4410 resultaten.
Glimlach
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
562 Een glimlach bezie ik
niet als een spiegel
wanneer ik naar mijn kooi kruip
ben ik onderdanig in de liefde
van mijn zelf verzonnen werkelijkheid
maar dat zegt alles
over de onbereikbaarheid
van mijn geneugten
wanneer ik jouw glimlach zie
ben ik als de struisvogel
ik steek mijn kop in het zand
van een verdwaalde woestijn
nog alles…
Op slot
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
465 Bij behoedzame toenadering
zet je jezelf op slot
waarom ben je zo bevreesd
dat je zo angstig
alle poorten sluit?
Op de patio groeien
prachtige bloemen
kijk, hoe zij zich langzaam
richten naar jouw innerlijke zon
bloesem voor bloesem ontvouwt zich…
ongehinderd
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
509 vanmorgen ben ik de deur
uitgestapt, heb de lucht bekeken
ze was blauw
en langs de wolken streken
grauwe ganzen, grijs tegen licht
dichterbij
langs ruwe stammen
klom een bonte specht omhoog
zijn zwart met wit
verborg zijn rood voor mijn gezicht
ik keek hem op de rug –
en wist
tussen dat alles
het rood, wit blauw
van wederhoren,…
roerselen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
491 diep in mezelf
beleef ik, wat we collectief
niet meer willen
daarom
in herdenking
de vinger leggen
op onuitgesproken pijn
zoveel jaren later
nog aanwezig zijn, in hart
en hoofd
de ziel in vrede opgetild
de dorst naar delen thans gestild, en
uitgesproken pijn verlegd
de stilte voelt
oprecht…
Anders huilen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
710 Met de paplepel
krijg ik het ingegoten
(De -r- is weer
in de maand)
Ja! Met suiker en al
wordt het me door
de strot gedouwd -
Ik praat nu onverstaanbaar
met mijn binnenmond:
'k Heb liever gewoon
een bordje havermout,
Zoek langs het halfopen
gordijn troost bij de
glimlach van de volle maan,
En huil heel zachtjes
kleine druppeltjes…
Gebogen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
484 door zijn gedachten vormde hij
een loodzware kei
die hij dagelijks meetorst
als zelfgemaakte zwaarte
hij leunt nu op een stok
die hem ondersteunt
de zon kan hij niet zien
door het voorover buigen
kon hij toch lichtheid zien
van groen en luchtigheid…
Hogere wolken, wijdere luchten
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
504 Mijn naam is genoemd
en meteen daarna vergeten,
De klanken waarmee hij
werd voortgebracht verwaaien
In de hogere wolken,
in de wijdere luchten
Die mij op deze
eenzame plek omringen,
Waar alleen de zilveren
vogels nog weten wie
Ik ben.…
rillerig
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
464 in de waterkoude lucht
zweven meerdere verlangens
eerder nader, dan de zucht
van heel erg ver
in de spertijd van de lente
wendt een grutto zich omlaag
hij kwam van hoog en juist
vandaag
viel ook de laatste sneeuwjacht droog
op uitgestrekte velden,
als een antwoord
op mijn vraag…
In dubio
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
527 "why are you worrying
said the cat on my lap
you should be writing poetry instead"
in dubio zakte ik
langzaam af
naar de krolse krochten
van mijn ziel.
Ik zong mijn lied van hoogmoed
en deernis, wat er mis is
of goed
zal ik lezen in de nevelen van de tijd
schier onbereikbaar
als nu de kat in de mand in de hoek
van de warme…
er is een open en toe gaan van deuren vandaag
netgedicht
3.7 met 14 stemmen
796 in het papier
is er een muur
het houdt de letters
op afstand
woorden die niet geschreven
kunnen worden, woorden die nog nooit
bij elkaar hoorden
zoals - ik mis je -
ik streep ze door
mijn liefste verdriet
is een gesloten toekomst
wellicht wordt dit alleen in poëzie begrepen
zoals een treurwilg die met zijn trieste vlagen
te…
Ver-trouw-en.
