24252 resultaten.
De wereld gaat en gaat, als lang na deze
poëzie
3.6 met 22 stemmen
3.564 De wereld gaat en gaat, als lang na deze
mijn roem verging, mijn kennis hooggeprezen.
Wij werden vóór ons komen niet gemist,
na ons vertrek zal het niet anders wezen.…
Mijn pa
netgedicht
3.6 met 231 stemmen
43.654 Duizend boeken en vele planken
vullen de kamer van mijn pa
Ik heb veel aan hem te danken
Even twijfelend open ik zijn la
Een potlood en een kroontjespen
wat spaargeld voor de trein
In alles is wel iets wat ik herken
en aan alles kleeft z’n zijn
Toen opa stierf huilde je gebroken
Mijn sterke pa, dat kon toch niet
Hier aan jouw bureau ineengedoken…
HET ONHEIL
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
1.261 Het gedonder van de hoeven
Van hun vale paarden davert
Door mijn oude boerenwoonstêe.
Keihard knallen grove vloeken:
't Onweer van het volk der boeven.
Door 't gordijn zie ik hun muilen
't Wrede grijnzen van hun kaken
't Grijpen van hun zwarte klauwen
In de manen van hun rijdier
Die zich kronkelen als zeewier
Om het glinsteren van hun…
WILLEM
gedicht
4.1 met 95 stemmen
40.772 Hij stierf niet zo bijzonder, heel gewoon.
We maakten nog een paar mislukte grappen
waarna ik zei dat ik weer op moest stappen,
en ’s nachts om vijf uur ging de telefoon.
Hij was aan ’t einde zo ontzettend licht
nadat zijn bij elkaar gerookte kanker
hem uitgedund had, elke week wat slanker.
Maar zwaarte meet men niet aan het gewicht.
Dat…
HET IS TIJD
netgedicht
3.2 met 18 stemmen
3.150 het grijze ledikant verbleekt
twee ogen turen van verleden
vragen niets dan stervend keren
van de tijd
tijd, verloochent tijd;
bedekt het gaan van ‘t leven
ontbindt verdoken onder dekens
eenzaamheid
het blanke ledikant verstijft
tien ogen turen van verlaten
zeggen niets dan lekkend staren
naar de tijd…
Mistige wegen
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
1.516 Mistige wegen
vertroebeld in zicht
Met volle snelheid
door het rode licht
Een pintje teveel op
of wel twee misschien
Daarnet in galop
drie roze olifanten gezien
Mistige wegen
waar leiden ze heen
Een grote dikke eik
kon er niet om heen
Mistige wegen
eindigen altijd
Mistige wegen
doden de tijd…
Voor oma.
snelsonnet
3.6 met 46 stemmen
4.044 Zo rustig in uw ligstoel op het strand,
Het zilte briesje streelt uw glimlach zacht,
En niemand die nog iets van u verwacht,
Dus droomt u zich stil naar de overkant.
Maar voordat u uw leven heeft voltooid,
Hebt u nog in wat ogen zand gestrooid.…
Kreeftje
netgedicht
4.4 met 24 stemmen
1.572 De geringste zaken die ik bood, plomp lood
en uiterste schaamte, maar ik ging niet dood...
Je bent lief, zei ik. Je hebt nog het hele leven.
Nog heel even, zei ze, heel even.
En toen beet ik haar oortjes tot leven
en dat was het enige, het enige wat ik hield.…
VOORBEELD
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
1.962 Van alle dagen dat een mens op aard is
Vreest menigeen zijn laatste dag het meest
Maar zie hoe mooi jij van ons wegging
Zo rustig, moedig, onbevreesd
Nog steeds een voorbeeld voor ons allen
Zoals je heel je leven bent geweest
Zo trouw, zo liefhebbend en zorgzaam
Aan anderen dacht jij altijd het meest
Jouw beeld helpt het verdriet te dragen…
Klein lief diertje (....sentiment)
hartenkreet
3.5 met 17 stemmen
2.207 Klein lief diertje
je piept niet meer
beweegt niet meer
en je zal ook nooit meer eten
Klein lief diertje
je werd zo oud
nu voel je koud
gister liep je nog wat rond
Klein lief diertje
je droomt niet meer
loopt niet meer
je zal het niet meer weten
Klein lief diertje
nu is je plek
zo stil en leeg
in het hoekje op de grond
Klein…
Afscheid
hartenkreet
3.1 met 12 stemmen
3.337 Afscheid is niet erg, je ziet elkaar toch wel weer.
Afscheid is niet erg, je ziet elkaar de volgende keer.
