Alle inzendingen over liefde

als de engelen zingen en de hoorn is geblazen is de lucht bezwangerd van de gekken en de dwazen want wij zijn niet van hier wij komen van ver, van daar waar het altijd licht is en waar wij houden van elkaar als de engelen zingen en de hoornen zich laten horen door de zuivere tonen te laten zuiveren door de lucht weet dan dat de liefde…

Was alles zo mooi als de schittering van jouw iris. Jouw kleurrijk bestaan duidt aan rond jouw pupil. Het inzicht wat jij kan uitstralen van ziel tot ziel. Maar de verbinding ziet tevergeefs het verschil. Het verbaal excentriek bulderen als een waterval. Is het herkenbare aan een verfrissend nieuw leven. Gespoeld van top tot teen via een kronkelende…

Jouw hart: het heeft geleefd en geademd voor mij. De ogen keken en de handen hebben gehandeld. Ieder gereedschap, elke dag, de gedachte met gevoel werden door jou en met jou vastgehouden. Het hoofd droeg armen en benen en de spijsvertering. Het hart transporteerde en transformeerde hoop bij alle vormen van wanhoop... die woekerden in mij, door…

ik kruiste zaden wist bloemen te laten baden in een weelde van kleur heb ze niet geschapen maar wel begrepen in gaan voor bestaan zij kiemden leven samen beliepen we andere wegen in groei heb hun geheimen ontsluierd talenten in status nascendi naar voren gebracht bloeien nu al de pracht die zij pas na vele levens ooit zouden hebben…

Je bent meer dan jouw problemen ik zie de ontwikkeling van jouw ziel in de balans van licht en zwaarte door plotselinge momenten zonder vooroordelen is jouw lichaamstaal vol van volledig begrijpen je brengt iets waarop het levensboek kan leunen daar is alles tezamen in universele spiritualiteit herken ik jouw gevoelsleven nu de avond…

Jij wisselde jouw hart in voor mijn hart zomaar, na al die tijd bleef ik daarom geloven en dromen. Jij bracht me verder.…

Een kopje schuin en wijs, haar feestzaal, de straat Steeds dansend op reis, in veel vergeten ornaat Ze spreekt om te vragen, haren krijgen de wind Straal je weer met vlagen, de gedachte blijft bemind Je kon je leven niet kleuren, dus dans je telkens onrijp En de reis zal blijven zeuren, tot ik oud en wijs begrijp Een traan hoopt op…

de wei lijkt wel een symfonie van kleur de wind een dirigent die bloemen wiegt in geur het gras subtiel gevat als zachtgroene omlijsting de zon licht warmte bij op dit zomerschilderij…

Lieve kleine prins, Daar ben je dan in vol ornaat..... zo roze, bloot en zacht Je kleine lieve lijfje, zo blij en lang verwacht! Een kus op je wangetje Een lange weg te gaan..... Op jouw zachte bolletje zal een kroontje staan Soms zal je wel eens denken: Waar moet dat naartoe? Lieve kleine prins, Wat wij nu willen zeggen: We love…

Als ik sprak en keek met je, naar jou, dan kon ik kan ik jou ontwapenen sterk en heerlijk zoals jij je nooit liet kennen. Dankzij mijn binding met liefde en haar vele vormen van uitstraling geef ik aan jou door hoe heerlijk het leven kan zijn, dat je nooit kende! Mijn bewapening zit echter wel alleen in grof geschut der scherpe woorden.…

jij kent het spel met woorden al sinds je geboren bent je ogen toonden de eerste klanken van je babymelodie later kwamen armen en handen tranen als je niet begrepen werd vergat als puber uit te leggen wat in lichaamstaal verzetten was voel je hart tegen mij fluisteren altijd zal ik luisteren naar de diepte in de woorden van je…

Geluk is zon, zand en zee En jij.... In mijn gedachten mee!…

de regen op de stijlen van mijn balkon de bladeren in de binnentuin ruisen door de regen en ik die daar sta en denk aan de warmte die ik voel van zo ver Sahara, toendra, steppe en de troepen van snelle ruiters hijgend van de hitte verlangend ijsklontjes en naar haar, altijd…

met een waaier wit golft de groenblauwe zee het verre schip zweeft mee caleidoscopisch krioelt leven zonder rust op een blakerende kust flaneerders bang voor plakkend zand kiezen charmant de boulevard pas avonds laat verdringt de wind met zilt de stank van frites en bitterbal zakt de zon in zee keert stilte terug met op het…

Je hebt je opengeslagen, als het ware dat wat geschreven staat getoond. Ik heb je gelezen, nee uitgespeld en ontdekte tussen de regels door iets wat ik niet meer krijg uitgewist. Dat moment was pure poëzie. De woorden werden ijl, verdwenen, lieten zich niet langer tot zinnen kneden. De witregels bleven over, waarvan alleen ik weet wat ze willen…

kom de laatste tijd in vreemde buitens waar bloemen hun hart niet meer sluiten dag en nacht niet meer strijden schemering vermijden in het licht van samen zijn vogels het vliegen zijn verleerd omdat zij zweven in leven met lucht eten uit de hand in een land dat geen contrasten kent het geven is gewend waar overvloed ieder als…

