Netgedichten

netgedicht (nr. 87.918):

Deuren van de nacht

Blindelings
word ik gevonden door de nacht.

Naakt
raakt nacht me diep.

En toch, in de verte roept een uil,
een roep om mijn naam.

Mijn naam die een deur wordt
naar een andere vallei, een thuis
voor lege huizen (hulzen),
er zijn geen woorden om hen te bewonen.

Nacht verdraait zich stil/zwijgend
tot droom, raam naar verleden (mijn eigen?)
– letters voegen zich samen
tot leesbare woorden:

deze wereld en ikzelf -
wij zoeken waar
raad zich
nestelt,
terwijl de boom zich niet laat zien.

Deze wereld en ik, wij ademen
verlossing door verdriet -
vreugde geeft ons nu de vallei,

de hulzen ontvouwen zich tot huis
in deze wereld, laten mij binnen
nu ik elke laatste druppel van deze regen gedronken heb.

Nacht wordt eigen deur
naar nieuwe dag. Er zullen kinderen
zijn om de vallei te erven.