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
503 Het lijkt ver,
maar is dichtbij,
het lijkt trouw,
honds, zeg maar.
En "en" eraan vast
Is het mooiste woord
gemaakt wat er
op de wereld
bestaat!…
vijf april
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
468 slechts een datum in de wacht
terwijl het zonlicht lacht
op witte muren
en de ondergang van zwaar gevoel
zijn doel voorbijschiet,
tot aan ’s nachts
daar in het vroegste morgenuur
ontstaat het vuur
van eens voorbij, het
zonlicht kleedt zich rond
om mij
voor lange duur
onteert het uur de middag,
totdat ontij zich ontbindt
en ik…
Altijd gebleven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
491 Ik hoor je adem niet meer,
je ogen zijn gesloten.
Je borstkas toont
geen beweging meer,
Weldra zal het zand
je hebben omsloten -
Maar wat jij dacht
en zei in jouw leven
Zal ervoor zorgen
dat jij voor altijd
Lijkt te zijn gebleven.…
Strijd
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
508 Hier verwijlen we weer
als stormgoden blind in elkander ,
zwijgend als verloren zielen in mistwolken,
wachtend, vragend, vermoedelijk ook argwanend
voorbij het beeld van gelukkig zijn starend .
Hier liggen we weer
dromend van wilde vormen
in elkanders handbereik
geuren snuivend
in onbenutte, voorbijgaande momenten verborgen.
Kijken…
Grijs
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
467 Weg zijn de gedrochten
met hun verstikkende
felle kleuren
alles is vergrijsd
in zalige onwetendheid
kun je rustig slapen
wat loop je dan te zeuren…
Drijfzand
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
560 Een hulp zoekende
Nog net levende
Lijkwitte hand steekt
Uit de modderbrij omhoog,
Reikt naar redding,
Geen houvast,
Geen, geen,
Nergens, nergens,
Met een koperen ploert
Die genadeloos alle
Vocht verdampt -
Wat blijft is
De bedding van
Deze rivier,
Die wordt gevoed
Met het bloed
Dat zinloos in een
Mens vergoten is…
transformatie
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
503 binnenkort vertraag ik de tijd
en daal neer ver ten zuiden van hier,
in afzondering, zogezeid
daar spreekt men een andere taal
en dirigeert de koebel nog met enige zwier
het lied van verlichte stilte en donkere nacht
alwaar ik opzoek ga naar mijn verhaal
immers in de schreeuwende verlatenheid
ontmoet de mens zichzelf
ontdoet zich van gelatenheid…
graniet
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
686 grenzen liggen als kadavers
in de leegte van zijn verwrongen denken
als verdwenen boven een vruchteloze vlakte
waar noch huis, noch haard een kans krijgt
om te overleven
alleen hij profileert zijn dag; gulzig en onuitputtelijk
als vraag en antwoord
tegelijk
als een handtekening waarin -wij-
in de ik-vorm
geschreven wordt
enkel een…
Wie mij kende
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
586 Wie mij kende heeft mij
ongemerkt verlaten,
Is opgelost in een
dampende doolhof
Van ongekend verlangen
waar ik niet langer
Toe behoren kan,
Ik ben slechts nog
in mijzelf gevangen -
De woorden waarin ik
haar naam nog noem
Zijn in de wind
vervlogen, naam van ooit,
Naam van altijd, naam van een
eeuwig bloeiende bloem.…
zou het?