Wijd als vleugels spreidt het licht zich vanuit een stille kern De ogen spreken diep en barmhartig Parmantig klopt het hart op de poort van het verlangen De droom is een hemeltuin waarin gedachten fladderen als dartele vlinders En ranke vingers op de tast beroeren wat ontvankelijk maakt Wat steels elkaars blikken proeft - zoete…

ontmoette haar of hem de stem indifferent heel anders dan ik ooit had gekend de lucht droeg geen woorden maar ik kon de resonans diep van binnen horen de blik zag wereldwijd en toch gericht op mij in het leggen van contact voelde een hand aarde wilde mij niet dragen ik was verlicht met zoveel vragen een lach spleet onverwacht…

De zout op het ei als smaakversterker. Een tekende binding als een huwelijk. Ik omring jou zoals ik je zou omarmen. De vriendschap was te hartstochtelijk. Waarom zou mijn illusie jou verlaten? De navelstreng biedt hoop en harmonie. Waar wij stralend samensmeltend zaten. Reflecterend en dicht op onze symfonie. Ver van de realiteit in een…

voor even is de hemel gesloten waad ik door witte duisternis bid in aardse termen waarom doet gij niet open weet dat ik hier eenzaam zit…

Onstuimig is jouw haar dat zelfs de wind kan laten draaien naar alle richtingen denkbaar op mijn vertrouwd kompas, mee met de richting naar morgen deinden wij eindeloos gelukkig langszij, voerden ons aan de dageraad dat zo onverzadigbaar kwam voor jou en mij.…

ach, lief hoe kan ik je vertellen dat ik ook aan de zee mijn hart geschonken heb hoor dan, ze maakt mijn dromen waar golft een schelpenpad van echo's die ik opraap zie het golvend ritme alsof elke dag mijn leven begint met een glimlach van de meeuw die regenbogen hoog boven de horizon optilt ach lief, luister dan hoe onafscheidelijk…

Als ik mijn gevoel zou najagen, dan reed ik op mijn fiets alsof het een paard was. Dan ging ik door regenplassen, alsof ze een wilde rivier was. En dan ging ik naar die stille plek, tussen al het groen. Die plek, mijn plek, tussen al het hout en gebergte, waar de zon blijft hangen. Alsof je mijn geliefde was. Ik wilde enkel bij jou thuiskomen…

ik wil perspectief geen vergelijk dan blijft de horizon nog buiten mijn bereik diepte om in te verdwalen een handreiking die het beste uit mij kan halen licht en schaduw in scherpe contrasten om nog nauwkeuriger op mijn grenzen te passen mag ik jouw warmte als mijn rode draad een horizon die liefde in perspectief nog open laat…

Tot ijzig ijs is zij gehard. Van binnen, groeit in stilte, een sterkend hart. Onaantastbaar beschermend voor ieder die het zou willen raken. Laat mij! Zijn de enige woorden die zij nog kan slaken. Vanuit haar cocon zal zij ooit weer naar buiten treden. Dan... onmogelijk, haar oude en nieuwe hart nog... samen te kunnen smeden.…

Ik zou graag mijn handen op jouw wangen leggen... àls ik jou voor het eerst ontmoeten zal. Mijn rechterhand zou jouw linkerwang èrg liefhebben met gevoel. Ik zal je strelen. Ik wil jou liefhebben teder, voorzichtig of wild, wat dan ook... Ik wil jou vasthouden. Mag dat?…

Je bent niet de mooiste bloem van verlangen jouw meeldraden verdwalen langzaam in verliezen of worden trager in beweging weemoedig, de zoektocht moe maar jouw ziel is als een lentetuin op het eiland van verwelken iedere zonde verwerk je in het verloren domein van dromen je spint een eenzaam kleverig web tegen de kale muren…

heb met eigen handen een monument gemaakt restaureerde zand met water als cement modelleerde naar verhalen uit hun herinnering die ik opving toen ik woelde en het vroeger leven voelde geen luchtkastelen maar een vaste burcht met muren en kantelen vergeten waren tijd en plaats tot ik de zee zag komen mijn monument weer…

Met heel mijn hart met heel mijn hart zal ik leven met je, voor jou en na je. Niet met mijn lichaam noch ziel. Evenmin handschrift noch handen. Het zal de waarheid van mijn hart zijn, dat met jou leeft en voor jou vecht. Ja, lief, alleen ál het leven in het hart, dat ons dóet leven! Voor altijd zéér liefdevol hartelijk.…

Minnaar van dromen zou je willen vragen aan het einde van het eiland dingen die echt deugen zingend over liefde zoete wens in duisternis dat je best weer wil begeren voor die droom aan vasteland zo lief jouw lieve zinnen dromend over liefde overtuiging van geluk zoektocht naar waarachtigheid vliegend over erotiek een onbestemde dorst…