inloggen

biografie: John Loopstra

Ik ben in 1960 in Eindhoven geboren. Heel mijn jeugd verzon ik al verhaaltjes, die ik vanaf mijn twaalfde ben gaan opschrijven. Vanaf mijn 18e zijn daar de gedichten bijgekomen.

In 1974 zijn mijn ouders gescheiden en als gevolg daarvan leek mijn leven uit elkaar te vallen. Ik schrijf om mijn leven te begrijpen (gebruik de gedichten als het ware als een dagboek om te bestendigen wat ik over mezelf leer) en wil graag met de wereld delen wat ik geleerd heb. Ik ben een zoon van een (technisch) vertaler Engels en een kunstenares (Nel Verhoeven, Eindhoven, 1932). Ik heb Engelse Taal- & Letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam (1982-1988) gestudeerd en heb lang voornamelijk in het Engels geschreven (om meer afstand te hebben van het onderwerp).

Na een faillissement in 2012 ben ik in 2013 (in navolging van mijn vrouw - medestudente met wie ik in 1987 in Amsterdam ben getrouwd) nog uitsluitend in het Nederlands gaan schrijven. Begin 2017 ben ik er (na bijna 57 jaar, dus) achtergekomen dat ik een alleen-geboren tweeling ben, waardoor veel pas echt op zijn plaats begon te vallen. Tegelijkertijd bleek ik al mijn hele leven met een maagprobleem rond te lopen, een probleem dat veel heeft veroorzaakt, maar waar ik niets van afwist. Dat maagprobleem is inmiddels na een operatie geheel genezen, maar tegelijkertijd heeft het ook veel verklaringen gebracht... In het dagelijkse leven werk ik sinds 1994 werkzaam als boekhouder, van 1998 tot en met 2012 als zelfstandige (met personeel). Na het faillissement heb ik mijn klanten en mezelf ondergebracht bij een middelgroot administratiekantoor, waar ik nu hetzelfde werk in loondienst doe.

In oktober 2019 verscheen bij Boekscout een bundel gedichten onder de titel "Regen is hier" (eerste bundel).

Inzendingen van deze schrijver

42 resultaten.

Eerste zonwarmte

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 74
Eerste zonwarmte – het geduld met de winter eindelijk beloond

Limes

netgedicht
3,0 met 1 stemmen 38
Mijn leven lang woonde ik aan een rivier, een grens die ik niet passeren kon, voor geen geld passeren wilde, en toch, verlangde ik naar de landen aan de overkant. Ik vreesde hen vervuld van duisternis, ravijnen die woedend mijn voeten openscheurden, maar de laatste jaren werden de...

Schimmige liefde

netgedicht
3,0 met 1 stemmen 25
Ik dacht dat ik viel voor een schim - ze liep rond met ogen die naar mij toe gesloten waren, maar na een seizoen vol stormen en zwarte wolken die keer op keer hard hun hart uit huilden, wist ik mijn ogen uit gewassen in diepe vennen vol van liefde voor mij. Al die tijd was ik...

Tranen in stilte

netgedicht
4,0 met 1 stemmen 161
Daglichtschuw, verscheuren tranen in stilte de rust van deze nacht ? ik kan het niet verdragen dat ik de vrede van onze kat zou verstoren, zij slaapt in mijn schoot, en deze tranen zijn niet gemaakt van woede, van angst, van verdriet, maar,...

Ergensooit

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 25
Ergensooit bestaat niet in mijn leven ? dat duurt maar een seconde tussen talloze anderen. Maar in mijn geheugen wachten voorbije dagen tot ik hen weer opzoek en in mijn slaap keren nog oudere seconden naar mij terug: een monnik stilletjes biddend in zijn donkere cel; een piloot in...

De regen voorbij

netgedicht
3,0 met 1 stemmen 36
De wind heeft de regen meegenomen naar de stad, maar uit de immer voortjagende wolken vallen de seconden, rood als herfstbladeren van een Amerikaanse eik, dit schiereiland in de tijd in. Volgend jaar zullen ze er weer zijn als rode russula’s tussen andere bladeren. Een...

