inloggen

biografie: John Loopstra

Ik ben in 1960 in Eindhoven geboren. Heel mijn jeugd verzon ik al verhaaltjes, die ik vanaf mijn twaalfde ben gaan opschrijven. Vanaf mijn 18e zijn daar de gedichten bijgekomen.

In 1974 zijn mijn ouders gescheiden en als gevolg daarvan leek mijn leven uit elkaar te vallen. Ik schrijf om mijn leven te begrijpen (gebruik de gedichten als het ware als een dagboek om te bestendigen wat ik over mezelf leer) en wil graag met de wereld delen wat ik geleerd heb. Ik ben een zoon van een (technisch) vertaler Engels en een kunstenares (Nel Verhoeven, Eindhoven, 1932). Ik heb Engelse Taal- & Letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam (1982-1988) gestudeerd en heb lang voornamelijk in het Engels geschreven (om meer afstand te hebben van het onderwerp).

Na een faillissement in 2012 ben ik in 2013 (in navolging van mijn vrouw - medestudente met wie ik in 1987 in Amsterdam ben getrouwd) nog uitsluitend in het Nederlands gaan schrijven. Begin 2017 ben ik er (na bijna 57 jaar, dus) achtergekomen dat ik een alleen-geboren tweeling ben, waardoor veel pas echt op zijn plaats begon te vallen. Tegelijkertijd bleek ik al mijn hele leven met een maagprobleem rond te lopen, een probleem dat veel heeft veroorzaakt, maar waar ik niets van afwist. Dat maagprobleem is inmiddels na een operatie geheel genezen, maar tegelijkertijd heeft het ook veel verklaringen gebracht... In het dagelijkse leven werk ik sinds 1994 werkzaam als boekhouder, van 1998 tot en met 2012 als zelfstandige (met personeel). Na het faillissement heb ik mijn klanten en mezelf ondergebracht bij een middelgroot administratiekantoor, waar ik nu hetzelfde werk in loondienst doe.

In oktober 2019 verscheen bij Boekscout een bundel gedichten onder de titel "Regen is hier" (eerste bundel).


Inzendingen van deze schrijver

71 resultaten.

zee in zicht

netgedicht
1.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 51
één druppel nieuw licht maakt een nieuwe dag één druppel voor grensverleggend nieuw leven één druppel slechts draait een leven om één druppel in de woeste zee en ik hoor hier en nu de druppel vallen en zie de zee zoals ik die nooit eerder zag maan verbleekt,...
John Loopstra25 september 2023Lees meer…

Wegen

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 55
Mijn weg voert (langzaam) mijn werk mijn leven uit. Aan jouw hand volgen mijn voeten de weg naar het licht dat blootgelegd is door de zon (jouw kus), mijn weg naar de horizon waarachter jouw hart wacht - mijn hart klopt aan jouw hand, hunkerend naar leven (verwonderd...
John Loopstra20 september 2023Lees meer…

De haver bloeit

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 32
Geef mij heden mijn vleugels terug, ik zal op aarde blijven, niet meer in de vlucht. Ioakim verbind mij aan lucht en aarde, warm van jouw schoot, aan lucht en aarde − waarde in een welkom lichaam, warm in mijn schoot Ioakim Ioakim Mijn veren raken verwikkeld in jouw...

(v) Maan woont hier

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 109
Nu, nu we de kust verlaten hebben en naar de horizon trekken, getrokken op getijden en wind, zeg ik je: maan woont hier, op dit schip, in haar eigen kwartier… Er zijn geen grenzen meer, want wie kan water verkavelen? Mijn handen reiken naar de verten van je ogen, zonder die...

(iv) Nachtwoud

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 62
Het nachtwoud draagt mijn stem nu verder dan ooit terug, naar binnen, over de grens, zoekt daar in mij naar geluiden die niet gedragen worden door pijn, verwarring, brandend, geen branding. Vormen - onwezenlijk vlammend voor het kind - wormen zich een weg naar boven, buiten, bedekken...

(iii) Verborgen water

netgedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 58
Verborgen water onder het zand, onaanraakbare sfeer, voelbare wereld waarin weinig beweegt – er is leven tussen lijnen die nog niet volwassen zijn, lijnen die lonken naar mijn beelden, mijn weelde nu ik ouder ben, een kind heeft nog geen woorden om de grens over te...

(ii) Opvlammend

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 53
Lijnen wikkelen zich rondom mijn woorden. De kinderlijn ontbreekt tussen de werken van de maan – jij, mijn kind, loopt door een woud van zinnen, onzichtbaar tussen de bomen blootsvoets, onbedekt (maar: ik voel je voetzolen, vochtige wind op je huid); wie ben je geweest of...

Vervagend vuur

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 49
Als het daglicht gaat slapen, waar ligt dan de grens? Zal ik gewoon dromen, zolang de beek blijft stromen? Een berk gloeit na in de sleetse dag, een eik hult zich al in het donker van de nieuw geboren nacht, terwijl laag boven me een maansikkel wolken oogst – liminal eng in de...