Afscheid voor een tijd is niet fijn.
Maar afscheid voor een tijd doet ook geen pijn.
Afscheid voor altijd doet verdriet.
Maar afscheid voor 'altijd' bestaat niet.…
Ik wil je zoveel zeggen
hartenkreet
3.8 met 15 stemmen
2.509 Dat mijn lijf heel even spreekt
Als ik je stem hoor
Daar doe ik het voor
Dat mijn pupillen groeien
Als ik in de jouwe kijk
Het voelt zo rijk
Dat mijn adem even stopt
Als je me aanraakt
Dat is wat me zwak maakt
Zwak maakt voor jou
Maar ik kan het je niet vertellen
Je bent nu vrij
Rust zacht mijn engel
En wacht op mij…
Pa
hartenkreet
3.2 met 14 stemmen
4.834 Pa ik wilde even laten weten dat ik aan je denk
Ik wilde je even laten weten dat ik je alle liefde schenk
Dat ik je al de pijn niet gun
Maar alleen maar vrede
Vrede dat hoop ik voor je waar je straks mag zijn
Want wat heb je nu aan die pijn
Ik zou nog zoveel willen zeggen
Je zoveel dingen willen uitleggen
Maar helaas dat begrijp je niet…
De uiterste seconde
gedicht
3.9 met 64 stemmen
48.387 Voor Ans
Doodgaan is de kunst om levende beelden
met evenveel gelatenheid te dulden
als toen zij nog hun rol in ‘t leven speelden,
ons soms verveelden, en nochtans vervulden.
Hier stond ons huis; hier liep zij met de honden;
hier maakte zij de bruine halsband los;
hier hebben wij de stinkzwammen gevonden,
op een beschutte plek in ‘t sparrenbos…
Brian
hartenkreet
3.6 met 26 stemmen
1.975 Altijd lachen, grote mond.
Gister keek ik in het rond....
Alle familie en vrienden bij elkaar
Huilend denken ze: "Was hij hier nog maar..."
Als ik langs je kist loop voel ik jouw kou
fluister dan heeeel zacht: "Ik hou van jou"…
Beschermengel
hartenkreet
3.5 met 13 stemmen
2.118 Het einde is dan toch gekomen
Ze is op de plek waar ze graag wilde zijn
De dood heeft haar zachtjes meegenomen
En dat doet nu alleen maar pijn
Ze heeft eindelijk haar rust gevonden
Is herenigd met haar man
Voor jou blijven het open wonden
Die niemand ooit nog helen kan
Je moet verder in het leven
Gaat je toekomst tegemoet
Doe wat je is…
Beste dichters
netgedicht
2.7 met 119 stemmen
15.980 ik ben de beste dichter
mijn werk nog niet geschreven
het publiceren van mijn meesterstuk
doe ik pas na mijn leven
dus vrienden verwacht nog niet van mij
dat ik u zal behagen
mijn schrijfsels zijn nog enkel spel
uit mijn mortale dagen
leef lang genoeg, leef mij voorbij
lees dan mijn ode aan het leven
in gouden letters zal mijn dicht
op…
Menselijk?
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.115 Nu onze prins-gemaal plots niet meer leeft
Haast ieder zich om hem te prijzen
Als vader, diplomaat, als wijze
Die posthuum zoveel inspiratie geeft
Zit het dan toch in onze aard misschien
Om pas een dode echt als mens te zien?…
Claus
snelsonnet
3.3 met 41 stemmen
2.480 Prins Claus was aan het einde zijner dagen
En heeft dus noodgedwongen zogezegd
Zijn stoffelijk omhulsel afgelegd
Dat hij helaas niet langer meer kon dragen.
Hij toonde door het afdoen van zijn das
Onlangs reeds hoe vergankelijk hij was.…
Herfstliedje
poëzie
3.5 met 22 stemmen
4.632 Groet van de dood,
Reeds stalwaarts gaan de kuddden,
en wie de takken schudden
Hun geurt en bloost de schoot:
Groet van de dood.
Vaarwel, vaarwel.