Wisseling van de wacht

netgedicht
2,0 met 1 stemmen 35
Wind strijkt zacht langs de wilg, ziet hoe die staat en staart. De wilg huilt zijn blaadjes naar het water, ziet hoe zijn tranen wegdrijven op de stroom. De zomerzon drijft mee, wikkelt zich in de bladeren en reist verder op de rivier. Wilg staart naar een ster die zich tussen de...

Nooit meer piekeren

netgedicht
3,0 met 1 stemmen 49
Statig staat hij hier, deze eik, zijn voeten bedekt met mos om de wortels warm te houden, en groet zijn familie aan de overkant van de weg. Hij weet nu dat zijn kinderen achter hem een hertenkind verbergen. Hij voelt dat hij zijn taak volbracht heeft.

Het oude woud

netgedicht
4,5 met 2 stemmen 43
Voelbaar tussen de bomen wacht het woud totdat jij het ziet en groet. Stilte antwoordt, geeft de beek stroming, maakt de boom vol blad, vult de wilde raat met honing. Hier lopen wij, vrij van stenen, vrij om stil te staan bij het oude woud dat voortleeft in deze groene...

Zon boven nevel

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 31
Als nevel over een beek vloeit verlies door mijn leven, met alle winden mee, ongrijpbaar, maar wel zichtbaar (maar jij niet, mijn broeder). Als de dag warm wordt, lost het verlies op, zo lijkt het, maar het is altijd aanwezig als waterdamp in permanente vrije val – regen is nooit ver...

Samenvloeiing

netgedicht
2,0 met 1 stemmen 39
Eeuwig avontuur – ieder zijns weegs gegaan, ontmoeten deze twee elkaar, monniken: de één prevelt zijn gebed, de ander wil gehoord worden, met luider stem. Zon en maan in alle getijden hun gids. Samen trekken zij verder, als één in hun doel, op weg naar het grote...

Steen

netgedicht
2,0 met 1 stemmen 47
Aan de rand van mijn water vind ik een steen. Ik raap hem op, houd hem in mijn handen; zijn naam wordt me ingefluisterd. Ik sluit mijn ogen en voel weer de navelstreng die ons verbond in het donker voor onze geboorte. De steen brandt in mijn hand en ik scheer hem weg – negen keer...

Onderhanden werk (een ironisch epos)

hartenkreet
3,0 met 1 stemmen 33
Ik geef aan, ik geef aan verloren te zijn in BTW, golf na golf van cijfers gelijk een zee, de tijd telt door (T minus twintig dagen) terwijl de banken transactie na transactie uitschrijven ? tellen mijn uren ook voor hun facturen? Ik kan nu niet geven aan mijn vrouw een...

Hervonden beek

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 13
Traag meandert de beek - door mij hervonden – voorbij de bosrand; op de bodem, zonbeschenen, bewegen schaduwen van kringen op het stromende water, helder oplichtend, verdwijnend, om, op een andere plaats, weer te verschijnen. Hier leven vissen, soms flitsend zilver, dan weer als een...

Getijdekracht

netgedicht
5,0 met 2 stemmen 84
Dit hoofd ziet zelfs in het zonlicht dat de nacht altijd wacht op haar kans, terwijl het hart altijd de onzichtbare maan zoekt. Getijdekracht, splijtend, er heerst pijn achter het zwijgen uit verdeeldheid. Sterren zetten hun koers uit vanaf hun geboorte, groeien planeten die mij...

Protuberans

netgedicht
3,3 met 3 stemmen 53
De onrust beweegt zich voort, eeuwig langs de gebaande weg: links, naar rechts, terug naar links, toch weer terug naar rechts. De veer staat te strak en schiet mij te ver door naar toen; naar waar ik niet meer wilde wonen, nooit meer wilde zijn en altijd weer wind ik de veer te strak...