(ii) Opvlammend

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 37
Lijnen wikkelen zich rondom mijn woorden. De kinderlijn ontbreekt tussen de werken van de maan – jij, mijn kind, loopt door een woud van zinnen, onzichtbaar tussen de bomen blootsvoets, onbedekt (maar: ik voel je voetzolen, vochtige wind op je huid); wie ben je geweest of...
John Loopstra22 september 2022Lees meer…

(i) Vervagend vuur

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 43
Als het daglicht gaat slapen, waar ligt dan de grens? Zal ik gewoon dromen, zolang de beek blijft stromen? Een berk gloeit na in de sleetse dag, een eik hult zich al in het donker van de nieuw geboren nacht, terwijl laag boven me een maansikkel wolken oogst – liminal eng in de...
John Loopstra20 september 2022Lees meer…

Vrijheid

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 66
Tegendraads, het weg- kappen van woorden om bij zinnen te komen.
John Loopstra14 september 2022Lees meer…

Dageraad

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 47
Dit is het hartland – duisternis die overgaat in de dageraad
John Loopstra12 september 2022Lees meer…

Woud

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 114
Monumentaal – beuk in grootmoeder’s tijd geborgen worden. Evenzeer een eik, erfgenaam in vader’s lijn verbonden zilver. Heelal biedt ruimte om te kiezen - langs maansknoop in eigen leven: vast te houden aan het oude web dat nu werkt en te blijven zijn óf een berk te...

Gevallen blad

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 53
Toen je plots heenging, woei de wind je veel te koud, mijn gevallen blad?

Randen

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 42
De rand van de berg, maanverlicht, Jupiter heerst – de truffel ontwaakt

(vraag)

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 79
(vraag) Wereld in de nacht in het maanlicht roept een uil om zijn geliefde (antwoord) Ik hoor de uil aan en laat het gebed binnen nacht slaapt zacht in mij

Vloeiende vlam

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 49
verborgen woorden dansen achter mijn zinnen a-ritmisch als in een staat van sint vitus; beeldend, vervagend vuur, ongrijpbare vlam die niet verteert, maar omlijnt wat ik nog niet vatten kan - zou het dat ik misschien laten moet, mezelf in het beeld mag draaien,...

Schellen

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 56
In het licht van deze volle maan luister ik niet meer naar de letters, leg de woorden als mijn kleren af en vind in hun schaduw mensen die met mij bewegen door de straten, maar niemand houdt echt mijn hand vast – enkel in de vorm. In dit licht geen kleur meer, maar nog wel de...

wegen

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 70
zacht als een deken van alpacawol regen die de aarde voedt de weg vindt naar de wortels van het gras en paden baant voor zon die zoekt en vindt (schijnbaar broos in de wind) de eerste bosanemoon

Tijdsgewricht

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 175
Een fragment bevriest dit tijdsgewricht en eenzaamheid vloeit over de velden van dat verleden. Een stem dreunt woorden op: zijn die ooit door mij gesproken? Kijk ik in de spiegel, dan zie ik vormen die menselijk lijken – mijn moeder, mijn vader, die ik nagedacht heb – hun...
John Loopstra28 september 2021Lees meer…

Lentewind

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 61
Wilde bloesem – binding van kleur aan geur, mij aan de wind, voor de wind, want ik reis mee op de wilde wind, aan de hand van de zon, ik heb het land onder mijn voeten, mijn ogen dansen met de wolken en ik, ik reis mee…
John Loopstra28 september 2021Lees meer…

Muur der Namen

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 78
Het is niet direct mijn zaak, maar toch… In het luchtledige van aantallen waren zij verdwenen, opgegaan in anonieme lijsten zonder gezicht voor mijn lijn, die ongevaarlijk geacht werd, mijn ouders te jong, mijn grootouders heb ik gewoon gekend. Ik trouwde een vrouw die wel...
John Loopstra22 september 2021Lees meer…

Talend graan

netgedicht
3.0 met 11 stemmen aantal keer bekeken 142
Vruchtbaar ligt het wijde land te wachten. Wind en water deden het graan wassen onder zon en maan. Talig staat het graan nu te wuiven als ware haar aren woorden om te lezen. Als dan de aren zijn gelezen, blijft het puin voor een volgende generatie, een volgende oogst. Raak...
John Loopstra11 september 2021Lees meer…

Stromend water

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 61
Dit water dat er is en toch niet, stroomt langs, door, over de zwarte moeder. Hier kan de dichter niet slapen. zij danst en hij, hij moet mee dansen, al kan hij verdrinken, zal hij verdrinken. Een zwarte bij trekt langs van bloem tot bloem, laat hem horen dat de soms van mensen om...

Gevlekte orchis

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 104
In al haar bescheidenheid dringt gevlekte orchis zich op aan mijn ogen. Dit weiland is nu mijn wereld

Geen gast

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 50
Stilte is geen gast in dit leven. Het is het water, dat schoon spoelt, de adem die het stof van de dag blaast. Ik leg altijd maar elk gesproken woord op een wankele stapel, elke gehoorde zin op tien anderen en archiveer niet totdat ik thuis weer bij stilte op schoot zit.

Licht

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 70
Als het licht wegsterft van de dag drijf ik weg van mijn woorden op het lied van een merel. Een ander ritme zet de toon voor mijn hartslagen. De droom valt in slaap en geeft alle ruimte aan leven voorbij het doen, er is niets anders dan dit zijn, dit ontwaken in wie ik...

Eerste zonwarmte

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 130
Eerste zonwarmte – het geduld met de winter eindelijk beloond
Meer van deze schrijver...