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
505 maar dan vraag ik het me af
of ik dat ook zou kunnen
gewoon mijn handen dragen
vastgeklonken aan de voortgang
van de tijd
en zonder spijt heel zacht
jouw rozen plukken
zou het lukken als ik wacht
de zwaarte van een groot verlies
verschijnt in levenslijnen, onbesmukt
en opgerukt uit oude beelden
daar ben ik geweest
nu wil ik het meest…
lentedag
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
513 als mijn handen diep
de grond in gaan, de stenen
raken, die door jaren heen hun
weg omlaag hebben gezocht
het beeld verdringend dat jij daar
verborgen onder aarde ligt
maar vastgeklampt aan het gezicht
dat uit jouw glazen beeld
naar mij gericht- een glimlach geeft
daar leeft jouw liefde
in de grond mijn pijn
het bloed dat uit mijn…
Alleen wie ik liefheb
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
634 Ik ben mijn
Naam vergeten,
Weet niet meer
Wie ik ben,
Naamloos drijf ik
In de mist van
Het vergeten,
Alleen wie ik
Liefheb zal mijn
Naam nog weten -
En ook haar naam
Is mij ontschoten
En wie zij was
Ben ik kwijt…
halftwee
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
543 Het lichaam is wrakkig en eist zijn rust op
maar het hart is onvervuld, nog even
dwalen mijn ogen langs stoffige schabben,
Kopland en port een genadige nachtwacht.
Dan wordt het echt stil, in het trappenhuis
mager beschenen door de sikkelmaan
hoor ik het ruisende ademen van de huisgenoten,
elkeen tuigt zijn dag af, dat weerbarstig vehikel.…
Als ze leest
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
549 Als ze leest neem ik afstand
en kijk ik door kieren van deuren
naar haar neusvleugels en wimpers
die zich nauwelijks verroeren
het omslaan van de bladen, er is geen ritme
we streven naar gave roerloosheid.
Genoeg nu, het boek klapt dicht,
zal de ziel ooit rusten denk ik
wanneer ik teder haar schouders streel
en me aan haar trage tranen…
kalveren
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
464 Die avond ruim voor het schemeren
toen de kalveren ons schuifelend naderden...
Je gedachtenpauzes waren nooit veilig
te lang, te grillig en aandoenlijk fragiel..
Te vroeg voor alcohol, dat kon zelfs
dat hippe baardje niet loochenen
Je relaas was schimmig en vertrouwd
als de geur van jonge runderen.
De maan, schuin boven het nagloeiende…
Dat wat ons aan de ziel verbindt
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
567 Halverwege het strand onder
De wijde hemel blijft zij staan
En peinst als uit marmer
Gehouwen naar het water
Alleen de maan zwemt nog
In rollende golven: verstomd
In haar vertrouwen wie zal om pijn
In borst van een dichter rouwen
Waar golft het graan en kraait de haan
Kukelt een hemelse vonk in de harten
Boven dat wat verlaagt opgejut…
denkend aan Paul simon
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
514 Tussen mij en de mens
staan kasten en boeken,
geef mij...
een leesbril en een ladder
zodat ik nooit lang hoef te zoeken
naar de zin die mogelijk verklaart
waarom hij vaak met uitgestoken klauwen
mij lijf noch leden spaart..
Nooit werd ik een rots
of een gerieflijk eiland
in de Pacific
Paul Simon kan zingen
wat hij wil
poëzie mag…
Sinds vandaag
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
507 Hij werd niet gezien,
niemand had hem ooit
opgemerkt -
Soms twijfelde hij eraan
of hij wel bestond,
misschien was hij
wel niemand,
Bestond hij uit niet
meer dan wat lucht.
En ineens vandaag
die brief die met
de hand geschreven is,
En toch duidelijk
zijn naam vermeldt -
Een brief met alleen
maar positieve woorden.
Hij twijfelt…
van de wolf en het lam
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
584 In grauw beslapen lakens lig ik mijmerend te wachten
op de merel die z'n ochtendlied zal brengen,
hoe lieflijk toch, dat haperen in hetzelfde refrein
zo ken ik zijn routine, de klacht, de vrome pijn.
Het ochtendzwerk breekt open nu de vroege bus
zich suizend door de malse voorjaarsregen trekt.
Een morsige man schurkt zich tegen me aan,
hoe…
Mét z'n zevenen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
611 Er graasden zeven warm geklede schaapjes op de Peel
een ruige herder hield hen met zijn stok in het gareel
de schaapjes blaatten over sappig groen en witte wol
van zeven schapen is dat al snel zeven zakken vol
de harde herder knechtte gans de horde dag en nacht
met opgeheven stok hield hij de dieren in zijn macht
maar één opstandig…