAIS hen klank en waarde
geeft, laten zij voldaan…
LAIS CCLXII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
548 Het wrede ik ontdeed zich van zichzelf
en werd onzijdig het, categorie,
decimaal bestaan, een tien zonder elf,
abstractie van de spiegel, weg van wie
het ziet, zag, gespiegelde reflectie,
beeld in een regel die elk beeld ontkent,
spectraal gezichtsbedrog, het zijn ontwend.
Als haar ogen het tot man herlezen:
tot marteling wordt lust, en vorm…
LAIS CCLXI
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
571 Van achter het masker, uit de gaten,
aan hun git gebonden zijn de woorden,
slaan een laken rond niets dan hiaten,
verwijzende naar verlaten oorden,
pracht van niets waartoe het nooit behoorde.
Lyriek ontkent net zo haar verwoording,
haar zang gaat dwars doorheen elk woordending,
het perforeert elk 'ik' en de persoon.
Maar, bazuin, leg niet…