Kluizenaar tot keizer

netgedicht
2,0 met 1 stemmen 18
Als je je hoofd te rusten legt, voel je dan mijn hartslag als de weg naar de slaap? Als ik je hoofd op mijn borst weet, dan ben ik niet langer gekluisd in mijn eigen leegte, die nooit dezelfde ruimte vult. Voor me ligt dan ook een weg naar de slaap, een wereld die niet tastbaar...

drijvende heuvels

netgedicht
4,0 met 2 stemmen 28
mijn handen als woorden in stilte gedompeld spreken reikend naar verten in je ogen onbereikbaar: groene heuvels zich koesterend in wit licht zwervend tussen de heuvels zie ik hen rood – bloedloze geboorte breekt aan explosief in eigen vuur verteerd en geworden; zij, eens star geworteld,...

Deze morgen

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 38
Als de maan wegvalt, wandelt mistig de morgen mijn waken in (zij slaapt nog). Het is stil buiten, geen merel roept zijn gebied uit. Is er nog wel een wereld voorbij de ramen, nu de huizen achter ons schimmen van zichzelf zijn? Het werpt een deken van grijsheid over de kleuren...

mijn dagen

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 36
Ik ben gegaan -tot dit moment – alle dagen van mijn leven, het leeuwendeel daarvan in jouw handen. Woorden van allerlei pluimage zijn op de thee geweest, hebben muren gesloopt, gebouwd, daken gestut en nog zie ik de blauwe regen uit de boom stromen onze tuin in. Samen...

Mysositis (concept) (Voor EvK)

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 46
Hoe kan je ooit zo afdwalen dat je je oude buurt niet meer herkent? Ja, de huizen zijn geverfd, de bomen gegroeid en ik, ik spreek inmiddels een andere taal… Maar als ik jou dan antwoord, weet ik dat het doen eigenlijk soms nog is zoals toen. De littekens lichten op, tonen de...

Spreektaal

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 38
Zij vindt haar klank, haar taal in een andere dag dan ik, maar toch vindt zij de woorden in mijn nevels, die ik woordenloos aanstaar, want ik zie geen begin ? zij zet de paden uit de nevels in. Elke dag hetzelfde uitzicht, ik ga het nog geloven, maar het nachtzwart kent...

Afscheid van het Ierse bord

netgedicht
4,0 met 1 stemmen 91
Ik heb je gegeven, aan de corona, de mooie droom (ik was niet wakker) – ik berijd de draak van mijn weg, zonder kaarten vooraf (achteraf voor waar ik vandaan kom wel) Achtendertig jaren trouw met je ontbeten, geluncht en altijd waren we daar terug in de zomer dat ik je...

Speenkruid

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 92
Speenkruid, mijn grondzon, grondtoon, lied voor een lente die nog komen moet, moed na de winter, groet aan het leven. ‘Houdt vol, de zon is aan de terugreis begonnen’; wat kan ik anders zeggen?

Geen tijding, geen tij

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 62
Banging on the doldrums – Maar ik kan er geen touw aan vastknopen, nu de stemmen van de wind geen raadselen fluisteren, niet tornen aan de stilte; want de winden zijn weg, elders, op reis? Ik zie niets, ik hoor niets, wij spreken alleen zachtjes in mijn hoofd tegen...

Avondrood

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 81
Lied van een merel omlijst helder het avondrood meeslepend leven

verre vloedlijn

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 81
Hier, voor de rede van weer een onbeschreven eiland, dein ik kalm mee op de golven die mijn schip bewegen. Voor me, achter de branding, een zongekroond strand aan de voet van een slapende vulkaan, zijn adem vaag zichtbaar tegen de lucht. En toch ben ik gebonden aan mijn schip, voel...

Vloedlijn

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 58
Op de vloedlijn stop ik en kijk uit over zee, kies de richting waarin ik vertrok op een reis waarvan mijn schip niet terugkeerde... Nog altijd veroordeel ik mijn oordeel dat ik met de bomen voor het schip velde, ik zou gaan, de wereld in, maar een deel bleef graslander. De waterlander...

Drecht

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 23
Drecht Ik droomde, werd wakker en vervolgde in het maanlicht mijn weg. Dezelfde maan kwam langs, nog eens, tien maal, duizend maal en nog steeds leidt mijn weg mij voort. Voor mijn voeten nu een drecht door de tijd. Tot aan mijn heupen nat geworden kom ik weer tot de...
Meer van deze schrijver...