Reik mij uw handen, beide,
Die wenkt en die zal scheiden,
En heilgen wij tot spel
't Vaarwel, vaarwel.…
Herfstkleur
netgedicht
3.1 met 13 stemmen
987 De zomer is voorbij
Vogels trekken weg
Dag duurt korter dan de nacht
En blaadjes pronken
Met hun nieuwe kleuren
Maar hoe fleurig het nu is
Straks is de wereld troosteloos
Met enkel kale bomen
En bruine bladeren op de grond
Het raakt me net zoals de dood
Ook ik val naar beneden
Als een blaadje op de hoop…
diep van binnen..
hartenkreet
4.4 met 31 stemmen
2.049 Ik wil niet meer leven
ik wil dood.
Ik wil bij mama zijn
zonder verdriet en pijn..
Maar diep van binnen weet ik ook
dat ik hier hoor te zijn.
Dat er mensen zijn
die mijn aanwezigheid nodig hebben
Die ik pijn en verdriet zal doen
als ik er niet meer zal zijn.
Maar op dit soort momenten
vergeet ik het allemaal..…
Verbannen realiteit
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
865 Een hemelse glimlach
siert een bleek, grauw gelaat
vochtige ogen staren in een
denkbeeldige wereld vol
dromen, beelden en kleuren
steeds langer
zoeken wanhopige vingers
krampachtig houvast
in de bevrediging
die het vergeten voedt
het verlangen om oneindigheid
maakt de geest
krankzinnig
verhitte gevoelens branden
in gepijnigde…
en morgen wordt het licht
hartenkreet
2.6 met 21 stemmen
2.374 doorn in mijn hand
gevoed met mijn bloed
hield de roos in leven
niet loslaten
een hand tekort
voor wat moest
steel en hand
vergroeid versmolten
onderhuids ontstoken
ondragelijk de pijn
met harde liefde
ruk de steel uit mijn vlees
plant de bloem
in de donkere aarde
en voed haar
met het bloed uit mijn hand
rood op zwart
morgen schijnt…
Vader overleden
poëzie
3.5 met 17 stemmen
4.764 o Al te kwade boodschapper,
die, bitsig als een horselbie;
die, stekende als een degenstoot;
die, snel gelijk de bliksemslag;
die, stom en doof, noodzakelijk,
te mijwaard op de snaren komt
gevlogen van de tekendraad!
Te gauwe, och arme, vindt ge mij
en biedt gij, in uw bitsigheid,
de boodschap, - en geen troost daartoe! -
dat 'vader overleden…
Van vandaag naar morgen
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
924 Vandaag ben ik je kwijt
En toch zal morgen de zon weer opkomen
Vandaag heb ik je laten gaan
En toch zal morgen de klok weer verder tikken
Vandaag ben je vertrokken
En toch zal ik je morgen missen
Vandaag ben je gestorven
En toch zal je morgen verder leven in mijn hart…
die geschreven staat in steen
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
817 zon brandt openingen
in de tijd zie profeten
het volk laten weten
dat de schepping eindig is
ze spiegelen een
eeuwigheid die verder reikt
dan ondermaans bestaan
slechts doden pleiten hun gelijk
geloven is de boodschap
die geschreven staat in steen
hopen op hiernamaals want
waar moeten mensen anders heen
bezit en macht
nemen zij…
met het koppig bloed
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.299 ik vouw schaduwen
tot zwarte vogels
die ik oplaat
zonder hoop
ze zweven mijn cel
hun snavels pikken
gaten in mijn aderen
transformeren me tot hel
de horse gaat steigeren
en de sneeuw verbrandt
ik huiver van genot
zo maakt de hemel me kapot
ik schilder muren
met het koppig bloed
dat schimmen plet
tegen de stenen
ze ogen…
Grauwe druppels
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.919 Zijn wereld klein en aangepast,
Zoals geen mens het ooit verwacht.
Een ziekte die je niet begrijpen kunt,
Die je echt geen enkel gunt.
Na maanden in het verpleegtehuis,
Voelde hij zich er nog niet thuis.
Maar na een val en heel veel pijn,
Kan hij eindelijk bij oma zijn.…
vul haar als beminde
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
684 ik laat me drijven
op de wind
hoor in de verte
kerkklokken luiden
beneden speelt een kind
zijn spel lijkt
doelloos maar
hij lacht plezier
zijn oog en handen
vinden hun vertier
ik zoek de schaduw
van mijn vroeger leven
speur naar kleur in
de herkenningspunten
die rotsen kunnen geven
land in de geborgenheid
van Gaia's schoot…